Gen marzenia

Gen marzenia to swoiste silva rerum o o charakterze quasi-dziennika, w którym zacierają się granice formalne literatury wysokiej na rzecz niezwykle osobistego, by nie rzec potocznego, codziennego języka. Jest to także poetycka próba autobiografii. Ten nietypowy dziennik, a raczej zapiśnik, w wielu momentach przypomina raczej Myśli nieuczesane Stanisława Jerzego Leca, niż klasyczny dziennik intymny. To prawdziwy konglomerat gatunkowy prozatorsko-poetycki: jest w nim i fikcja, i dokument, poezja i aforyzmy, a także osobista korespondencja (np. z wnuczką). Lekki styl autora, znany z jego licznych publikacji, świetnie koresponduje z osobistym wygłosem zbioru, co sprawia, że lektura nawet tak rozbudowanej wypowiedzi staje się prawdziwą ucztą.