Blade runner. Czy androidy marzą o elektrycznych owcach?

Z tego co udało mi się znaleźć, to pierwsze wydanie tej książki powstało w 1995 roku. Przed wami obecnie jedenaste wydanie tej historii i tak jak na tamte czasy szokowała wydarzeniami, tak i teraz wydaje się być równie abstrakcyjna. Abstrakcyjna, ale nie niemożliwa do spełnienia. Już teraz obecnie coraz więcej rzeczy wykonują roboty, jakby rola człowieka miała być całkowicie zniesiona. Póki co taki obrót sprawy naukowców bardzo cieszy, jednak dosłownie jakby nie zamierzali brać pod uwagę momentu w którym to te zacne roboty będą chciały i będą w stanie przejąć kontrolę nad światem.
W tej książce panują androidy. Są to postacie na krab ludzi, którzy po wciśnięciu u siebie odpowiedniej liczby są w stanie na cito nastroić się na każde zadanie. Te na romantyczne doznania i zaspakajanie swojego partnera również. Komunikują się normalnie, jedynie ich język przypomina pasmo komputerowych tłumaczeń, gdzie dosadnie jest wyjaśnione co konkretnie będą robić. Czy o sobie decydują? Trudno powiedzieć, ponieważ naciśnięty przycisk trybu rozmyślania działa dokładnie tak jak jego liczba wskazuje. Potrafią patrzeć na nogi i poświęcać czas na ,,dołowanie siebie".
Wojnę w opisanej tu historii przetrwało kilku ludzi, którzy próbują teraz odnaleźć złych androidów, lecz nic w tej historii nie jest proste. Każda z osób występujących czymś się odznacza, a celem tych wyższych poparciem przez innych jest nieustanne zwycięstwo. Nie liczy się sposób unicestwienia pozostałych sześciu androidów, tylko czas już po tym, jak obejmie się sławę i zyska nagrodę. Niby nikt nie lubił tutaj przekupstwa, jednak to właśnie ono bywało kartą przetargową. Odkąd planeta prawie całkowicie opustoszała liczyło się każde żywe zwierzę. Podarowanie więc portfela z prawdziwej skóry zwierzęcia było jak wystawienie go na cel.
Jeśli mam ją uogólnić, to powiem wam, że próbowano roboty nauczyć uczuć, by całkowicie mogły zająć miejsce człowieka. Z kolei ludzie starali się być twardzi i bez emocji, by tylko zrozumieć jak oni funkcjonują. Czy to mnie przerażało? Jak najbardziej tak. Dało mi jednak pewność, że człowiek potrafi być jak orzech włoski. Choćby wielki, to jednak nie wiadomo, czy nie pusty w środku...