Daisy i cesarz. Wszystkie namiętności księżnej

Czasem ktoś wyprzedza epokę w której przyszło mu żyć.
Miłość miała przyjść po ślubie. Nigdy jednak nie nadeszła a księżna choć w wielu krajach adorowana i uwielbiana w wielu miejscach na świecie nie zaznała szczęścia w małżeństwie.
Daisy a właściwie Maria Teresa od dziecka była prześliczna i pełna energii. Bliscy zaś z którymi od zawsze była blisko oraz oddana rodzinie służba od zawsze nazywali ją Stokrotką, czyli właśnie Daisy.
Jej rodzice Albert i Victoria zadbali o staranne wykształcenie swoich dzieci zaś ojciec dziewczyny zaciekle dyskutował z nią o polityce.
Młoda panienka interesowała się literaturą i sztuką, uwielbiała również jazdę konną.
W wieku siedemnastu lat zadebiutowała na angielskich salonach i szybko zyskała sympatię otoczenia- wtedy też poznała Hansa von Pless - pruskiego księcia, którego rodzina mimo znacznego bogactwa nie miała szlacheckiego pochodzenia - mężczyzna obiecywał nastolatce miłość i opiekę.
Uczucia jednak nie nadeszły a mąż pragnął ograniczać działania księżnej i wymusić na niej uległość.
Prócz głównej bohaterki ważną rolę odkrywa książę , a późniejszy cesarz Niemiec- Wilhelm II - osoba naznaczona kalectwem i kompleksami.
Mężczyzna wypierający własne pragnienia, skupiony na potędze armii , szukaniu w sobie siły i potrzebie bycia kochanym..

Kurczę jak to się dobrze czytało. Gdybym miała porównać księżną do kogoś innego do głowy przychodzi mi księżna Diana.
Każde wydarzenie, każdy opisany szczegół na tu znaczenie.
Odwiedziłam oba zamki w których ta niezwykła kobieta niegdyś mieszkała i choć wcześniej słyszałam o jej działalności charytatywnej o pomocy dzieciom , obejrzałam również wiele zdjęć lektura dostarczyła mi nie tylko rozrywki, lecz również wiedzy, a opisy pozwoliły mi ujrzeć zamki w Książu i Pszczynie z zupełnie nowej perspektywy.
Piękna powieść .
Serdecznie polecam 🩷

Pacyfistka, feministka, społeczniczka, wybitna polityczka, kobieta wrażliwa na krzywdę słabszych. Tak właśnie można określić księżną Daisy von Pless, jedną z najbarwniejszych i najpopularniejszych postaci swoich czasów.

W opozycji do niej - władczy, apodyktyczny, skupiony na armii i budowaniu wojskowej potęgi Prus cesarz Wilhelm II.

To nie jest jednak historia miłosna! To niezwykle wrażliwa biografia dwójki z pozoru tak dalekich sobie ludzi, a jednak pałających do siebie nadzwyczajną sympatią, za wszelką cenę próbujących robić swoje mimo przeciwności losu.

Dorota Ponińska wdarła się w życie znanych z portretów i opowieści historyków postaci i uczyniła rzecz niezwykłą. W pewien sposób odczarowała dla mnie powieści historyczne, często ciężkie w lekturze, siermiężnie napisane. Przez tę książkę płynie się z nurtem słów i niezauważalnie przesuwa następne kartki. Barwność, jak i mnogość bohaterów, przyprawiają o zawrót głowy. Okoliczności wydarzeń wydają się wręcz namacalne.

Daisy była z pewnością kobietą w naszych czasach szalenie potrzebną, taką, jakich rodzi się tylko kilka na stulecie. Choć jej filantropiczne działania były tłamszone na każdym kroku, nie poddawała się i dążyła do postawionego sobie celu.

Przez całą lekturę przewija się jakiegoś rodzaju smutek i melancholia. Jakby nie patrzeć idealna na obecną piękną i przygnębiającą jesień. Bo taka właśnie jest ta książka. Jak jesień.

Współpraca z Wydawnictwem Znak