Granice życia

Jeśli chodzi o sam początek książki, to poczułam jakby ktoś mnie spoliczkował i zakomunikował, że cokolwiek nie zrobię, to i tak umrę. Nie było to ani pocieszające ani motywujące, choć nie mogę też powiedzieć, że było to jakieś obraźliwe. To było stwierdzenie faktu o tym co nas czeka i jak inni znajdują sposoby na to, by przedłużyć to, co nieuchronnie. Następnie zostałam poinformowana o tajnikach prac nad mózgiem, gdzie nawet po uboju świń, po odcięciu im głów, po pewnym czasie udało się naukowcom przywrócić ich mózg do myślenia. Mamy opisane w jaki sposób do tego doszło oraz zaproszona zostałam do dalszej ingerencji w zakres mózgowy. Tutaj muszę dodać, że styl językowy jest niezwykle inteligentny, ale nie ma sztywnych zasad i określeń jakie czasami można w książce spotkać. Jesteśmy wciąż zachęcani do dalszej lektury wiadomościami o których się nie słyszy. Mądrze i przychylnie jednocześnie poznajemy wyniki doświadczeń pracy nad mózgiem, gdzie śmierć uważa się za zakres chorobowy, który można wyleczyć. Jest na ten temat cała masa opisów i informacji w jaki sposób działali, skąd pobierali mózgi do badań oraz po jakim czasie udawało im się doprowadzić do odnowienia żywotności organów. Czyżby zatem brano pod uwagę fakt odnowienia komórek zniszczonych przez przysłowiowego raka?
W początkowej fazie głębszych badań udało im się ożywić wszystkie organy świńskie z tym, że dochodziło do różnych uszkodzeń. Na tym na szczęście nie poprzestano. Pomimo opinii publicznej, która nie zawsze była przychylna, ponawiano i ulepszano swoje próby. Odnotowałam tutaj bardzo ważną i podlegającą dalszego rozmyślenia informację. Odnotowano bowiem, że człowiek w momencie śmierci nabiera całkowitej świadomości jak powinien żyć. Czyżby zatem dlatego osoby, którym udawało się wychodzić ze śmierci klinicznej zdobywali informacje o których nikt nie mówi? Czy nie dziwne jest, że informacje o takich przebudzeniach pojawiają się i dalej słuch o takich ludziach zanika. Nie ciekawi was dlaczego? Podobno krzywdzenie innych jest całkowitym krzywdzeniem siebie i są na to dowody, które znają nieliczni. Ludzie z którymi przebywamy to sobowtóry nas, więc jeśli cokolwiek im się dzieje z naszej przyczyny, to w późniejszym czasie mózg jakby przeorganizuje to w nas. Dlatego w manifestacji mówi się, że kochaj każdego człowieka, pomagaj mu, bo tak naprawdę pomagasz tym sobie. Jest tylko jeden warunek, nie można mieć myśli oczekiwania czegokolwiek w zamian. To byłoby coś jakby rzut do nas fortuną, którą my przerzucimy komuś innemu.
Powiem wam, że im więcej czytam tych mądrych książek, tym bardziej mam wrażenie, że ta cała wiedza już od dawna była nam pokazywana w bajkach, tylko my nie mając jej, pomijaliśmy każdą prawdę, która była podawana nam na tacy. Dlatego właśnie te stare bajki, niekoniecznie wszystkie filmy, ale bajki, były zawsze tą ,,fantazją", którą ludzie na górze znali, obserwowali jak my jej nie rozumiemy i z uśmiechem poklepywali się po plecach tworząc rzeczywistość odwrotną do tej w której powinniśmy żyć, by uzyskać dobrobyt, zdrowie i szczęście. Nie ukrywam, że te myśli mnie przeraziły. Czy zatem polecam tą książkę? Tak, bo takich informacji nie znajdziecie teraz w telewizji. Malutko osób czyta książki ze zrozumieniem, poradników prawie nikt nie lubi. Dali nam przekonania, że poradnik jest czymś co wręcz nakazuje nam postępowania w określony sposób. A ludzki mózg nie toleruje przymusu, dlatego od razu odrzuca coś, co ,,potencjalnie" mogłoby mu ,,zaszkodzić". A prawda jest zupełnie odwrotna. Mamy na tacy daną wiedzę, ale jej nie chcemy, dlatego góra nie ma nas na sumieniu. Twierdzą, że wszystko nam dają i tak robią, tylko utworzyli w nas przekonanie, by nie chcieć sobie pomagać. W ten sposób oni nie są winni, tylko ludzkość za pomocą bodźców z mediów zatraca zdolność do samodzielnego myślenia.
Nasza przyszłość tworzy się za pomocą powtórzeń. My natomiast powtarzamy oglądanie śmiesznych filmików, żartów, oglądamy biedę i ludzi, którym się nie wiedzie zazdroszcząc tym, którym się wiedzie. Zapytajcie się bogatego człowieka czy ogląda telewizję. On w niej występuje, ale nie traci czasu na przetwarzanie treści, które mu nie służą. Wymazując z mózgu myślenie oglądaniem innych czy też fikcyjnych wydarzeń, wykreślamy to do czego zostaliśmy stworzeni. A później zazdrość o kogoś, o coś, biadolenie, narzekanie i myśli, że los jest zły. A przecież sami to sobie robimy. Nauczyliśmy się tego poprzez powtarzanie:-)
Nie wiem ile osób dojdzie do końca mojej recenzji, czy ktoś ją pojmie, ale chcę abyście wiedzieli, że większość moich myśli o świecie bierze się właśnie z takiego typu książek. Takich, które poruszają obszary mózgowe o których jest napisane w tej lekturze. I jestem z tego dumna, że mogę je poznawać. Wam również proponuję sięganie po takie książki. A co wy z tym zrobicie, to już wasz wybór:-)