Zeszyt w skórzanej oprawie

„Zeszyt w skórzanej oprawie” Dagmary Rek to taka książka, którą czyta się z cichym wzruszeniem i poczuciem, że ta historia mogłaby wydarzyć się naprawdę. To ciepła powieść obyczajowa o dorastaniu, rodzinach i o tym, jak bardzo przeszłość potrafi wpłynąć na teraźniejszość — nawet jeśli długo o niej nie mówimy.

Poznajemy dwie nastolatki, które dzieli właściwie wszystko. Sandra żyje w domu pełnym zasad i ograniczeń. Rodzice są surowi, oszczędni, wymagający — uważają, że wiedzą najlepiej, a jej potrzeby i marzenia schodzą na dalszy plan. Zamiast beztroski ma obowiązki, zamiast wsparcia — ciągłą kontrolę. Z kolei Karolina dorasta w zupełnie innym świecie: pełnym rozmów, ciepła i poczucia bezpieczeństwa. Ma rodziców, którzy słuchają i są obok. Te dwa różne doświadczenia młodości spotykają się w momencie, gdy dziewczyny trafiają na zeszyt w skórzanej oprawie należący do babci Karoliny. W zapiskach kobiety kryją się życiowe przemyślenia, ale też tajemnica z przeszłości, która zaczyna poruszać nie tylko dziewczyny, lecz także ich rodziny.

Bohaterki są bardzo prawdziwe — łatwo zrozumieć frustrację i poczucie niesprawiedliwości Sandry, ale też wrażliwość i empatię Karoliny. Ich wspólne odkrywanie historii zapisanej w zeszycie staje się czymś więcej niż ciekawością — to droga do lepszego zrozumienia siebie, swoich rodziców i tego, że dorośli też noszą w sobie niewypowiedziane historie. Autorka pokazuje relacje rodzinne bez idealizowania, ale z dużą czułością i wyrozumiałością.

W książce jest dużo emocji, ale podanych spokojnie, bez przesady. Jest wzruszenie, tęsknota, momenty smutku i poczucia krzywdy, ale też nadzieja, bliskość i ciepło. To opowieść o potrzebie bycia wysłuchanym, o marzeniach, o dorastaniu i o tym, jak ważne są więzi — nawet jeśli bywają trudne. Podczas czytania łatwo się zatrzymać i pomyśleć o własnych relacjach z rodzicami czy dziadkami, o tym, ile rzeczy zostaje niewypowiedzianych.

To powieść obyczajowa z mocnym wątkiem młodzieżowym, więc dobrze odnajdą się w niej zarówno nastolatki, jak i dorośli. Młodsi zobaczą swoje emocje i codzienne zmagania, starsi spojrzą na historię z perspektywy rodzica i przeszłości, która czasem wraca niespodziewanie. To ciepła, mądra historia o rodzinie, zrozumieniu i o tym, że nawet stare zapiski mogą zmienić czyjeś życie — i naprawdę warto dać się jej poruszyć.

Witam, dziś mam dla was recenzję książki „Zeszyt w skórzanej oprawie” – Dagmara Rek ❤️
Wydawnictwo: WasPos ❤️

Każdy z nas w swoim życiu chciałby być akceptowany a już szczególnie przez własnych rodziców. Chciałby słyszeć, że jest ważny, móc iść do szkoły, która go interesuje, mieć przyjaciół, marzenia i pasje. Niestety, nasza bohaterka nie miała takiego szczęścia.
Jej życie z matką było jak niekończące się tortury. Nakazy, zakazy, brak sprzeciwu. Dziewczyna miała zaledwie 16 lat, a mimo to każdego dnia nawet w wakacje musiała wstawać o świcie tylko po to, by wypić kawę przygotowaną przez matkę, zjeść to, co jej podano, i jak najszybciej znaleźć się w sklepie, w którym nieustannie pomagała. Nie dorabiała, musiała pracować.
Nie miała wolnego czasu, zainteresowań, nie mogła nawet wybrać szkoły, do której chciała iść. Przyjaciółkę miała tylko dlatego, że ta nie odeszła, gdy jej własna matka również zaczęła zmuszać ją do darmowej pracy w sklepie.
Czy da się tak żyć na dłuższą metę?
Co zrobić, gdy człowiek ma już dość i w końcu chce żyć własnym życiem?
W książce poznajemy również historię dwóch przyjaciółek, które w babcinym starym kredensie odnajdują zeszyt, zeszyt w skórzanej oprawie ❤️. W środku znajdują się notatki, zapiski, wyznania miłości i bolesne słowa o życiu, które nigdy nie było takie, jakie powinno. Okazuje się, że los naszej bohaterki jest zaskakująco podobny do losu pani Hiacynty, którą rodzice również traktowali jak swoją własność.
Co zrobią nastolatki ze swoim znaleziskiem?
Czy powiedzą dorosłym o tajemniczym zeszycie?
Wygrana zaprowadza rodziców Sandry nad morze, gdzie zaczynają dziać się dziwne rzeczy. Matka jednej z dziewczyn stopniowo zaczyna otwierać oczy na relacje z dziećmi, mężem, na sprawy związane z prowadzeniem sklepów, a przede wszystkim… na samą siebie.
Czy osoba, która nieustannie krytykuje, narzuca innym, jak mają żyć, jakie mieć zainteresowania, jaką szkołę wybrać, a nawet jaką kawę pić i ile jeść, potrafi się naprawdę zmienić?
Ta książka pokazuje, jak różne i trudne mogą być relacje rodzinne, jak łatwo zrazić do siebie domowników do tego stopnia, że jedynym wyjściem staje się ucieczka z domu. Pokazuje również, jak wiele tajemnic mogą skrywać nasi najbliżsi i z jakimi przeciwnościami losu muszą się mierzyć.
I wreszcie… jak żyć, kiedy każdy kawałek człowieka boli, bo nie można być ze swoją największą miłością ❤️