Bibliotekarka z Warszawy

... każdy ma swoją opowieść. Niektórzy ją dostają, inni odnajdują, jeszcze inni całe życie jej szukają i często nie zauważają, że to też jest opowieść. Swoją opowieść możesz przyjąć lub odrzucić, możesz ją stworzyć samemu, możesz pozwolić, by ktoś ją za ciebie napisał.
W trudnych czasach ludzie jeszcze bardziej niż zwykle potrzebują ucieczki w świat wyobraźni. Szczególnie dzieci i młodzież. O nich staraliśmy się dbać najbardziej. Byliśmy trochę jak spokojne wyspy na morzu chaosu.

"Porządkowała resztki zbiorów, sprawdzała stan zniszczeń, naprawiała, co naprawić się dało, klejąc strony i okładki, osuszając, czyszcząc nadpalenia. Tysiące książek było w opłakanym stanie, a jednocześnie stanowiły najcenniejszy skarb, bo na przekór wszystkiemu przetrwały zagładę miasta."
Warszawa rok 1995
Dziadek Jagody Szymon zmaga się z chorobą Alzheimera i przebywa w domu opieki o bardzo łagodnie brzmiącej nazwie Niezapominajka.
Wnuczka wraz z narzeczonym Danielem na życzenie seniora porządkuje jego książki przed sfinalizowaniem sprzedaży jego mieszkania.
Pieniądze z transakcji mają pomóc przyszłym małżonkom w zakupie wymarzonego lokum.
Pośród wielu cennych woluminów młoda kobieta odkrywa tomik poezji Juliana Tuwima z osobistą dedykacją dla ukochanego dziadka spisaną ręką tajemniczej Róży.
Początkowo na próbę podjęcia tematu starszy Pan reaguje bardzo gwałtownie, lecz później dochodzi do wniosku, że chce ocalić tę historię od zapomnienia.
To co opowiada jest piękne choć przerażające i smutne jednocześnie.

Warszawa rok 1944
Szymon Braś młody kolejarz o niezwykłym talencie i pasji postanawia spełnić marzenie ciężarnej żony Krysi i dzięki temu ,że zamienił się z kolegą zabiera ją do stolicy , którą kobieta zawsze chciała zobaczyć.
Pech chce że trafiają w sam środek piekła jakim było Powstanie Warszawskie- to wydarzenie całkowicie ich odmieni stanie się próbą dla uczucia i zaowocuje więzią z bibliotekarką Różą Karewicz.
A ta niezwykła osoba manie tylko ważną misję do wypełnienia, lecz także historię- łamiącą serce i bardzo trudną..
Róża wierzy, że literatura jest ostatnią linią obrony człowieczeństwa. Skleja nadpalone strony, suszy zawilgocone woluminy, chroni je jak żywe istoty. Wśród ruin staje się strażniczką pamięci.
Między nią a Szymonem rodzi się więź – nieoczywista, cicha, zbudowana na wspólnym lęku i potrzebie ocalenia czegoś większego niż oni sami. To uczucie nie jest krzykliwe. Jest jak szept między regałami z książkami. Piękne, ale naznaczone winą i świadomością, że każde z nich ma swoje zobowiązania.
Róża również nosi w sobie stratę. Jej historia – naznaczona wojenną tragedią, utratą bliskich i koniecznością dokonywania dramatycznych wyborów – łamie serce. A jednak to ona daje Szymonowi siłę, by przetrwać i wrócić do życia, które już nigdy nie będzie takie samo.
Bo – jak mówi jedna z myśli tej powieści –
niektóre opowieści trzeba ocalić, zanim znikną razem z tymi, którzy je pamiętają- gorąco polecam .