Wielcy królowie. O władzy absolutnej w starożytnym Egipcie i świecie współczesnym

„Wielcy królowie” to książka w pierwszej kolejności polityczna, z wyłożonymi osobistymi poglądami autorki, dopiero na drugim miejscu historyczno-biograficzna. Szczerze? Po tym prologu? Czuję się, jakby ktoś na mnie nawrzeszczał za samo zainteresowanie się tematem faraonów.

Cooney wypowiada się strasznie chaotycznie i w stylu ulicznych wariatów, którzy wieszczą koniec świata. Ciężko mi było zrozumieć, co chce przekazać - raz krytykowała rządy silnej ręki, raz chwaliła autorytaryzm za skuteczność w sytuacjach krytycznych, mówiła o miłości do starożytnego Egiptu, ale gardziła wszystkimi ludźmi za romantyzowanie dawnych tyranów itp. To chyba oczywiste, że nikt nie wyobraża sobie życia niewolnika 2000 lat temu jako usłanego różami.

Przez te zawiłości i jakąś taką agresywność w podejściu do czytelnika, nie mam ochoty czytać dalej, nawet jeśli w wielu sprawach poglądy moje i autorki się pokrywają. Mam wrażenie, że jest zbyt wiele generalizowania i uproszczeń w tekście. Nie trzeba być wieloletnim badaczem/naukowcem/historykiem, by wiedzieć, że bezkrytyczne porównywanie starożytności do współczesności jest nie na miejscu.

A może po prostu nic z tego nie zrozumiałam. Tak czy siak - DNF.