Wszystko, czego dziś chcę

Monika Leśniewska z pewnością należy do osób odważnych. Jako książkowa debiutantka zdawała sobie na pewno sprawę z tego, jak potężny jest polski rynek wydawniczy XXI wieku. Jeśli jednak Filia, czyli jedno z najlepszych i najbardziej znanych wydawnictw, zdecydowało się na wydanie powieści pt. „Wszystko, czego dziś chcę”, to musi być to tekst szalenie interesujący i niepowtarzalny. I jest, a mogę to potwierdzić, gdyż jestem świeżo po lekturze. Oby oceny otrzymane od czytelników łaknących nowości stały się motorem napędowym dla pisarki- niech walczy o swoją pozycję, a jednocześnie daje odbiorcom coś, co nie nudzi, nie jest kalką lub bajeczką, w którą nikt nie uwierzy.

Jedna z użytkowniczek słusznie napisała, aby pod żadnym pozorem nie czytać opisu fabuły umieszczonego na okładce. Zgadzam się z tym stwierdzeniem w stu procentach i traktuję niemal jak apel/nakaz skierowany do każdego czytelnika. Monika Leśniewska nie nie wykreowała kobiety, która po wielu porażkach opuszcza Polskę, by w pięknych, słonecznych okolicznościach przyrody spotkać księcia na białym koniu. Sądzę, że „Wszystko, czego dziś chcę” jest pozycją obowiązkową dla każdej osoby, która aktualnie stoi nad przepaścią. Jak mawia klasyk, „Strach przed cierpieniem jest straszniejszy, niż samo cierpienie”. Czytelnicy przekonają się, że cytat ten pasuje tutaj wręcz idealnie.

Ile tak naprawdę potrafimy przyjąć ciosów życiowych? Okazuje się, że pewna grupa kobiet ma w sobie więcej siły, niż początkowo może im się wydawać. Żałoba, groźna choroba brzmiąca jak wyrok oraz utrata pracy. Takich dramatycznych chwil doznała Zofia Mróz-Potocka, główna bohaterka powieści. Jej scenariusz na życie może chwilami przypominać domino, gdyż jedno zło, bez hamulców czy taryfy ulgowej, pociąga za sobą drugie. Dlaczego zatem, w tak trudnym momencie, Zofia opuszcza Polskę i udaje się na Sardynię? Co ją ku temu skłoniło i też co wydarzyło się w tym pięknym, śródziemnomorskim klimacie? Czytelnikom obiecać można jedno: autorka tak zaplanowała fabułę swojej książki, byśmy odczuwali każdą możliwą emocję, od strachu, przez radość, zaufanie, na miłości skończywszy. Jeśli napiszę coś więcej- zdradzę zbyt wiele. Dlatego bez grama skrępowania mogę polecić tę trudną, a jednocześnie piękną lekturę. Wszystkie elementy powieści świetnie ze sobą współgrają.

Dzięki dobrze stworzonym dialogom każdy odbiorca powinien zrozumieć, że nie warto kłócić się o rzeczy błahe, jak też samemu nie tworzyć problemu z niczego. Popatrz, Drogi Czytelniku, Zofia niemal od razu musiała zmierzyć się z kilkoma największymi dramatami, a i wcześniej życie jej nie rozpieszczało. Nie zakładaj więc, że źle dobrana sukienka, złamany paznokieć albo brak pieniędzy na imprezę czy wakacje to problemy zaliczane do przysłowiowego końca świata. Myślę, że poprzez historię Zofii wiele osób zmieni dotychczasowe podejście do życia. Oby tak właśnie się stało.

Tytuł powieści od razu przypomina mi piosenkę śpiewaną przez zdolną, a jednocześnie piękną Izabelę Trojanowską. Ale czy Zofii, po tylu przejściach, uda się polecieć tam i z powrotem, wprost do nieba? Wiemy jedynie, że na bardzo kruchym fundamencie życia kobiety pojawi się niejaki Maciej, lecz czy będzie to idealnie dobrana relacja? Czy miłość naprawdę okaże się najpotrzebniejszym sprzymierzeńcem w walce o życie? Warto się o tym przekonać i zrozumieć, że nie wszystkie powieści obyczajowe pokryte są grubą warstwą lukru.

Poza tym, dzięki pisarce możemy śmiało połączyć literaturę z równie ciekawym hobby, jakim jest muzyka. Jaka jest, Drodzy Czytelnicy, Wasza pamięć muzyczna? Osobiście cieszę się, że wszystkie przytoczone teksty są mi dobrze znane, a bez pięknych słów- muzycznych czy literackich- nie da się żyć, oj nie!

Debiutantka świetnie opisała też problem kobiet, tak zwanych szarych myszek. Nie wierzą one, że życie może być piękne, a skrzydła podcięte przez rodzinę czy pracodawców nie pozwoliły należycie wykorzystać danych im szans. Monika Leśniewska wręcz prosi swoje Czytelniczki, by żyły inaczej, by potrafiły pomyśleć o sobie i by znalazły radość w prostych, codziennych chwilach. Ot, chwila spędzona z filiżanką kawy i z książką to idealny przykład. Poza tym, niepogoda to też pogoda i trzeba o tym zawsze pamiętać.

Celowo nie ujawniam zmagań Zofii z jej problemami, ponieważ zbyt wiele bym zdradziła, a wcale nie chcę tego robić. Autorka perfekcyjnie podkreśliła, że siła walki ukryta w człowieku ma ogromną moc, a osoba chora wcale nie musi być kimś bezużytecznym. Wątek związany z chorobą Zofii bardzo działał na mą psychikę- raz denerwowałam się, by za chwilę ronić łzy. Czy się ich wstydzę? Oczywiście, że nie, ponieważ największy twardziel może spokornieć, gdy tylko sięgnie po tę powieść. Nie żałuję, że dotarłam do finału. Trochę przy tej książce odpoczęłam, a także mocno doceniłam postawę Zofii. Podoba mi się także forma graficzna, w tym dość wygodny druk, który ułatwia czytanie.

Jestem także ciekawa, czym jeszcze uraczy nas Monika Leśniewska. Lepiej, by jeszcze coś wymyśliła, gdyż widać, że pisarka bardzo precyzyjnie pracowała nad swoim tekstem.