Poradnia dla duchów

#współpracarecenzencka
„Poradnia dla duchów” to po prostu wyśmienity debiut! Uwielbiam takie historie i ogromnie się cieszę, że ta powieść trafiła w moje ręce.

Główny bohater, Marek, to były agent, który żył w ukryciu przed światem i własną przeszłością, pracując jako zwykły woźny w szkole. Dwa tygodnie temu w szkole doszło do niewyobrażalnej tragedii – wypadku autokaru z dziećmi. Pewnego dnia Marek sprawdza, że na całkowicie zamkniętej sali gimnastycznej jakiś chłopak gra tam w koszykówkę. Po rozmowie okazuje się, że to Michał Malik – jedna z ofiar tego strasznego wypadku... Początkowo zszokowany Marek myśli, że to przez alkohol, że ma przywidzenia i obiecuje sobie, że już nie weźmie go do ust. Nie potrafi dojść do siebie po tym spotkaniu, ale to dopiero początek.
Marek zaczyna widzieć kolejne dusze. Z jakiegoś powodu zmarli dalej tu są, a on normalnie z nimi rozmawia. Każdy z nich ma niedokończone sprawy za życia, nosi w sobie poczucie niespełnienia i rozpaczliwie potrzebuje jego pomocy.
To niesamowicie fajna, wielowymiarowa historia. Autor idealnie wyważył emocje – bywa tutaj bardzo zabawnie, momentami niezwykle smutno i wzruszająco, a za chwilę na plecach pojawia się dreszczyk emocji. Styl Macieja Chwedo jest lekki, przyjemny i niezwykle płynny. Przez tę książkę dosłownie się płynie i nie da się jej nie polubić!
Jednak poza świetną fabułą, ta książka niesie ze sobą potężny, ważny przekaz. W codziennym pędzie tak dużo rzeczy chcemy w życiu zrobić, ale bez przerwy odkładamy je na później. Chcemy coś komuś powiedzieć, o coś zapytać, wyrazić swoje uczucia... Ta powieść boleśnie przypomina, że życie może skończyć się nagle i niespodziewanie. Zmusza do refleksji nad tym, czy nie marnujemy swojego czasu.

Ja bawiłam się świetnie i ogromnie, z całego serca Wam tę książkę polecam. Są takie opowieści, które mają w sobie magię – i nie mówię tu tylko o obecności duchów. Ta książka ma duszę. Autor z niezwykłą delikatnością dotyka tematów, o których na co dzień boimy się nawet myśleć. Przeplata ból z nadzieją tak pięknie, że podczas lektury czułam, jak ta historia wrasta we mnie z każdą kolejną stroną.

Przyznam, że sięgając po tą historię miałam pewne obawy, czy książka z duchami, aby na pewno jest dla mnie, bo przecież na co dzień, czytam głównie powieści obyczajowe. I okazało się, że moje obawy były zupełnie niepotrzebne, gdyż główny nurt książki jest obyczajowy. Owszem mamy tu wprowadzane pewne elementy fantastyki, czy może bardziej paranormalne. Jednak autor robi to w taki idealnie wyważony sposób.
Marek to niepozorny woźny, który nie stroni od alkoholu, a wręcz jego picie stało się ucieczką. Przed czym? Może raczej przed kim? Tak podobnie jak wiele osób wspomaga swą codzienność, próbując uciec przed samym sobą, własnym żalem, czy wyrzutami sumienia. Były agent, którego życie dawniej pędziło jak prawdziwy rollercoaster, żyje niespiesznie, pracując w szkole, gdzie właściwie trafił przez przypadek. Codziennie wykonuje swoje obowiązki, starając się nie rzucać nikomu w oczy, nie nawiązuje z nikim bliższych relacji. Do czasu…. Kiedy pojawia się u niego pierwsza ofiara niedawnego tragicznego wypadku szkolnego autobusu. Długo nie dociera do niego co się dzieje. W końcu rozumie, że tylko jego nawiedzają duchy, tylko on je widzi. Ci którzy go odwiedzali, utknęli między życiem a śmiercią, z powodu niedokończonych, ważnych dla nich tematów. I to właśnie Marek musi być tym, który pomaga im osiągnąć spokój, pomaga załatwiać ważne sprawy. Wciąż nie może znaleźć odpowiedzi na pytanie, dlaczego duchy wybrały właśnie jego?
Książkę dzięki temu, że akcja toczy się dość dynamicznie, czyta się szybko i z ogromną ciekawością. Rozdziały z teraźniejszości, w której Marek pracuje jako Woźny, przeplatają się z czasami, kiedy pracował pod pseudonimem Piotr Dąbrowski. Jako tajny agent był niezwykle skuteczny, praca dawała satysfakcje, pieniądze, a także możliwość zwiedzenia wielu zakątków świata. Z perspektywy czasu okazuje się, że nie zawsze działał zgodnie z własnym sumieniem. Skupiając się na „robocie”, niestety oblał egzamin z życia rodzinnego. Praca w rozjazdach, która sama w sobie dostarczała dużo adrenaliny i nie wszystko zawsze dało się przewidzieć, sprawiła, że dom i rodzina zeszła na drugi plan. Marek, chociaż tego nie zaplanował, nie był wzorowym ojcem. Coraz częściej zawodził, omijają ważne momenty w życiu syna Maćka, co spowodowało wielkie oddalenie się najpierw mentalne, a potem fizyczne ukochanej Heleny i syna.
Wydawało by się, że Marek, który utknął w szkole jest samotny, a jego życie przegrane. Potrafił wspierać i rozmawiać z obcymi osobami, a własne problemy trzymał dawno zamiecione pod dywanem. Każda kolejna wizyta ducha w świecie Marka, paradoksalnie skupiając jego myśli na konkretnej sprawie do rozwiązania, przybliża go do własnego problemu i własnego bólu. Po co tak naprawdę zjawiają się duchy? Tego koniecznie musicie się dowiedzieć w książce.
„Poradnia dla duchów” to książka z przesłaniem. Autor sprawia, że warto zatrzymać się i zastanowić, czy my sami nie przegapiliśmy czegoś ważnego we własnym życiu. Pokazuje nam jakże oczywisty kierunek, który potrafi rozwiązać wiele kłopotów – rozmowę. Niby proste, a jednak czasem tak trudne. Dla mnie to książka niosąca nadzieję. Autor pokazuje, że nigdy w życiu nie jest za późno by naprawić własne błędy i odnaleźć radość z życia.
Nie chcąc więcej zdradzać z fabuły, skupię się na języku. Jest to pierwsza wydana książka autora, ale ja myślę, że pan Maciej Chwedo, zakotwiczy w tym świecie na dużej i jeszcze nie raz o nim usłyszymy. Czasem tak jest, że dopiero po skończonej lekturze dowiaduję się, że to pisarski debiut i tak było właśnie w tym przypadku. Powiem wam, że ja jestem pod wrażeniem umiejętności autora. Wspaniale poprowadzona dwutorowość czasowa, co nie każdemu autorowi wychodzi dobrze tu była świetnie skomponowana. Dopracowane szczegóły, ciekawe dialogi, a także mimo tego, że książka pisana w trzeciej osobie, to autor potrafił oddać czytelnikowi emocje bohatera. Maciej Chwedo wie jak zadziałać na wyobraźnie czytelnika, bo ja bez problemu czytając, byłam w miejscach, w których bywali bohaterowie, widziała ich otoczenie, wyobrażałam sobie opisywane na sceny. Zachęcam Wam sięgnijcie po lekturę, która wciągnie w swą fabułę, da do myślenia, ale momentami rozbawi.