Tam, gdzie wyją wilki

Ponownie w ostatnim czasie przeniosłam się w malownicze Bieszczady. A one nie są tu jedynie tłem. Są niejako równorzędnym bohaterm powieści z własną historią. Chyba będę w końcu musiała wybrać się w te tereny, by na własne oczy zobaczyć to wszystko, o czym czytam w książkach. A może i usłyszę nocne wycie wilków...?

Poznajemy wyjątkowe bohaterki reprezentujące trzy pokolenia kobiet - Marcjannę, Emilię i Kingę. Łączy je pragnienie szczęścia i miłości. Ich losy się splatają, mimo iż żyją w innych czasach. Marcjanna wierzy, że czeka ją szczęśliwe życie u boku ukochanego mężczyzny. Ale wydarzenia 1939 roku burzą jej marzenia. Kilkadziesiąt lat później Emilia obserwuje, jak powstający zalew w Solinie zmusza ludzi do opuszczenia swoich domów. Z kolei Kinga wraz z przyjaciółmi przyjeżdża w Bieszczady, by przywitać rok 2000.

Anna Ziobro z niezwykłą dokładnością scharakteryzowała kobiece sylwetki. Podejmują decyzje, za które ponoszą konsekwencje. To one wiodą prym w książce, ale i pojawiają się także mężczyźni. Co prawda stoją na drugim planie, ale oni też mają swoje historie.

Wołkowyje - to tu od pokoleń rozgrywają się ludzkie dramaty. Pojawia się miłość, która nie zawsze przynosi szczęście, rozpacz po stracie i tajemnice skrywane przez lata. Jednakże nie jest to tylko i wyłącznie fikcja. Przedstawione zostały tu również prawdziwe wydarzenia. Kojarzycie strach przed milinijną pluskwą?

Autorka w zachwycający sposób ukazała przynależność człowieka do domu rodzinnego, ojcowizny, która zostaje utracona. Czy i my tak patrzymy na nasze domy czy naszych przodków? Czy pielęgnujemy o nich wspomnienia lub to, co utracone?

Historia pokazuje, jak wybory, których dokonujemy, wpływają na przyszłość. Widzimy, że przeszłości nie da się tak łatwo zamknąć. Ona zawsze się o nas upomni w ten czy inny sposób.

To nie jest książka z pędzącą akcją. Tu liczy się co innego. To emocje, które wgryzają się pod skórę stopniowo, by w ostateczności poruszyć nas do głębi. To klimat melancholii i refleksji.

"Tam, gdzie wyją wilki" to poruszająca, nastrojowa powieść o życiu, relacjach, miłości, przyjaźni, rodzinnych tajemnicach, stracie, tęsknocie, poszukiwaniu własnej tożsamości. To historia o miejscach, które żyją dzięki pamięci innych. Piękno dzikich Bieszczad zaprasza!

🌲 Są książki, które pachną lasem, wilgocią i czymś jeszcze… czymś, czego nie da się nazwać, a co zostaje z Tobą na długo. „Tam, gdzie wyją wilki” to właśnie taka historia. Od pierwszej strony czuć, że Bieszczady nie są tu tylko tłem – one żyją, pamiętają, szepczą.

Trzy kobiety. Trzy różne czasy. Jedno miejsce – wzgórze nad Wołkowyją, gdzie nocami rozlega się wycie wilków. Marcjanna tuż przed wybuchem wojny, Emilia w cieniu powstającego zalewu w Solinie i Kinga, która przyjeżdża w Bieszczady powitać rok 2000. Ich losy splatają się w sposób, którego zupełnie się nie spodziewacie. I chociaż dzielą je dekady, łączy je coś więcej niż tylko ziemia, po której stąpały.

To nie są „typowE” bohaterki. Każda z nich nosi w sobie własną stratę, własne pytania bez odpowiedzi, własne milczenie, które zbyt długo trwało. Czytałam i momentami miałam gulę w gardle – nie dlatego, że coś zostało wprost powiedziane, ale właśnie dlatego, że nie zostało. Anna Ziobro pisze o bólu, tęsknocie i niespełnionej miłości w sposób, który nie krzyczy, a mimo to trafia prosto w serce.

Styl autorki jest lekki i bardzo „filmowy”. Bieszczadzkie krajobrazy, zapach ziemi po deszczu, dźwięk dzwonów starego kościoła – to wszystko widziałam pod powiekami. Tempo? Spokojne, ale nie nudne. To powieść, którą się smakuje, a nie pochłania w jeden wieczór. Chociaż… nie obiecuję, że odłożycie ją na nocny stolik bez żalu.

💛 Dla kogo?

Dla tych, którzy kochają sagi rodzinne i powieści wielopokoleniowe. Dla miłośników Bieszczadów i dla tych, którzy jeszcze ich nie znają, a chcą poczuć ich magię. Dla czytelniczek i czytelników, którzy lubią historie o pamięci, tajemnicach i o tym, że przeszłość nigdy tak naprawdę nie odchodzi.

🌙 Moja ocena: 8/10 🌟

BRUNETTE BOOKS