Zaułki miłości

Nigdy nie stroniłam od nowych dla mnie nazwisk w dziedzinie literatury. Nieznany dotąd człowiek pióra jest trochę jak pudełko czekoladek- nigdy nie wiesz, na co trafisz. Zabrzmiało filmowo, a wręcz kultowo, ale ten słynny cytat wypowiedziany przez Forresta Gumpa bardzo tutaj pasuje.

Początkowo zaintrygowała mnie bardzo czuła, wręcz wzruszająca okładka, ale najważniejszy okazał się skrótowy opis fabuły umieszczony z tyłu książki. Zwykle to właśnie on decyduje o nastawieniu czytelnika do tego, co czeka go w środku. Wciąż niewiele mówi się o samotnym tacierzyństwie, a szkoda, bo to wartościowy, choć trudny temat. Dzięki autorce „Zaułków miłości” poznajemy jednak Emila, który, choć jest prezesem dużej firmy, sam wychowuje trzyletnią córkę, Marysię. Szokujący wypadek postaci krzyżuje jego dotychczasowe istnienie z Jagodą, pracownicą sklepu spożywczego. W tym momencie można przypomnieć o tym, by koniecznie znać zasady pierwszej pomocy, a nie stać bezradnie w tłumie bawiącym się smartfonami. Po drugie- żadna praca nie hańbi, a to, że ktoś nie mógł wdrapać się na wyższe szczeble drabiny społecznej, nie zawsze wynika z lenistwa.

Wartość całej książki świetnie podwyższają tajemniczo zatytułowane rozdziały- uwielbiam taki zabieg pisarski, a ich tajemnicze nazewnictwo jeszcze bardziej pobudza moją ciekawość. Od razu zastanawiam się, co takiego przygotowała dla mnie pisarka. Tak trzymać!

Autorka przenosi nas też w czasie i opisuje wydarzenia sprzed wypadku Emila. Całą akcję umieszcza między Opatowem a Warszawą, zatem są to dwa miejsca, gdzie czas biegnie zupełnie inaczej. A Ty, Drogi Czytelniku, co być wolał? Spokój, czy pęd wielkiego miasta?

Pisarka przygotowała nas na to, że wypadek Emila to jedynie wierzchołek jego problemów, dlatego trzeba zrozumieć, że „Zaułki miłości” to nie tylko powtarzalna obyczajówka, gdzie spotykają się osoby o odmiennym statusie materialnym. W książce tej mamy też bardzo wyraźny akcent sensacyjny, ale tutaj nie można zbyt wiele zdradzać. Każdy nowy rozdział przybliża nas do prawdy, którą warto poznać.

Czy osoba bogata jest zawsze szczęśliwa? Autorka udowodniła, że nie zawsze tak musi być, a życie Emila, ale też i Jagody nie było usłane różami. Jak wyglądało ich dzieciństwo i czy teraz potrafią twardo stąpać po ziemi? Warto się o tym przekonać, to bardzo pouczający wątek.

Anna A. Sosna postawiła też na bardzo mocne, nowoczesne wyrażenia. Przedstawiła nam dokładnie, na czym polega phissing. Według zapisów internetowych chodzi konkretnie o metodę oszustwa internetowego, w której przestępcy podszywają się pod zaufane instytucje (banki, kurierów, urzędy), aby wyłudzić dane logowania, informacje osobiste lub dane kart płatniczych. Jest więc to kolejna forma przestrogi, by nie ufać za bardzo osobom trzecim, tym bardziej w rozmowach typu online.

Książkę przeczytałam z chęcią, jedyny minus to mała czcionka- cóż, wzrok już nie ten, co kiedyś… Mimo tej niedogodności dotrwałam do końca i nie żałuję czasu przeznaczonego na lekturę. Tekst jest po prostu dobry, ale nie rewelacyjny.

Wynudziła mnie ta książka.

Nic wielkiego się tu nie działo. W momencie kiedy miałam odłożyć tę książkę ( i sama nie wiem czy bym do niej wróciła) nagle został wplątany wątek kryminalny. Pomyślałam, że to super pomysł zważywszy na to, że serio już ziewałam co stronę. No i klops. Chwilę zaciekawienia i znowu wszystko jakieś mdłe. Uważam, że pisanie dobrych kryminałów nie jest takie łatwe jak się wydaje. I tutaj autorka powinna zaprzestać na lekkiej, romantycznej historii. (Rozbawiło mnie to: Jagoda chce pomóc w „sprawie” dlatego prosi brata policjanta o przekazanie policyjnych danych. On oczywiście powie „nie powinienem ci tego dawać, usuń to jak przeczytasz”, ale i tak da! Oui, świetnie!). P a r a n o j a. Kurczę, strasznie nie lubię pisać takich opinii, ale nic innego o tej książce nie mogę napisać… a dawanie oceny 4/10 bez argumentacji to trochę słabe.

Nie jestem w stanie odnieść się do bohaterów bo dla mnie byli nijacy. No, może prócz Emila, który zachowywał się irracjonalnie i mało odpowiedzialnie. Ale może ja jestem „boi dupa” i nie wierzę ludziom, i bałabym się dać pod opiekę na kilka godzin swoje dziecko, osobie którą znam kilkanaście dni. Bo muszę jechać szybciutko do innego miasta. Absurd :).

Jak czytałam ich zbliżenia to czułam się zdegustowana. Jakoś tak… sztywno i drętwo, czułam po prostu zażenowanie czytając to. Nie umiem inaczej tego ująć. Absolutnie nie czułam żadnej chemii.

Książka przewidywalna. Przeczytana i już nie pamiętam o czym była. Nie będę owijać w bawełnę, że czytało mi się ją super, większość jest zadowolona- okej, ja nie będę kłamać swoich odbiorców i jak zawsze stawiam na szczerość.

*To jest moja prywatna opinia. Zachęcam do przeczytania i wyrobienia sobie własnego zdania.