Gdzie jesteś, siostrzyczko?

Jeśli ktoś lubi mocne, wstrząsające historie o katach wojennych, seryjnych mordercach (niekoniecznie działających na terenie Polski) lub o innych bestiach, to zdecydowanie musi zapoznać się z twórczością Maxa Czornyja. Bardzo dobry, a przy tym niesamowicie kontrowersyjny pisarz zaznacza, że zawsze, każdą opowieść, tworzy emocjami- i rzeczywiście tak jest. Podkreśla jednakże, że w brutalnych postaciach szuka czegoś odmiennego- to także jest prawdą. Nie wierzycie? Zapraszam do czytania konkretnych powieści, a jest w czym wybierać.

Kim byłby Max Czornyj, gdyby nie jego literacka wisienka na torcie, czyli narracja pierwszoosobowa? Przez ten odważny zabieg jedni odbiorcy go kochają, drudzy nienawidzą, a jeszcze inni mają podejście ambiwalentne. Sama należę do tej pierwszej grupy, szanuję artystę słowa za odwagę i też nigdy nie przypnę mu łatki mordercy czy zwyrodnialca. Autor przestrzega nas jednak przed tym, byśmy nigdy nie byli zbyt ufni- mordercą może być osoba, która przeszła obok nas na ulicy, może to być też pasażer w komunikacji miejskiej. Z drugiej strony, zawyżona wariacja emocjonalna także nie jest wskazana. Po przeczytaniu jakiejkolwiek lektury Maxa Czornyja trzeba ochłonąć i wrócić do rzeczywistości, która nie może przybrać tylko mrocznych barw.

Czy i tym razem autor wykorzystał swój znak rozpoznawczy, czyli narrację pierwszoosobową? Wolę zostawić czytelników z poczuciem tajemnicy. Lepiej nie wyjawiać wszystkiego, a książka „Gdzie jesteś, siostrzyczko?” ma owych tajemnic więcej, niż nam się wydaje. Autor nie chciał, byśmy od razu poznali wszystkie wątki- sama uznałam, że najnowsza historia przypomina układankę typu puzzle. Początkowo martwimy się, kiedy ułożymy trudny obrazek, ale po pewnym czasie jeden element zaczyna pasować do drugiego i kolejnego, kolejnego, kolejnego… Taka forma fabuły bardzo wciąga i jest obiecująca w swojej treści.

„Gdzie jesteś, siostrzyczko?” początkowo przypominała mi historię trzyletniej Madeline McCann, która zaginęła w maju 2007 roku podczas wakacji w portugalskiej wiosce Praida da Luz. Prawdziwym dramatem żył wówczas cały świat, a dziewczynka do dziś nie została odnaleziona. Czy więc można niemal rozpłynąć się w powietrzu i zniknąć jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki- mimo monitoringu czy hotelowej ochrony? Statystyki dotyczące osób zaginionych są przerażające, ale tak, można pozostać osobą zaginioną już na zawsze… Czy jednak tylko na taki wątek postawił autor w swojej książce? Warto się przekonać, że jest to tak naprawdę tylko wierzchołek góry lodowej, a Max Czornyj nie próżnuje i nie tworzy czegoś w rodzaju kalki. Jego pomysł, w przypadku tej książki, wydaje się być głęboko przemyślany i mocno działający na wyobraźnię odbiorców.

Hugon i Julia to małżeństwo, a zarazem właściciele i mieszkańcy luksusowego hotelu Lorent położonego w Krynicy Zdroju. Para wychowuje wspólnie dzieci Hugona z pierwszego małżeństwa- Michała i Ewę. W romantyczny, walentynkowy wieczór renoma hotelu nie powinna wpłynąć na zadowolonych gości, lecz dochodzi do tragedii. Znika bowiem Ewa, córka Hugona. Nikt nic nie widział, nikt nic nie słyszał, a najnowszy sprzęt monitorujący niczego nie uchwycił. Szybko mija rok od tragedii, a wraz z upływającym czasem zaczynają nadchodzić niepokojące wiadomości. Celowo nie podaję jednak wszystkich wątków, a także imion bohaterów. Fabuła zwarta w książce jest bowiem tak ułożona, że dowiadujemy się o wszystkim po kolei, a autor zrobił wszystko, by zszokować czytelników. Czy mu się to udało? Tak, w stu procentach.

