Zapisane w kościach

„Zapisane w kościach” Simona Becketta, drugi tom serii o antropologu sądowym Davidzie Hunterze, to powieść, która nie potrzebuje fajerwerków, by wciągnąć czytelnika. Wystarczy wyspa - odcięta od świata, duszna, zamknięta jak pułapka. Wystarczy sztorm, który odbiera złudzenie kontroli. I wreszcie — spalone ludzkie szczątki, początkowo uznane za tragiczny wypadek, a bardzo szybko odsłaniające swoją prawdziwą, brutalną naturę.
Otwarcie tej książki jest naprawdę mocne. Beckett nie zwleka, nie oswaja, nie prowadzi czytelnika za rękę. Od pierwszych stron wchodzimy w atmosferę niepokoju i napięcia, które gęstnieje z rozdziału na rozdział. Opisy zwłok — rzeczowe, chłodne, pozbawione taniej sensacji — robią ogromne wrażenie. Nie epatują obrzydliwością, lecz budują realizm i wiarygodność. To jeden z tych momentów, w których widać, że autor doskonale wie, o czym pisze.
David Hunter jako bohater działa tu na kilku poziomach jednocześnie. Jest specjalistą — antropologiem sądowym, który czyta kości jak zapisane dokumenty — ale jest też człowiekiem z wyraźnym ciężarem przeszłości. Jego spojrzenie na śmierć nie jest ani cyniczne, ani obojętne. To raczej skupiona, niemal pokorna próba wydobycia prawdy z tego, co po kimś zostało. Właśnie ta perspektywa sprawia, że praca śledcza w powieści Becketta jest tak fascynująca.
Ogromnym atutem „Zapisanych w kościach” jest psychologia postaci oraz sposób, w jaki autor buduje napięcie poprzez izolację. Mała społeczność, zamknięta przestrzeń wyspy, brak możliwości ucieczki — to klasyczne motywy, ale wykorzystane z wyczuciem i bez schematyczności. Suspens nie wynika tu z pośpiechu, lecz z powolnego odsłaniania prawdy, z drobnych pęknięć w pozornie spokojnej codzienności.
Dla mnie ta książka była także ważna z osobistego powodu. Fascynacja kryminalistyką i kryminologią przyszła do mnie stosunkowo niedawno — wcześniej kryminały omijałam szerokim łukiem, a teraz nadrabiam zaległości z autentyczną ciekawością i przyjemnością. „Zapisane w kościach” tylko utwierdziły mnie w przekonaniu, że dobrze napisany kryminał to nie tania rozrywka, lecz pełnoprawna literatura gatunkowa, potrafiąca mówić o lęku, winie i ludzkiej naturze w sposób zaskakująco głęboki.
Zakończenie nie idzie na łatwiznę. Beckett nie serwuje prostych odpowiedzi ani komfortowego domknięcia — zostawia czytelnika z ciężarem odkrytej prawdy i poczuciem, że zło rzadko bywa spektakularne. Częściej jest ciche, uparte i bardzo ludzkie.

Podsumowując: „Zapisane w kościach” to kryminał bardzo dobry — gęsty, mroczny, dopracowany psychologicznie i narracyjnie. Dla czytelników ceniących suspens, realizm pracy śledczej i klaustrofobiczny klimat izolacji to pozycja absolutnie warta uwagi. Polecam bez wahania.