Vaim

Jeśli dobrze wyczytałam, to pierwsze wydanie tej książki było rok temu. Jest to pierwsza powieść autora od czasu otrzymania Nagrody Nobla w 2023 roku i rozpoczyna on trylogię. Musicie wiedzieć, że nie ma tutaj myślników, a zdania kończą znaki zapytania, bądź nieprzemijająca liczba przecinków. Według mnie książkę czyta się tak samo jak słucha ludzi, którzy mają więcej niż sześćdziesiąt lat i mieszkają na wsi. To typowa gwara, gdzie co rusz wkłada się słowa ,,pomyślałem, musiałem, pamiętam, mówię". Nie wiem czy ktokolwiek z was wsłuchiwał się w mowę starszych ludzi, ale ja doskonale pamiętam dziadków oraz starsze sąsiadki, kiedy jak zaczynają o czymś mówić, a zdarzyło mi się słuchać kogoś przez godzinę i nawet nie musieć im odpowiadać, gdyż to była niekończąca się historia opowieści o nich, o kimś, o tym co boli, gdzie z tym byli, kto co im powiedział, co oni później zrobili, co kto mówił, a co oni mówili i tak w koło... I w tym wszystkim naprawdę nie ma kropek. Ich intonacja wciąż jest przedłużeniem kolejnych zdań i tematów, które chcą powiedzieć i opisać jak najdokładniej potrafią. Nawet niedawno zastanawiałam się jak tak można, czyżby bali się, że kiedy ktoś im przerwie, to nikt nie będzie chciał słuchać dalszego ciągu? Co prawda kiedyś dzieci nie mogły siedzieć przy stołach, nie mogły słuchać rozmowy dorosłych, nie mogły jeść kiedy chciały, ani mówić niczego bez pozwolenia. I to by wyjaśniało ich traumę, ten nieustający monolog, ten strach, że nie zostaną wysłuchani. Ale oprócz postaci starszego pana, którego ktoś oszukał, bo zażądał za nitkę i szpilkę niewyobrażalną sumę pieniędzy, kryje się coś jeszcze. Spostrzegawczość i sprawiedliwość. Starszy pan bowiem czuł się oszukany, bo nici było prawie wcale, kondycja szpulki naruszona, wszystko prawie zużyte, a tutaj kiedy on był w potrzebie, to chciano na nim zarobić. Dokładnie tak jak kiedyś było, cena była zależna od tego, co ci było potrzeba kupić. Im bardziej czegoś potrzebowałeś, tym drożej ci to sprzedawano. Obecnie po oszukaniu, starszy pan czuje się bardzo źle. Nie może przeżyć faktu, że tak z nim postąpiono, chce odpłynąć jak najszybciej, gdyż wydaje mu się, że wstyd spogląda na niego z każdej strony tego miejsca. Chce uciec i kupić sobie porządne jedzenie, żeby wynagrodzić sobie krzywdę, najlepiej wymazać ją z pamięci. Ale nie potrafi, jakby przykleiło się do niego to słowo i każdy, kto na niego spojrzy czytał je z jego czoła. Pomyślał więc, że w innym miejscu kupi sobie nici, takie nowe, nie używane i jakaż go wielka złość zebrała, kiedy miła Sklepowa powiedziała mu cenę taką samą jak za tamte zużyte! Po tym już wiedział, że cokolwiek by nie zrobił, to te pieniądze będą się odbijały echem w jego głowie. Jednak nie na tym powieść się kończy. To ledwie jedna trzecia treści wypełniona szeregiem różnych emocji, które z upływem czasu przechodzą na czytelnika i zaburzają mu rytm myślowy, gdyż już nic nie jest ważne tylko to, że ludzie oszukują i żerują na starszych osobach. I robi nam się wstyd, chociaż być może szereg z nas nigdy tego nikomu nie zrobiła. Bo tak właśnie działa ta książka, a koniec jest bardzo dosadny. Teraz sami zdecydujcie, czy macie w sobie siłę, by przyjąć na swoje barki prawdę przed którą ludzie lubią uciekać. Spróbujecie?