Śnieg przykryje

Portale literackie mogą być bardzo przydatne- zarówno dla początkujących czytelników, ale też dla osób, które nie wyobrażają sobie życia bez słowa pisanego. Sama od dawna należę do tej drugiej grupy, ale logiczne jest, że nie mogę znać dosłownie wszystkich wydawców czy nazwisk pisarek/pisarzy. „Śnieg przykryje” to moje pierwsze spotkanie z twórczością Michała Śmielaka, a wiem doskonale, że wydawnictwo Skarpa Warszawska pozwala sobie na ukazywanie nam istnym perełek.

„Śnieg przykryje” to książka, która zapowiadała się interesująco już pod względem skróconego opisu fabuły umieszczonego na równie intrygującej okładce. Przed docelową lekturą dowiadujemy się, że człowiek może wyjść z domu i wrócić po… 25 latach nieobecności. Czy to możliwe? Tak i autor z niczym nie przesadza, gdyż podobne sprawy, a i gorsze, mają miejsce na całym świecie.

Autor pozwolił sobie też na rodzaj bardzo mrocznej groteski. Sytuacja zaginięcia głównego bohatera, Ryszarda, ma miejsce dzień przed wigilią Bożego Narodzenia, a mężczyzna poszedł do lasu, by wybrać najpiękniejszą choinkę. Czy Las Ponury, w którym znika bohater, jest naprawdę tak strasznym miejscem, a śnieg to tylko zgubna otoczka lub idealne przykrycie śladów zbrodni? Sami to oceńcie, a jest nad czym dumać, gdyż Michał Śmielak nie pozwala nam się nudzić podczas lektury. Co więcej, samo zaginięcie to tylko wierzchołek kłopotów, o jakich pisze autor. Nie boi się on perfekcyjnie opisać problemu, jakim jest choroba alkoholowa. Porusza też jej konsekwencje, czyli przemoc domową. Wszyscy dobrze wiemy, że stan upojenia alkoholowego już niejedną rodzinę zamienił w istny dramat.

Ważna jest też postawa Piotra, syna Ryszarda. Sam zostaje policjantem i chce dojść do prawdy, tym bardziej, że w powieści nie chodzi tylko o jedno zaginięcie. Czego dowie się Piotr i jak wszystkie zdobyte informacje wpłyną na jego pracę? Jak wiadomo, policjantem się jest, a nie bywa, lecz autor bardzo mocno odsłonił ówczesną nieudolność, ślamazarność, która istniała niegdyś w tym zawodzie.

Książka podzielona jest na 3 części, ale nic tu nie tworzy uczucia chaosu. Akcja nie jest zagmatwana, a czytelnicy wiedzą, co działo się przed zaginięciem Ryszarda, w czasie poszukiwania jego osoby, jak i po tajemniczym powrocie. Dzięki pisarzowi możemy też skutecznie poszerzyć swoją wiedzę medyczną i zrozumieć, na czym polega zespół Korsakowa, jak też inaczej spojrzeć na stadia choroby alkoholowej.

Warto się też zastanowić, czy przeszłość zawsze ma wpływ na nasze późniejsze zachowania? Istnieją tak naprawdę dwie drogi- albo naśladujemy najbliższego członka rodziny, albo też staramy się być jego przeciwieństwem, a nie lustrzanym odbiciem. W którą stronę pójdzie Piotr? Warto się o tym przekonać.

Nie też nas dziwić szereg wulgaryzmów użytych w dialogach. Mogą nas razić, ale bez nich tematyka powieści nie byłaby zgodna ani z tematem, ani ze stylem. Brak archaicznego mimesis, czyli naśladownictwa, nie wchodzi tutaj w grę. Akcja musi być autentyczna, dlatego autor z niczym nie przesadził. Odbiorcy muszą wiedzieć, postawa Ryszarda, NIE jest przeznaczona dla delikatnych fanów słowa pisanego.

Gratuluję autorowi udanej powieści i sama czekam na więcej.