Zanim zrozumiałem, że cię kocham. Zanim wystygnie kawa. Tom 6

Czyżby kolejny bestsellerowy pisarz umknął mej uwadze? Na to wygląda i jest idealnym potwierdzeniem ważnej kwestii: rynek literacki, w znaczeniu nie tylko polskim, ale i światowym, jest tak płodny, że absolutnie każdy znajdzie coś dla siebie.

Myślę, że odstraszało mnie samo trudne nazwisko pisarza, w końcu kultura japońska jest mocno odmienna od naszej i nie sposób wszystko w niej zrozumieć. Przyznajcie jednak sami, Drodzy Czytelnicy, że Toshikazu Kawaguchi nie brzmi łatwo… No, ale jeśli bestsellerowa seria pt. ZANIM WYSTYGNIE KAWA sprzedała się w nakładzie 6 milionów (sic!) egzemplarzy, to jest chyba jasne, że fabuła wciąga, wzrusza i daje nam pole do osobistych przemyśleń. Mało tego, gdybyśmy mieli dokonać porządku chronologicznego, to fikcyjna historia całego cyklu opiera się najpierw na sztuce teatralnej, potem na literaturze, by dotrzeć do fanów szklanego ekranu. Czy to nie cudowne? Przecież każdy człowiek pióra marzy o takim rozgłosie.

Cykl ZANIM WYSTYGNIE KAWA składa się już z sześciu tomów, a „Zanim zrozumiałem, że cię kocham” to najświeższe dzieło pisarza. Absolutnie mnie to nie zraża, gdyż cykle mają to do siebie, że zazwyczaj łączy je tylko jeden stały element. W tym przypadku chodzi o niecodzienną w swym działaniu kawiarnię, jak też o żelazne zasady w niej panujące. O szczegółach nie opowiem, ale zadam Wam wszystkim identyczne pytanie, które w tej książce jest kluczowe: gdybyś mógł cofnąć się w czasie, z kim chciałbyś się spotkać? Ja nie zastanawiałam się ani chwili, a podczas pisania tej opinii wszystko we mnie wręcz krzyczało. Ponadto, niemal od razu przypomniałam sobie jedną z powieści Nataszy Sochy („Godzina zagubionych słów”) i wiem, że fabularnie Toshikazu Kawaguchi, jak i polska pisarka, mogą śmiało podać sobie ręce. Oboje są niesamowici i swoimi tekstami potrafią zmiękczyć nawet najbardziej skostniałe serca i umysły.

Zdaję sobie sprawę, że książki nie ocenia się po okładce, gdyż to zawartość ma być doskonała. Niemniej jednak, osobom odpowiedzialnym za szatę graficzną również należą się brawa. Oprawa jest niezwykle urokliwa, a przynajmniej ja tak czuję, bo jestem fanką kotów oraz fioletu. Osoby znające mnie prywatnie doskonale wiedzą, że za tymi futrzakami byłabym gotowa rzucić się w ogień.

4 rozdziały traktujące o bardzo odmiennych formach miłości, 239 stron- tyle przygotował dla nas pisarz. Ponadto, dzięki zamieszczonej na początku książki mapie relacji między bohaterami nie ma mowy o uczuciu chaosu. Rozumiem, że imiona postaci mogą wydawać się trudne, ale sama treść na pewno zaciekawi wielu odbiorców.

Kawa- niby coś zwykłego, wręcz bardzo potrzebnego. Autor jednak udowadnia, że zostawianie napoju nietkniętego i zimnego ma bardzo poważne i smutne skutki. Moja refleksja jest taka: miejmy dla siebie odrobinę więcej czasu, a teoretyczne zwroty „zdzwonimy się” lub „musimy się spotkać” niech jak najszybciej zamienią się w praktykę. Dlaczego tak do tego dążę? Zapraszam do lektury- treść wszystko Wam wyjaśni.

Dzięki powieści możemy też poznać odrębne zasady kulturowe panujące w Japonii. Dotyczą one choćby walentynek i wręczania sobie czekoladek. Rytuał ten został świetnie opisany przez autora, a to, jak bardzo jest on odmienny, zaskoczy niejednego odbiorcę.

Nie sądziłam, że książka przesiąknięta fikcją i kulturą japońską może zawierać też polskie akcenty- a jednak! Pisarz wychwala pod niebiosa nasze narodowe potrawy. Opis bigosu, pierogów czy deserowych pączków powoduje bardzo silną chęć ich skosztowania.

Mimo trudnych w wymowie imion bohaterów nie żałuję, że przeczytałam tę powieść. Pierwszy i ostatni rozdział uważam za majstersztyk- ich treści nie da się zapomnieć. Dlaczego? Sami się przekonajcie. Powiem tylko, że fabułę w nich zawartą z całą pewnością można przenieść do świata realnego.

Polecam!