Gdzie ci mężczyźni, których nie poślubiłam

Anny H. Niemczynow jako pisarki nie trzeba przedstawiać w sposób szczegółowy. Jako zagorzała fanka słowa pisanego bardzo chętnie sięgam po jej nowe historie, zaś czas poświęcony danej lekturze nigdy nie jest stracony. Wręcz przeciwnie- autorka budzi we mnie szereg skrajnych emocji, od śmiechu po płacz i melancholię. Płaczesz, Drogi Czytelniku, podczas poznawania kolejnych rozdziałów? To żaden wstyd. Oznacza to, wczuwasz się w role fikcyjnych postaci. To piękne, a zarazem ważne.
Tytuł niemal natychmiast przypomina mi świetną piosenkę śpiewaną przez Danutę Rinn, lecz tym razem sens jest nieco inny. Z krótkiego opisu fabuły umieszczonego z tyłu jakże pięknej okładki dowiadujemy się, że główna bohaterka, Natalia Świerczewska, po powrocie z sentymentalnego balu absolwentów MATURA 2000 chce dokonać czegoś spektakularnego. Choć jest mężatką i matką dwójki dzieci, zaczyna zauważać, że w jej małżeństwie brakuje jakichś śmiesznych, ekscytujących akcji. Udane, ale wiejące nudą życie to pretekst do sprawdzenia, jak teraz powodzi się jej wszystkim ówczesnym partnerom. Nie zdradzam oczywiście żadnych szczegółów, gdyż recenzja/opinia nie może być synonimem streszczenia. Naprawdę warto samemu prześledzić ten wątek i odpowiedzieć sobie na pytania: Czy mam prawo narzekać? Czy zawsze trawa jest bardziej zielona gdzie indziej? Czy potrafię docenić drobne ale ważne sukcesy rodzinne- wspólny obiad? Spacer? Rozmowy? Niby banały, a jednak to szalenie istotne sprawy. Miłość zawsze mieszka w codzienności i prostocie, pamiętajmy o tym.
Bardzo ważną częścią niedługiej, bo liczącej zaledwie 288 stron, książki jest Sekretnik. Natalia zapisywała w nim bardzo ważne i osobiste przemyślenia, które mogą pomóc niejednemu czytelnikowi. Część z nich warto przyswoić nie tylko w teorii, ale i w praktyce. Na długo zapamiętam jeden z nich: „Jeśli naprawdę się kogoś kocha, to wierność nie powinna być żadnym wyczynem”. Zgadzam się z tym w stu procentach, a Wy?
Autorka każe nam się też intensywnie zastanowić nad postawą kobiety względem mężczyzny. Czy ma ona wiecznie zgadzać się na wszystko i podawać na tacy? A może dobrze jest grać niedostępną i wprowadzić coś w rodzaju gonienia króliczka? Myślę, że opcja numer dwa będzie bardziej ekscytująca dla obojga, jak też ujawni prawdziwość uczuć.
„Gdzie ci mężczyźni, których nie poślubiłam” to tekst idealnie pasujący do rozważań typu: co by było, gdyby… Jak świetnie podkreśliła pisarka, „My, kobiety, zawsze chcemy tego, czego nie mamy. Jak mamy dobry, ciepły dom, to wzdychamy do szalonych romansów. Jak mamy romanse, to chcemy domu i papci z pomponem. Trudno nam dogodzić.” To naprawdę idealnie spostrzeżenie odnośnie do całej fabuły powieści. Sami się o tym przekonacie, gdy ją przeczytacie. Nie będziecie żałować, zapewniam Was.
Nie mam absolutnie nic do zarzucenia tej powieści. Świetna jest nie tylko jej zawartość, ale także tytuł i okładka. Dodatkowy walor to świetnie zatytułowane rozdziały, które pobudzają zainteresowanie czytelników. Jestem przekonana, że fabuła na długo pozostanie w mej pamięci. Wiem, że trafię jeszcze na inne, równie perfekcyjne powieści pisarki.