Dźwiękowe obrazy Holokaustu w radiowych formach artystycznych

Przede wszystkim chcę podkreślić gruntowne, wieloaspektowe przygotowanie autorki, obejmujące wiedzę ogólną i szczegółową […] o radiu, jego teorii, historii i praktyce. […] Z satysfakcją mogę również zaakcentować znakomitą orientację autorki w problematyce badań nad Zagładą. To nie tylko znajomość wielu ważnych opracowań, lecz także wnikliwa umiejętność interpretacji i chęć rozumienia złożonych, skomplikowanych, trudnych kwestii i niełatwych diagnoz na temat Holokaustu oraz relacji polsko-żydowskich. To znajomość faktów, procesów, doświadczeń połączona z empatią.
[…] książka jest nowatorską propozycją, która może zainspirować czytelników do wieloaspektowych badań dźwiękowości, dotyczących nie tylko samego radia, lecz także innych nośników i form audialnych, zwłaszcza w rozwijającej się domenie cyfrowej.
Z recenzji prof. Maryli Hopfinger

Autorka swoje wywody prowadzi z obiektywnością naukową, nie ukrywając swoich poglądów, przekonań, opinii. Stosuje formy pierwszoosobowe, jasno i eksplicytnie informuje odbiorcę, co myśli, jak traktuje przedmiot swoich badań, jakie ma stanowisko. Nie ukrywa też swoich – człowieka nauki, ale też „po prostu” człowieka – emocji. Bada bowiem sprawy trudne, niejednokrotnie wykraczające poza granice człowieczeństwa, prywatne, intymne. Pisze o tekstach, które – ex definitione – mają budzić emocje. Robi to w sposób dyskretny, subtelny, nienarzucający się. Styl monografii pokazuje, że naukowość i obiektywizm badacza nie wykluczają emocji, uczuć […]. Jako obiekt badania autorka wybrała polskie radiowe teksty artystyczne dotyczące Holokaustu, trudne badawczo także ze względu na ich modalność: dźwięk, głos, ciszę, milczenie… Każda nowa propozycja badawcza w tej dziedzinie jest ważna dla jej poznawania […]. Książka stawia duże wymagania przed jej czytelnikami, ale tryb prowadzenia narracji przez autorkę pomaga w tej „podróży” intelektualnej […].
Z recenzji prof. Małgorzaty Kity