Jeszcze będziemy szczęśliwi

Już jak pani Jagódka napisze jakąś książkę, to od razu wiem, że o tej historii się nie zapomni. Nie chodzi tylko o to, że ona ładnie formuje zdania, ale o całe tabu, które w naszym życiu istnieje. Ukazuje, że każda trudność czy też smutek bierze się z tego, że ludzie siebie nie akceptują. Tutaj bardziej kobiety boją się swojej seksualności. Przez długi czas jedna z nich ukrywała przed całym światem, a jest już bardzo dorosła, że jest lesbijką. Była w związku z kobietą, którą darzyła ogromnym uczuciem, jednak nie potrafiła się przemóc aby obwieścić o tym rodzicom. Niespodziewanie zjawiła się postać z jej przeszłości, który również w ukazaniu jego postaci najbardziej pragnął się wykształcić, a dopiero później wejść w związek. Na ciekawym splocie emocjonalnym i jego rodzice i jej rodzice obmyśleli swój plan zeswatania ich ze sobą. Początkowo sieje to wielki opór z każdej strony, rodzą się nawet kombinacje jak tego uniknąć. To był bardzo interesujący zwrot w lekturze. Rodzą się wspomnienia ich młodości, kiedy mieli ze sobą dobry kontakt. W końcu w pewnym momencie zaczynamy ich poznawać bliżej, oni siebie chyba jeszcze bliżej, gdzie na poziomie swoich strat postanowili, że stworzą listę rzeczy, które chcieli bądź nadal chcą zrobić. Pomijając jednak ten fakt, mamy tutaj kogoś, kto nienawidzi tego co czuje. Zrodziło to we mnie przemyślenia, że człowiek silnie nienawidzi tylko tego z czym nie może sobie poradzić, a bardzo by chciał. Często to też zazdrość, że komuś wiedzie się lepiej. Nie każdy widzi, że to czego unika jest tym z czym powinien się zmierzyć w pierwszej kolejności. Ta relacja silnych uczuć ma też drugie dno zakotwiczone w jej przeszłości, która jakby wciąż trzyma ją w ryzach. Tym sposobem czytelnik widzi, że wszelkie traumy z przeszłości potrafią nakładać się na każdy rodzaj bezpieczeństwa w każdej chwili.
Tak na koniec dodam, że czasami ludzie przykładają nam łatki, które z biegiem lat dawno straciły ważność. Wydaje nam się, że kogoś znamy, ponieważ kiedyś był ,,taki". Lata mijają i każdy się zmienia, nikt nie stoi w miejscu. Patrząc przez pryzmat przeszłości na znajomą osobę wydaje nam się, że jest taka sama. Nikt nie jest taki sam. Życie daje nam różne doświadczenia, a nasze wybory o których ktoś wiedział zawsze były tylko opcją, którą ktoś obrał. Nie ma możliwości aby nawet bliska rodzina powiedziała nam, że nas zna. Znają tylko wersję, którą im daliśmy. Dla każdego może być inna, w zależności kto na co sobie zasłużył.
Dlatego uwielbiam historie autorki, ponieważ w każdej ,,przygodzie" daje ważne wskazówki i podpowiedzi tego, czego robiąc automatycznie nie widzimy.
Podobno kto szuka ten znajdzie. Kto tylko mówi, że szuka, będzie zawsze tylko tym, kto mówi, że szuka:-)

czasami strach jest silniejszy od miłości.
Marzenia są jak krople deszczu. Jest ich naprawdę wiele.
Najważniejsze to znaleźć odwagę by po nie sięgnąć.

Dagmara , Lena i Zyta- trzy muszkieterki, przyjaciółki, duchowe siostry.
Kobiety, które zawsze i wszędzie mogą na siebie liczyć.
A jednak matka Dagi postanowiła solidnie namieszać- umówiła ją na randkę z przyjacielem z dzieciństwa.
Kłopot w tym ,że dziewczyna ma swoje powody by nie iść na spotkanie i wcale nie chodzi tu o upływ czasu czy brak tematów do rozmowy.
Wtedy do akcji wkracza Helena - to ona proponuje, że uda się na tę niechcianą schadzkę i skutecznie zniechęci mężczyznę do kolejnych.
I rzeczywiście to robi , choć jej zabiegi czyli dziwne odzywki i dres włożony do restauracji zdają się przynosić inne rezultaty niż oczekiwała tego Lena.
Kłamstwa jednak mają to do siebie ,że prędzej czy później zawsze wychodzą na jaw i tak było również w tym przypadku.
Wówczas jednak chłopak chce rekompensaty za swój zmarnowany czas.
Przy okazji jednej z rozmów oboje dochodzą do wniosku ,że ich życie to pasmo porażek i wspólnie tworzą listę rzeczy na które nie znaleźli wcześniej czasu i śmiałości.
Czy teraz coś się zmieni? Czy tych dwoje da szansę uczuciu, które wisi w powietrzu?
Co właściwie ukrywa Lena I czy opieka nad babcią jest tylko pretekstem do tego by odmawiać sobie prawa do bycia szczęśliwą?
Pamiętam, że książki Pani Jagody poznałam zupełnym przypadkiem i od pierwszej chwili wyczułam w nich dużo wrażliwości i nadziei.
Tak było i tym razem - ta powieść opowiadała o szukaniu własnej drogi, nawet wtedy, gdy wydaje się ona zbyt kręta, zbyt trudna albo zupełnie nie dla nas. O uczeniu się odwagi małymi krokami, o podejmowaniu decyzji wbrew lękowi i o tym, że czasem największym aktem miłości jest pozwolenie sobie na szczęście.
To także historia o przyjaźni, która nie ocenia i nie naciska, lecz daje przestrzeń – by się potknąć, zawahać, a potem spróbować jeszcze raz. O kobietach, które wspierają się nie tylko w chwilach radości, ale przede wszystkim wtedy, gdy świat zdaje się mówić „nie”.
Autorka z niezwykłą czułością pokazuje, jak łatwo zagubić siebie w obowiązkach wobec innych i jak trudno później przyznać, że własne marzenia też zasługują na uwagę. Relacja Leny i mężczyzny, który pojawia się w jej życiu w najmniej spodziewany sposób, rozwija się subtelnie, bez fajerwerków, ale za to bardzo prawdziwie – poprzez rozmowy, niedopowiedzenia i wspólne odkrywanie tego, czego oboje sobie od dawna odmawiali.
To powieść, która otula, ale jednocześnie skłania do zadania sobie niewygodnych pytań:
czy naprawdę żyję tak, jak chcę?
czy strach nie rządzi moimi wyborami bardziej niż miłość?
Po lekturze zostaje w sercu miękki ślad – przypomnienie, że marzenia nie znikają, nawet jeśli długo po nie nie sięgamy. Czekają. Cicho. Dokładnie tak jak odwaga.