Przeczytanie książki wydanej w styczniu 2026 roku było czymś naprawdę ciekawym, a to, co początkowo wydawało się mega przewidywalne, wcale takie nie było. Co więcej, tekst jest tak skonstruowany, że koniec danego krótkiego rozdziału nie pozwala nam odłożyć książki na później. Koniecznie chcemy wiedzieć, co będzie dalej, a o to przecież najbardziej nam chodzi. Zapewniam, że warto dotrwać do końca, a prawie 300 stron tekstu to wcale nie tak wiele.

Nie można jednak nie wspomnieć o wątku polskiej policji, który jest tutaj naprawdę ważny. Policjantka Oliwia Lang brawurowo wkroczyła w wątek poszukiwań małej Ewy, a jej głowa aż kipi od podejrzeń i łączenia poszczególnych historii. Trzeba też poznać jej osobiste rozterki, które doskonale pasowały do portretu współczesnej postaci pracującej w wydziale śledczym.

Powieść składa się z 92 krótkich, ale interesujących rozdziałów. Nie mam nic do zarzucenia tej powieści, dlatego z całego serca polecam ją każdemu. Każdy kolejny fragment tekstu był jak mocne uderzenie w splot słoneczny, przewidywalności nie ma tu za grosz. Co więcej, niektóre wątki to nie fikcja, gdyż podana nam część historii to szczera prawda o człowieku, a bardziej jego zakłamanej duszy. Nic więcej zdradzić nie mogę.

Walorem nowej powieści jest też jej jednotomowy wymiar. Z całą pewnością fakt ten ucieszy czytelników, którzy nie znają wszystkich dotychczasowych książek Maxa Czornyja.

Książka ma duży druk i krótkie rozdziały. Należy zwracać uwagę na nagłówki, gdyż postacie się zmieniają, a musicie wiedzieć, że to bardzo inteligentne osobniki, które knują i sprawdzają innych do początkowo nie znanych nam celów. Osoby, które wydają się być mniej ważne pełnią dużą rolę, a te główne potrafią znikać i się pojawiać, niczym kameleon. To nie jest zwyczajna lektura, gdyż towarzyszy jej bardzo wysokie napięcie. Autor dozuje nam sekrety i bardzo opóźnia ich rozwiązanie. To była zasada ukrytego kanału. Zaczęliśmy jednym zniknięciem dziecka, więc trop był jeden. Po nim doszło do kolejnego zniknięcia i tu już tropy zaczęły się rozjeżdżać na cztery a nie dwie strony. W momencie, kiedy wychodzi na to, że sprawa jest bardziej złożona niż wygląda, dzielimy się u jednej osoby na dwa tropy, u drugiej na cztery, a jeszcze u innej na jeden konkretny, który mógł wszystko zapoczątkować. Dlatego tak ważne jest aby wiedzieć o kim się czyta, gdyż mniej uważne osoby mogą się pogubić. Autor zastosował nieco dramaturgii, gdyż jak już ktoś coś zwęszy, to widzimy gdzie wtedy zmierza, czytamy co robi, co myśli, z kim się o tym kontaktuje, więc to odbiega w czasie od tych konkretów, które bardzo nas interesują. Długo nie wiemy co się dzieje z zaginionymi. Nie wiemy po jakiej stronie stoją dziennikarze, kto daje im wskazówki do odkładania w czasie ważniejszych spraw. Nie wiemy dlaczego osoby są śledzone, choć według postaci mogą mieć ważny związek z dalszymi dochodzeniami. Widzimy wszystko w momencie, który dzieje się teraz, więc nie ma jak przewidzieć przyszłych wydarzeń, a jeszcze pisane naprzemiennie z innymi osobami, o innych sprawach, potrafią mocno pokomplikować nam w głowach. Nie zdradzę wam kto czym się kierował, ani kto był najbliżej prawdy z tego względu, gdyż ludzie dużo tu mają na sumieniu. Jednymi kieruje racjonalne myślenie, innymi zemsta i trudno pojęte rozumienie siebie i swoich potrzeb. Jeśli zatem poszukujecie dobrego thrillera psychologicznego, to ta książka powinna się znaleźć na waszej liście:-)