Tańczące filiżanki

Do przeczytania tej książki nakłoniło mnie nie tylko dobrze znane nazwisko pisarki, lecz… herbata- jej niezliczone rodzaje, o których nie mam nawet pojęcia, choć trunek ten to moje osobiste uzależnienie. Inni wolą kawę, szanuję to, ale ja wolę zacząć i skończyć dzień na przepysznym, typowo angielskim lub japońskim trunku. W przypadku „Tańczących filiżanek” chodzi w stu procentach o typowe nawyki Japończyków. Czy są one ciekawe? Sami to oceńcie. Ja wiem jeszcze jedno- piękne filiżanki mogłabym wręcz nałogowo kolekcjonować…

Mogę powtarzać się do znudzenia, ale wielogatunkowość Nataszy Sochy jest godna podziwu. Pisarka ta jest niemal jak lekarz mający kilka specjalizacji albo nauczyciel, który doskonale radzi sobie z kilkoma przedmiotami szkolnymi. Na dodatek niemal wszystko, co tworzy Natasza Socha, nie zamienia się w złoto, ale na pewno w tekst mądry, emocjonalny, pouczający moralnie. Nie brakuje w nich też odwagi i mocno zarysowanego sarkazmu- jedni kochają ten stan, drudzy nienawidzą. Wszystkim dogodzić nie można, taka jest prawda. Ja jednak bardzo lubię, gdy autorka jest szczera i bardzo mocno mierzy się z danym problemem społecznym. To, czego dowiedzieć możemy się o niej z okładki, to żadna hiperbola. Tak, autorka pisze o kobietach i dla kobiet. Tak, autorka nie ukrywa, że w życiu człowieka istnieje słabość, ale też oczekiwanie na lepsze jutro.

Uwielbiam pióro Nataszy Sochy, ale „Tańczące filiżanki” dość mocno mnie zmęczyły. Myślę, że pisarka na nieco ponad trzystu stronach chciała poruszyć zbyt wiele problemów, stąd chaos i przerost formy nad treścią. Jestem jednak przekonana, niektórzy bohaterowie pozostaną niezapomniani- na czele z Yuki, właścicielką herbaciarni, a także Janem, jej partnerem. Dlaczego wspominam właśnie ich? Sami to sprawdźcie.

Czy w „Tańczących filiżankach”, gdzie wątków jest po prostu zbyt wiele, znajduję jakieś walory? Oczywiście! Pierwszy z nich to przekonanie, że cała treść książki może nauczyć nas elementarnych zasad kultury. W XXI wieku normą stał się człowiek z niemal przyklejonym do siebie smartfonem. Nie zważa się na miejsce, zasady bon tonu. Dzwonek telefonu słyszymy dziś wszędzie- w kościele, bibliotece czy w kawiarni. A czy można choć na chwilę się opanować i poświęcić czas innej osobie? Czy można wysłuchać intymnych zwierzeń i zachować je wyłącznie dla siebie? Bardzo bym tego chciała, dlatego, Drodzy Czytelnicy, uczcie się!

Autorce należą się też brawa za bardzo tajemniczo nazwane rozdziały, których jest dokładnie 40. Uwielbiam taki zabieg literacki- oprócz numeracji odbiorca jest niezwykle zainteresowany i sam zadaje sobie pytanie: o co chodziło pisarce?

Widzę też, że Natasza Socha przeprowadziła bardzo intensywny research pod kątem Japonii- świetnie opisała tamtejszą kulturę, klimat, podała też obowiązujące tam zasady dotyczące jedzenia czy wręczania sobie prezentów. My i osoby urodzone w Japonii różnimy się naprawdę mocno pod wieloma względami, nie tylko wizualnymi. Jeśli zatem chcemy poszerzyć swoją wiedzę, to „Tańczące filiżanki” na pewno nam w tym pomogą.

Celowo nie podaję imion postaci drugoplanowych- są one bardzo istotne, a ich powiązania między sobą są bliższe, niż może się początkowo wydawać. Sama uznałam, że książka jest nieco przeciążona, lecz na pewno znajdzie się i takie grono, których oczaruje już sama forma graficzna. Plusy to piękna okładka, poręczny format książki, a także doskonale dobrana czcionka która nie męczy oczu.

Tym razem Natasza Socha delikatnie podupadła w mych oczach, jednak słabsze wydania mogą zdarzyć się nawet najlepszym, a ponieważ jest o tylko moja opinia, to nie każdy musi się z nią zgadzać. Nie od dziś mówi się, że nawet zupa pomidorowa nie musi wszystkim smakować. Gdy jednak wezmę pod uwagę całokształt pracy literackiej autorki- „Tańczące filiżanki” i ich przesyt to jedynie błahostka.

Yuki po śmierci swojego partnera postanowiła otworzyć herbaciarnię. Można odnieść wrażenie, że to miejsce, w którym czas się zatrzymał, bowiem w lokalu panują stare zasady etykiety. Nie wolno korzystać z telefonów, mówić zbyt głośno czy zamawiać "na wynos". Jest tylko i wyłącznie celebracja picia herbaty. Jej różne gatunki, zgodnie z filozofią chadō mają inne znaczenia. Właścicielka dla każdego klienta znajduje czas i chwilę rozmowy (bez oceniania), dobierając napary według ich potrzeb. Napoje te stają się niejako nicią, językiem porozumienia.

Spotkania z innymi klientami sprawiają, że każdy, kto trafia do lokalu, zaczyna inaczej patrzeć na życie, bardziej uważnie i czule. Tu herbata ma wiele wspólnego z sytuacjami, jakie serwuje nam życie. Herbata bowiem może być cierpka jak początek żałoby, słodka jak pojednanie lub gorzka jak prawda. I nikomu nie przeszkadza, że filiżanki czy krzesła są nie od kompletu. To ważna lekcja i przypomnienie, że nie wszystko w naszym życiu musi być idealne. Zarówno to, czym się otaczamy, jak i my sami. To, co najcenniejsze to troska, życzliwość i bycie obok.

W tej ciszy następuje ukojenie, uzdrawianie duszy poprzez swoją obecność, akceptację tego, co nieidealne. Bo najtrudniej jest zrozumieć samego siebie, zajrzeć w głąb siebie. Do tego potrzebna jest chwila zatrzymania. A nie zawsze potrafimy albo boimy się skonfrontować z samym sobą.

Natasza Socha prowadzi narrację prostym, a jednocześnie emocjonalnym językiem. Mimo pojawiających się bolesnych tematów, z książki bije niespieszność, ciepło, lekkość i delikatność. Ten japoński klimat przypomina o tym, by odnajdywać spokój w prostych chwilach codzienności. By usiąść z samym sobą i wsłuchać się we własne myśli.

"Tańczące filiżanki" to utrzymana w melancholijnym, refleksyjnym tonie powieść, w której to człowiek, jego emocje i uczucia są najważniejsze. To historia o relacjach, stracie, odnajdywaniu siebie i nadziei. To jedna z tych książek, które nie krzyczą, a szepczą na ucho. Warto się wsłuchać i oczywiście wstąpić na filiżankę herbaty do herbaciarni.