Czerwony krzyż

Aleksander przeprowadza się z małą córeczką do Mińska. Pierwszego dnia na drzwiach swojego mieszkania dostrzega namalowany czerwony krzyż. Okazuje się, że namalowała go sąsiadka - Tatiana Aleksiejewna - dziewięćdziesięciolatka z postępującym Alzheimerem. Mimo nie najlepszego początku sąsiedzi nawiązują ze sobą relację, a staruszka postanawia opowiedzieć Saszy o swoim pełnym trudów i tragedii życiu.

Przyznam szczerze, że na początku nie mogłem należycie wgryźć się w tę historię. Tatiana opowiadała w niej o swoim dzieciństwie na emigracji i życiu we względnych luksusach w Europie Zachodniej. Następnie o pracy w moskiewskim ministerstwie. Zmieniająca się narracja nie pomogła mi w pełnym zatopieniu się w lekturze.

Przełom nastąpił w momencie, gdy to Aleksander rozpoczął swoją opowieść. O ukochanej żonie, jej chorobie i narodzinach córki. Muszę przyznać, że w tym momencie moja uwaga została przykuta do stron w stu procentach. Potem nastąpiła dalsza część losów Tani…

„Czerwony krzyż” to książka o bólu, niezawinionym cierpieniu i o tym, jak bohaterowie próbowali sobie z nim radzić. Dostajemy przeszywające na wskroś opisy życia w Związku Radzieckim po wojnie, o represjach, łagrach, ludzkich dramatach. Okazuje się, że dla zwykłych Rosjan najstraszniejszym elementem nie była II wojna światowa, a życie po jej zakończeniu. Aparat państwa pod płaszczykiem troski o obywateli wyprawiał z nimi niewyobrażalne rzeczy. Życie Saszy również nie należało do łatwych, a fragment dotyczący jego żony bardzo mnie zaskoczył i rozczulił.

Warto moim zdaniem również wyróżnić dwa elementy. Mnogość znaczeń tytułowego „czerwonego krzyża” przewijającego się w powieści oraz postać ojczyma Aleksandra i postaci pojawiającej się pod koniec książki - przesiąkniętych propagandą dobrobytu i mitu Stalina.

Myślę, że ta niepozorna książka może trafić do wielu osób zainteresowanych tematyką życia w ZSRR czy literaturą wojenną, ale nie tylko. Trafi również do miłośników wstrząsających i nieoczywistych historii. Szczegóły poznajcie sami - naprawdę warto!

Współpraca z Wydawnictwem Noir sur Blanc