Tęsknoty jeża

„Tęsknoty jeża. O samotności i bliskości” to podobno bajka dla dzieci. Część bestsellerowej holenderskiej serii autorstwa Toona Tellegena, która podbiła cały świat. Książki z serii zostały przetłumaczone na ponad 35 języków, a w samej Holandii sprzedało się ponad milion egzemplarzy. I jak to z bajkami bywa, dzieci często odbierają je przede wszystkim przez emocje, obrazy i prostą historię. Dorośli natomiast mają doświadczenia, wiedzę i skojarzenia, przez które dostrzegają drugie, trzecie, a czasem nawet bardzo mroczne dno. „Tęsknoty jeża. O samotności i bliskości” dla dziecka mogą być nieco nudną historią o niezbyt zdecydowanym jeżu. Dla dorosłego, smutną opowieścią o lęku przed bliskością, o samotności z wyboru i tej, której się nie chce. O ambiwalencji. O potrzebie bycia ważnym, zauważony, o lęku przed odrzuceniem i w końcu o egzystencjalnym niepokoju. Ciekawe to było doświadczenie.

,,Właśnie teraz. W tej chwili. W każdym zakątku lasu. I w morzu. Na pustyni. Za górami. Wszyscy wszystkich odwiedzają, tylko nie mnie. Tańczą, a w międzyczasie dyskutują na mój temat i wzruszają ramionami."
Do niektórych książek ciągnie nas tak bardzo, że póki ich nie przeczytamy, nie potrafimy powiedzieć dlaczego tak się dzieje. Ta wspaniałość przyszła do mnie wczoraj i od razu musiałam ją przeczytać. Nie dlatego, że jest krótka, ale dlatego, że na sam widok wysyła dla człowieka hasło, aby ją przeczytał, bo inaczej będzie jej smutno. Teraz już wiem, że każdy człowieka na świecie czy też dziecko, czy też dorosły, czy nastolatek, czy też każdy człowieka w każdym z możliwych ilości wieków naprawdę powinien ją przeczytać. Już piszę dlaczego.
Głównym bohaterem jest jeż, który czuje się bardzo samotny. Pewnego dnia wpadł na pomysł napisania listu do zwierząt, aby zechciały przyjść do niego w odwiedziny. Nie wysyła go jednak, ponieważ... i tu znajdował tysiące wymówek dla których każde zwierzę z pewnością nie odpowie, albo jak odpowie, to i tak nie zgodzi się go odwiedzić. Każdego dnia przeżywał swoje wymyślone wymówki, które uniemożliwiały mu wysłanie tego listu. Smutek nachodził na niego coraz bardziej a w głowie pojawiały się tylko negatywne scenariusze. Pomyślał, że go nie lubią , wyśmiewają, że jest dziwny, że jego charakter im nie odpowiada, że się go boją i wiele innych scenariuszy, które ożywały tylko w jego głowie. Ilekroć czytał swój list zapraszający wciąż go poprawiał, a później zrezygnowany chował, aby nikt go nie zobaczył, gdyż nawet gdyby i tak jego zdaniem ktoś go zobaczył, to i tak by nie przeczytał. Zresztą i tak wpierw nikt by do niego nie przyszedł. To był ogromnie wielki przykład autosabotażu, gdzie zamiast pozytywnych myśli, to słowne wymówki zapraszał do swojego domu, które tańczyły mu na stole i grały na nosie. Czerń uchylała jego drzwi i napastowała wszystko, co pragnął uczynić. To było dokładnie to, co my sami sobie robimy. Przeczekujemy swoje marzenia czekając na cud, który i tak sobie wmawiamy, że nie nadejdzie. Pragniemy coś mieć, ale najpierw nie potrafimy tego dać. Świat nam się odwzajemnia, więc bez pierwszego udziału od naszej strony, nie będzie nic, bo ,,coś" jest tylko w zamian za ,,coś".
Wyobraźnia jeża była przeogromna. Każda jego wymówka jest ułożona w osobnym rozdziale, który ma do około trzech stron często niepełnych. To dialogi, które jeża zdaniem wypowiadają zwierzęta, które o nim myślą, podczas gdy nikomu on na myśli nie przychodzi. My też często boimy się jak ktoś nas ujrzy, to o czym obgada, a bardzo często jest tak, że nikt nas nie zauważa, bo ma swoje sprawy na głowie. Ta książka jest świetna, bo pokazuje jak sami na siebie nakładamy ograniczenia i jak na swoje wymysły potrafimy się smucić. Może pora jednak powiedzieć ,,STOP"?
Po rozwinięcie poznania końca przygód jeża zapraszam do lektury.
Podobno ludzie się starzeją, bo przestali czytać bajki. Uwierzyli, że wszędzie mamy zakazy podczas gdy sami je nałożyliśmy. Ogromnie zachęcam do sięgnięcia po tą terapeutyczną książkę każdemu, po prostu:-)