Podopieczna

O Alicji Sinickiej mówi się, że jest niekwestionowaną królową domestic noir. Można sobie zadać pytanie: a cóż to takiego jest? Jeśli jeszcze nie wiecie, jakie cechy musi zawierać ów gatunek, warto to zmienić. Alicja Sinicka swoje powieści z cyklu kryminalnych zwykle osadza w konkretnym miejscu, np. domu, główne postaci to zwykle kobiety, w dodatku bardzo źle traktowane. Co więcej, wszystkie negatywne wydarzenia z cyklu domestic noir podpowiada bohaterom ich własna, często chora wyobraźnia- mam tu na myśli nie tylko przemoc fizyczną, ale przede wszystkich psychiczną, napędzaną strachem i dreszczami. Musimy też wiedzieć, że w tego typu powieściach zawsze muszą występować skrajne emocje- jeśli jest miłości, to także i przemoc, strach, śmierć. Zakładam zatem, że nie każdy polubi tak mocną literaturę. Z drugiej strony- tego typu historie uczą ostrożności, odpowiedzialności, pomagają zdjąć tak zwane różowe okulary. Wszystko więc wskazuje na to, że początkowa niepewność u nowych odbiorców może przerodzić się w coś niezwykłego i mądrego. Tajemnice i niestandardowe zakończenia to coś, na co często wręcz polujemy. Alicja Sinicka robi wszystko, by w słowie pisanym niczego nam nie zabrakło- oby tak dalej!

Warto też wiedzieć, że „Podopieczna” to książka powstała z totalnego przypadku. Sama pisarka przyznała, że rozmowa pewnej pary w sklepie wystarczyła, by stworzyć 33 interesujące i ważne społecznie rozdziały. Możemy więc zrozumieć, że pisarze z powołania zawsze znajdą inspirację i sposób, by zmienić nastawienie choćby jednej gnębionej kobiety. Co więcej, zdolni ludzie pióra, w tym, oczywiście, Alicja Sinicka, nie potrzebują szukać inspiracji na siłę. Najwyraźniej trzeba znaleźć się w odpowiednim miejscu i w odpowiednim czasie.

„Podopieczna” jak najbardziej spełnia cechy coraz bardziej rozpowszechnionego domestic noir, jest już jedną spośród 40 napisanych książek przez autorkę. Liczba jest imponująca, ale należy też wziąć pod uwagę teksty dla dzieci, które chętnie publikuje pisarka. Oznacza to, że jej praca ma charakter wielogatunkowy. Często to podkreślam, ponieważ możliwość odnalezienia się pisarza w różnych odsłonach literackich jest najlepszym dowodem świetnie obranej drogi zawodowej. Im bardziej człowiek pióra zaskakuje odbiorę, tym lepiej, na dodatek dla obu stron.

Nie chcę opisywać wszystkich wątków i postaci- ważne, by czytelnicy sami zmierzyli się z konkretnymi tematami. Nie mogę jednak pominąć postaci Anny i Dawida, jej męża. Zachowanie mężczyzny wobec małżonki jest perfekcyjnym przykładem narcyzmu i stosowania przemocy psychicznej. Osoba narcystyczna potrafi zniszczyć życie partnera, niemal go ubezwłasnowolnić lub zamknąć w złotej klatce. Oby lektura tej książki otworzy oczy wielu zakochanym kobietom, które jak dotąd nie wyczuwają podstępnych działań narcyza. Od ludzi zapatrzonych w siebie lepiej trzymać się z daleka. Jaki zatem dokładnie jest Dawid- przystojny nauczyciel wychowania fizycznego i dlaczego wielokrotnie wypowiadane przez niego słowo PRZEPRASZAM nie ma tak naprawdę żadnej wartości? Przekonajcie się o tym sami, bo wokół jego osoby naprawdę wiele się dzieje. Ponadto, sama Alicja Sinicka podkreśliła, że nie trzeba kogoś zawsze bić, by mówić o przemocy. Dużo intensywniejsza jest przemoc psychiczna, podsycana strachem i manipulacją ze strony oprawcy. W książkach z gatunku domestic noir wiele jest też skrajnych emocji- miłości, ale i strachu, lęku. Nie od dziś się przecież mówi, że miłość potrafi być piękna, ale i niebezpieczna, a także niedaleko jej do szaleństwa. Czy wszystkie te skrajne emocje zaserwowała nam autorka „Podopiecznej”? Musicie to koniecznie sprawdzić!

Pisarka umiejętnie opisała też inną sprawę- w Internecie nic nie ginie. a niemal każdy czuje się bezkarny. Komentarze pisane przez internautów mają czasem pozytywny wydźwięk, ale mogą też być obraźliwe, wręcz wulgarne. To bardzo wielki problem współczesnych mediów. Niestety, ale tak działa psychika człowieka- wielu ludzi uwielbia dowiadywać się, że ktoś ma większe kłopoty, większe zmartwienia, że ktoś jest jeszcze większym zerem i nieudacznikiem życiowym. Problem ten jest doskonale pokazany w poszczególnych rozdziałach „Podopiecznej”. Kto zmierzy się z hejtem i o co tak naprawdę chodzi? Ja nie zdradzam szczegółów, za to z chęcią odsyłam do lektury.

Zdaję sobie sprawę, że w napisanej przeze mnie opinii ujawniłam zaledwie skrawek interesujących tematów, ale jest to działanie celowe. „Podopieczną” czyta się szybko, bez uczucia musu. Tytuł i okładka idealnie wpasowują się w fabułę. Warto poświęcić tej powieści swój wolny czas. Celem Alicji Sinickiej nie jest zastraszenie odbiorcy, ale pokazanie mu, że świat jest brutalny, a na dodatek fikcyjną historię można przenieść do życia realnego, do zachowań statystycznego Kowalskiego.

Zakończenie wywołało u mnie trochę nostalgii. Czytelnicy mają zrozumieć, że NORMALNOŚĆ też może mieć niebagatelne znaczenie w życiu. Nie doceniamy czasu wolnego czy spokojnego słuchania muzyki, a powinniśmy to robić. Nasze życie nigdy nie powinno być naszpikowane strachem czy bezlitosnym wpływem osoby trzeciej.
Polecam!