Charles Dickens na tropie. Wigilijna opowieść o morderstwie

Jestem pod wielkim wrażeniem pióra autora. Normalnie aż mnie zatkało, kiedy czytałam sprawę morderstwa, gdzie opis sugerował wykwintne podejście do tematu, jakby opisywano znany wszystkim szaszłyk, który tu był wygięty, w drugim miejscu zawierał w sobie niedoskonałości i w sumie nie wiadomo jak doszło do tego, że jest umieszczony w tamtym miejscu, jednak najważniejsze jest to, że w pokoju obok wielkie składy biblioteczne zostały nienaruszone poza ścianami, które niestety remontu będą wymagały:-) Drugą sprawą na która zwróciłam, a są to czasy 1835, że ludzie wtedy pomimo wszystkiego byli wolni. Wychodziło to na plus, bo nikt nie doszukiwał się żadnych dokumentów, dziecko mogli po śmierci rodzica zwyczajnie przekazywać sobie do ręki i każdy kto wchodził do czyjegoś domu, za gościną na dzień dobry musiał coś zapłacić. To z kolei było minusem, gdyż oznaczało, i nawet w opisach to mamy, że ludziom nie wiodło się najlepiej i z braku zainteresowania państwa, nie mogli liczyć na jakąkolwiek pomoc. Jedzenie kosztowało grosze, bo i za grosze pracowali. Karę wymierzano według własnego uznania, a że wielu ludzi nie prowadziło prawych interesów, to i nikomu nie było spieszno do odkrycia przyczyny odnalezienia zwłok. W tej historii jednak aby zachęcić czytelnika do zastanowienia, podjęto próbę rozwikłania tej zagadki, która sięga dalszego czasu gdzie w grę wchodziły pieniądze i poniekąd ich brak. Opowieść rządzi się swoimi prawami i nie ma tak naprawdę przodujących wydarzeń, gdyż wszystko co się dzieje łączy się ze sobą i jest ważne, nawet relacja dwojga osób, która pięknie rozkwita, jednak w wyniku początkowych wydarzeń pojawia się również maleńkie dziecko, którym również należy się zaopiekować. Sądząc po dacie w którym dzieją się te wydarzenia można sądzić, że ludzie w tym czasie nie byli zbyt inteligentni, jednak tyczy się to tylko wszelkich wynalazków. Myślami potrafili przewyższać władzę, a spostrzegawczość zapamiętywała nie tylko twarze, ale i emocje ciała jakie pojawiały się na widok określonego człowieka. Sądzę więc, że byli o wiele bardziej rozwinięci i zbliżeni do natury, która zna prawdę jeszcze zanim się o niej pomyśli. Niesamowita lektura, aż śmiem powiedzieć, że doprawdy oszałamiająca, ale dla tego, kto potrafi docenić czas w którym się ona odbyła:-)