Przecież mamy siebie

Jeśli ktoś naprawdę czyta te opinie, to błagam Was o jedno: powiedzcie mi, jak przetrwać żałobę po osobie, którą się kochało, która była istotna w sercu, nawet wbrew ocenom innych? No jak??? Bo ja sobie z tym kompletnie nie radzę…

Książki Natalii Sońskiej zawsze czytam z ogromną przyjemnością. Odrywam się wtedy od brutalnej mieszanki gatunkowej typu kryminał/sensacja/thriller. Chcę nieco delikatniej zanurzyć się w uczucia fikcyjnych bohaterów. Postaci w książce pt. „Przecież mamy siebie” może i są nieprawdziwe, ale ich rozterki- z pewnością nie. To, co spotkało przede wszystkim Szymona, dotyka wielu statystycznych Kowalskich. Sama obecnie jestem w okresie żałoby, a książki dają mi przeżyć kolejny pusty dzień i wieczór. Czy jednak lektura o tak dotkliwym i smutnym problemie to teraz dobry pomysł? Nie wiem- może czasem odbiorcy wykonują coś w rodzaju samobiczowania się? A może potrzebujemy zrozumieć nieuniknione etapy żałoby, które każda osoba przechodzi w zupełnie innym tempie? Początkowo brzmi to dziwnie, lecz tak jest naprawdę: pojawia się szok, niedowierzanie, apatia, potem złość, aż w końcu stopniowe oswojenie się z dramatem, pogodzenie się z nieuniknioną śmiercią ukochanej osoby. Tak samo dzieje się w przypadku bohatera książki Natalii Sońskiej, który traci ukochaną żonę, ale pozostaje też samotnym ojcem długo wyczekiwanej dziewczynki- Nadziei. Imię jest tu nieprzypadkowe, ale żeby je zrozumieć, warto dobrze poznać początkowe rozdziały książki. To one wytępią z nas wszelkie niedopowiedzenia.

Książka jest już ważna ze względu na samą dedykację. „Dla wszystkich, którzy odważyli się żyć”- tak brzmi jej treść. Nierzadko osoby, które zostają wpędzone w powyższe etapy żałoby, nie widzą sensu dalszego istnienia. Nic już przecież nie będzie takie same, każde miejsce czy przedmiot kojarzą się ze zmarłą osobą. Sama jestem na totalnym rozdrożu, ale wierzę, że to właśnie teksty pisane dadzą mi szansę na wyjście z mroku. Dziękuję więc wszystkim pisarzom i pisarkom- jesteście lekarzami naszych zbolałych dusz, macie tego świadomość?

Maria i Szymon, czyli główni bohaterowie to para medyków, którzy, niczym szewc bez butów chodzą. Ich długoletnie starania o dziecko nie przynosiły rezultatu, aż tu nagle dzieje się cud. Opisy ich szczęścia są bardzo wzruszające, niemal namacalne, intensywne. Natalia Sońska zadbała o to, by zmiękczyć nawet najbardziej zatwardziałe serca- wierzę, że jej się to udało. Ja zużyłam ogrom chusteczek, by móc czytać dalej, ale wcale się tego nie wstydzę. Zawsze powtarzam, że łzy podczas lektury to nie objaw słabości, tylko szczegółowo czytanego tekstu. Każdy ma prawo, by uronić łzę, mężczyźni także.

Cieszy mnie też, że autorka nie uczyniła z Marii i Szymona pary idealnej. Związek kosztował ich mnóstwo pracy. To jednak nie wszystko, ponieważ nie można pomijać tu postaci drugoplanowych- Poli, najlepszej przyjaciółki Marii, oraz Łukasza- nowego partnera Poli. Akcja, o której nie opowiem szczegółowo, została opowiedziana z perspektywy każdej wymienionej postaci. Dzięki czemu wszystkie problemy przedstawione są bardzo przejrzyście, a my nie mamy prawa nikogo oceniać czy szkalować. Co więc się wydarzyło w życiu obu par? Zapraszam do lektury.

Pisarka bardzo umiejętnie opisała też miłość to zwierząt, która dla mnie jest szalenie ważna i mocno działa na mą podświadomość. Psy czy koty także czują i należy im się szacunek i empatia. To one niejednokrotnie okazują się najlepszymi przyjaciółmi dla smutnego człowieka. Kto się o tym przekonał, na pewno to potwierdzi.

Reasumując: książkę po prostu trzeba przeczytać, ALE, Drogi Czytelniku: nie oceniaj pochopnie wyboru bohaterów. Obyś też nie musiał znaleźć się w ich położeniu.