Gwiezdny pył we krwi

„Gwiazdy szepczą o śmierci, lecz Daphne i Beatriz dopiero zaczynają odkrywać prawdziwą moc, która płynie w ich żyłach.”
Władza potrafi uzależnić równie silnie jak narkotyk o ile nie bardziej.
Finał pierwszej części Sagi fantasy autorstwa Laury Sebastian zakończył się wyjątkowo dramatycznie i przyznam szczerze ,że miałam obawy związane z kontynuacją - okazało się, że zupełnie niepotrzebnie ponieważ Gaiezdny pył we krwi porwał mnie ze sobą w świat politycznych intryg , gdzie zaufanie jest walutą bardzo cenną lecz niestety stanowi towar deficytowy.
Głównym wątkiem wokół którego skupiają się wszystkie pozostałe wydarzenia jest śmierć  Sophronii - jednej z trzech sióstr. Beatriz i Daphne muszą skonfrontować się z własnym bólem i traumą pogłębioną dodatkowo pęknięciami jakie istnieją pomiędzy nimi dwiema.
Jakie decyzje podejmą księżniczki i jak potoczą się losy królestwa Vesterii?


Śmierć Sophronii nie jest jedynie osobistą tragedią — staje się iskrą zapalną dla wydarzeń, które mogą zachwiać fundamentami Vesterii. Autorka z niezwykłą precyzją pokazuje, jak żałoba splata się z polityką, a emocje zaczynają dyktować decyzje o ogromnym znaczeniu. Daphne i Beatriz, rozdarte między obowiązkiem a własnym sumieniem, muszą nauczyć się funkcjonować w świecie, w którym każde słowo może być bronią, a każdy sojusz — zdradą w przebraniu.
Laura Sebastian ponownie udowadnia, że jej największą siłą są bohaterki z krwi i kości. Księżniczki nie są nieomylnymi ikonami władzy — popełniają błędy, ulegają gniewowi, strachowi i pokusie dominacji. Władza w Gwiezdnym pyle we krwi nie jest nagrodą, lecz ciężarem, który stopniowo zatruwa relacje i zmusza do wyborów bez dobrych rozwiązań.
Narracja gęstnieje z każdą stroną, a sieć intryg politycznych sprawia, że czytelnik nieustannie balansuje na granicy zaufania — dokładnie tak, jak bohaterowie. To opowieść o siostrzanej więzi wystawionej na najcięższą próbę, o cenie zemsty i o tym, jak cienka jest granica między sprawiedliwością a okrucieństwem.
Gwiezdny pył we krwi to mroczna, emocjonalna i wciągająca kontynuacja, która nie tylko dorównuje pierwszemu tomowi, ale w wielu aspektach go przewyższa. Laura Sebastian prowadzi czytelnika ku finałowi z precyzją i odwagą, pozostawiając z pytaniem nie o to, kto przeżyje, lecz kim trzeba się stać, by przetrwać.

Pierwszy tom ,,Korona z Kości" wyszedł w 2022 roku, a rok później został wznowiony w nowej okładce. Po dwóch latach mamy jej bezpośrednią kontynuację, więc aby zrozumieć dlaczego już kobiety, są teraz mądrzejsze, trzeba zasięgnąć treści z tomu pierwszego. Ładnie zostało podkreślone ich dorastanie oraz sytuacje, które miały wpływ na to, kim się stały. Oczywiście władcza matka nic się tutaj nie zmieniła, wciąż pragnie kontrolować każdy ich ruch, podejmować za nich decyzje i najlepiej aby wykonywały wszystko tak jak ona sobie zapragnęła bez względu na ich uczucia. Z trzech córek jedynie jedna jest najbardziej podatna na jej wpływy, gdyż jest to postać delikatna, która nikogo nie chce skrzywdzić, więc trudno jej podejmować decyzje sprzeczne z wolą matki, gdyż wciąż z tyłu głowy ma, że to jej rodzicielka. Poruszony wątek śmierci jednej z sióstr jest bardzo przejmujący, jakby dochodził do nich w zwolnionym tempie. Trudno jest tutaj komukolwiek zaufać, gdyż rodzicielka nauczyła je, że w życiu należy mówić to co wypada i jeśli są dla nich jakieś korzyści, to robić rzeczy, które należy. W ten sposób i my sami zostajemy poddawani próbom ich słów. Więzy rodzinne były między nimi silne, aczkolwiek nieraz podzielone dla lepszego efektu. Okłamywane od dawna nauczyły się przetrwania i obserwacji otoczenia. Głębsze spojrzenie w oczy potrafiło być bardziej prawdziwe aniżeli słowa. Bywało, że korzyści płynące wygrywały z ich sumieniem. Podobno każdy z nas ma swoją cenę, wy też tak myślicie?
Takim najbardziej do przemyślenia fragmentem były urywki, kiedy kobiety nie mogły pokazywać swojej prawdziwe twarzy. Uczucia musiały pozostawać głęboko ukryte, gdyż obawiano się, że mogą zostać wykorzystane przeciwko nim. Gdzie zatem była wolność?
Oj jak bardzo ona mi się podobała:-) Autorka bardzo lubi zaglądać do naszego serca poprzez treść i myśli bohaterów. To trzy kobiety i każda na swój sposób inna, więc można się zbratać z jedną z nich. Koniecznie czytajcie tomy po kolei, gdyż w całości jest sens i przesłania. 556 stron minie wam jak sen, a każda postać od swojej strony będzie się chciała wypowiedzieć słowami narratora. Zobaczcie, co gra w ich serduszkach:-)