Sekrety domu Wintera

„Sekrety domu Wintera” Alicji Czarneckiej-Suls to lekka, pełna humoru powieść przygodowo-kryminalna z zagadką historyczną w tle. I chyba właśnie to połączenie najbardziej przypadło mi do gustu – z jednej strony mamy piękną, egzotyczną wyspę, słońce i wakacyjny klimat, a z drugiej tajemnicę, która z każdą stroną robi się coraz bardziej niepokojąca.

Lula przyjeżdża ze znajomymi na Fuerteventurę, żeby zebrać materiały do książki o owianym legendą domu Wintera. Według opowieści pod budynkiem miał zostać ukryty niemiecki U-Boot. Początkowo wszystko brzmi jak ciekawy temat na książkę i okazja do połączenia pracy z odpoczynkiem. Szybko jednak okazuje się, że rzeczywistość jest zdecydowanie bardziej skomplikowana. Pojawiają się zwłoki, wybuch, porwanie, tajemniczy mieszkańcy wyspy i coraz więcej pytań, na które trudno znaleźć odpowiedzi.

Bardzo podobało mi się to, że autorka nie ogranicza się wyłącznie do samej zagadki. Historia domu Wintera i wydarzenia związane z II wojną światową przeplatają się z teraźniejszością, a bohaterowie stopniowo odkrywają, że przeszłość może mieć wpływ również na ich własne życie. Dzięki temu mamy poczucie, że pod powierzchnią wakacyjnej historii kryje się coś znacznie większego.

Lula jest bohaterką, którą łatwo polubić. Jest ciekawska, trochę nieprzewidywalna i zdecydowanie nie potrafi przejść obojętnie obok tajemnicy. Wraz z przyjaciółmi tworzy grupę, której trudno nie kibicować. Ich wzajemne relacje, rozmowy i poczucie humoru sprawiają, że nawet w najbardziej absurdalnych sytuacjach nie brakuje lżejszych momentów.

A tych zdecydowanie tutaj nie brakuje. Autorka bardzo sprawnie łączy kryminalną zagadkę z humorem. Dzięki temu książka nie jest ciężkim kryminałem, tylko raczej przygodową historią, przy której można się dobrze bawić, jednocześnie próbując razem z bohaterami rozwikłać kolejne tajemnice.

Fuerteventura jest tutaj czymś więcej niż tylko miejscem akcji. Słońce, plaże, surowy krajobraz wyspy i atmosfera nieznanego tworzą ciekawy kontrast dla mrocznych wydarzeń. Z jednej strony mamy wakacyjny klimat, z drugiej – historię wojenną, tajemniczy dom i zagrożenie. Ten kontrast bardzo dobrze buduje atmosferę książki.

Styl Alicji Czarneckiej-Suls jest lekki, dynamiczny i pełen humoru. Autorka nie komplikuje niepotrzebnie historii, ale jednocześnie podrzuca kolejne tropy i zagadki, dzięki którym chce się czytać dalej. Szczególnie przypadło mi do gustu połączenie historii z fikcją i wykorzystanie wojennych tajemnic jako punktu wyjścia do współczesnego śledztwa.

Podczas czytania towarzyszyła mi przede wszystkim ciekawość. Co tak naprawdę wydarzyło się w domu Wintera? Czy legenda o U-Boocie ma w sobie ziarno prawdy? I jaką rolę w tym wszystkim odgrywają mieszkańcy wyspy? Było też sporo uśmiechu, bo bohaterowie potrafią znaleźć się w sytuacjach, które z jednej strony są niebezpieczne, a z drugiej – momentami wręcz absurdalne.

To książka dla osób, które lubią lekkie kryminały, zagadki historyczne, powieści przygodowe, tajemnice z czasów II wojny światowej i historie z dużą dawką humoru. Spodoba się również tym, którzy lubią, kiedy akcja rozgrywa się w ciekawym, nietypowym miejscu.

„Sekrety domu Wintera” to przyjemna mieszanka tajemnicy, historii, przygody i humoru. Słoneczna Fuerteventura okazuje się miejscem, w którym zdecydowanie nie można się nudzić, a przeszłość po raz kolejny pokazuje, że nie zawsze chce pozostać pogrzebana.

Jeśli macie ochotę na lekką i wciągającą zagadkę z wakacyjnym klimatem, szczyptą kryminału i sporą dawką humoru, tę książkę zdecydowanie warto mieć na swojej liście.

Tutaj muszę przyznać, że styl autorki stał się jakby bardziej dojrzały i wypracowany. Nadal uwielbia bardzo obrazowo ukazywać nam przygody postaci, ale tym razem doszło tutaj coś jeszcze. W tych wszystkich opisach poutykane są cechy charakteru, ich przyzwyczajenia oraz opis od wieloletniej strony ich bycia sobą. Niby na wstępie mamy pełną charakterystykę postaci, jednak w treści było to idealne dopełnienie. Sprawiało, że z góry wiedzieliśmy kto jaki jest, więc nie dziwiło nas ich dziwne lub zabawne zachowanie. Pojawiła się akceptacja ich plusów i minusów, co tak naprawdę pozwalało nam się z nimi spoufalić. Spodobały mi się też porównania tu występujące, które były proste i dosadne, gdzie zarówno młodszy jak i starszy czytelnik z pewnością znał. Nie ma tutaj takiego zatarcia na konkretny wiek czytającego. Treść została wypośrodkowana żeby młodszy uważał pióro za dobre i starszy widział, że jest mądre. Nie każdemu autorowi się to udaje:-) Wydarzenia są bardzo interesujące, gdyż mamy pisarkę, która stara się pogrzebać w przeszłości rodziny pewnego mężczyzny. Byśmy potraktowali ją jak intruza, ale pokazuje się jako poszukująca odpowiedzi dla własnego sumienia a nie poklasku, więc traktujemy ją jak swoją. Spodobała mi się tutaj taka mała scena, kiedy ktoś jak dopiero ujrzał ile jest w jego domu wartościowych rzeczy, to zaczął o niego bardzo dbać. My w dzisiejszych czasach widzimy tylko to, czego nam brakuje i chwila, kiedy coś zdobyliśmy zajęła nam niewiele czasu szczęścia i odeszła a my czekamy na kolejną. W momencie docenienia tego, co się posiada i zadbania o to miejsce czekają na nas dużo większe skarby, ale dopiero wtedy, kiedy doceni się to, co mamy.
Główna bohaterka miałam wrażenie, że poszukując informacji do książki o tajemniczym domu, tak się zapędziła, że po drodze zaczęły jej się wysypywać same nieszczęścia łącznie ze zwłokami. Im więcej zadaje pytań mieszkańcom, tym mniej przychylnie na nią patrzą. Każdy poczuje tutaj tą tajemnicę i chęć obrony tego, co ukryte miało pozostać. A najciekawsze jest to, że obcy temat zaczynał robić się coraz bliższy jej korzeni. Pod koniec każdy chwyt, który miał zostać nieodkryty zostaje nam wyjaśniony jak na tacy. I zapoczątkowuje rosnącą spostrzegawczość u samego czytelnika:-) Bo czy my znamy tak dokładnie naszą rodzinę?
Świetnie się przy niej bawiłam, a te wszystkie zagadki i wpadanie w kłopoty bywało i zabawne i stresujące. Lektura idealna dla osób, które mają nosa do intryg i lubią sobie powęszyć po czyimś życiu:-)