To, o czym nie mówimy

Artie Dam to nauczyciel historii w liceum, uwielbiany przez uczniów, dla których zawsze ma dobre słowo. Ma żonę, a w weekendy żegluje po zatoce Massachusetts. Zastanawiające więc dla mnie było to, dlaczego tak ciepły i pogodny człowiek czuje się osamotniony? Zresztą on sam tego nie rozumiał. W związku z tym coś planuje...

Zwykle w tego typu historiach nastawiam się na poznanie przyczyn takiego, a nie innego zachowania bohatera. Tu autorka w większym stopniu skupiła się na zdarzeniach. Mimo to dało się poczuć ciężar tego, co niewypowiedziane.

Elizabeth Strout poddaje analizie to, jak wielki ciężar potrafią mieć słowa. I to wcale nie te, które wypowiadamy głośno, ale te, których nigdy nie wypowiadamy. Widzimy, że ucieczka przed trudnymi tematami w relacjach wobec najbliższych może dać nam jedynie pozorne poczucie bezpieczeństwa. Potrzeba odwagi, by zmierzyć się z prawdą, zrzucając z barków sekrety. Dopiero wtedy będziemy mogli poczuć się w pełni wolnymi.

Fabuła książki oparta jest na wyciszeniu, niespieszności, intymności, a jednocześnie gdzieś pod tym przyciągającym spokojem emocjonalnie nas miażdży. Autorka udowadnia, że wcale nie potrzeba spektakularnych zwrotów akcji, byśmy nie potrafili oderwać się od lektury. Tu liczą się psychologiczne aspekty, detale, jak chociażby niedopowiedziane zdania czy uciekające w bok spojrzenia. To właśnie te niewypowiedziane słowa dzień po dniu niszczą bliskość i rodzinne więzi, budując mur, który trudno przebić.

Autorka stawia pytania o sens życia w obliczu przemijania i straty. Nie są to jedynie rozważania na temat śmierci fizycznej, ale inne wewnętrzne aspekty, które trawią bohatera od środka. Dla Artiego samotne rejsy i ucieczka stają się remedium na lęk przed starością i bolesną rzeczywistością. Czy Artie znajdzie sens życia? Czy zrozumie swoje błędy? I czy znajdzie w sobie odwagę, by wypowiedzieć to, czego nigdy nie mówił?

Pojawia się również kwestia wolnej woli, poddawanie rozważaniu jej istnienia i natury. Rodzi się tu pytanie o to, czy potrafimy samodzielnie podejmować decyzje bez wpływu osób trzecich czy zmieniających się okoliczności.

"To, o czym nie mówimy" to poruszająca, ciepła, intymna, pełna subtelnego humoru powieść o miłości, stracie, samotności, relacjach międzyludzkich, ciężarze skrywanych sekretów. To historia wymagająca i ważna.