Jeszcze jedno lato

Po lekturze tej książki doszłam do wniosków, że każda książka może nieść do nas przesłanie, tylko od rozwinięcia naszego myślenia zależeć będzie co takiego w niej dostrzeżemy. Tą opowieść można by potraktować jako historię kobiet, które miały jakieś problemy z rodzicami i dlatego wyrosły na osoby mniej pewne siebie. Mi z kolei rzuciło się w oczy wiele rzeczy ale chyba najbardziej to, że nie znając drugiej osoby nie możemy jej oceniać. Ktoś wydziarany może nie być zuchwałcem a polem na którym ukryły się jego boleści bądź straty. Ktoś pyskaty może być dla nas ignorantem, ale to on wybrał po latach poniżania w końcu siebie i ceni swój czas, dlatego nie rozmawia o głupotach. Ktoś plotkujący może być osobą, która zawsze pragnęła mieć uwagę, ale nigdy jej nie dostała. Mówiąc o innych liczy, że i oni w końcu będą mówili o niej. Ktoś, kto nienawidzi któregoś z rodziców mógł nigdy nie być przez nich kochany. Tak łatwo jest wejść na tryb oceny patrząc na wygląd i słuchając jego słów, ale nie wie co takiego musiało się stać, jak musiał być skrzywdzony, że stał się tym, w kogo potrafił się przemienić. Nie chodzi o to, że mamy każdego człowieka otaczać zrozumieniem, tylko o to, by zwyczajnie zająć się swoim życiem, a nie patrzyć na innych i osądzając ich czuć zazdrość, że mieli tyle siły aby dojść tam, gdzie sami chcieliśmy, ale zabrakło nam odwagi. Obwiniamy ich na podstawie swoich zaniedbań bądź strachu. Czekamy na ruch z czyjejś strony, podczas gdy tylko my znamy swoje pragnienia i tylko my ten ruch możemy zrobić. Pozycja pokazuje, że nasze dzieci powinny być dla nas priorytetem wtedy, kiedy są małe i bezbronne. Nie można całe życie chcieć je uszczęśliwiać, gdyż wtedy szczęścia im nie dajemy tylko zapewnienie, że one same powinny myśleć tylko o swoich dzieciach a nie o sobie. W ten sposób wyrasta ród nieszczęśliwy, żyjący dla innych a nie dla siebie. W starości nachodzą takie momenty, że bardzo żałujemy iż nie spełniliśmy swoich marzeń. Z tym żalem kończymy nasz czas na ziemi.
Autorka zapragnęła nam pokazać, że nie można na wszystko czekać. Każdy z nas jest wyjątkowy i jeden, dlatego powinien się skupić na swoich pragnieniach. Każda chwila, kiedy myślimy o czymś dla nas ważnym jest tą w której powinniśmy się za to zabrać. Nie jutro, bo jutra się nie zna, tylko teraz. Strach będzie tak samo wielki dzisiaj jak i jutro. On nie jest zły, to tylko sygnał od naszego ciała, że tego jeszcze nie robiliśmy, nie jest ani dobry ani zły. Po prostu jest niczym dzwonek w ciele, że oto coś nowego jest na naszej drodze. To emocja nie wróg.
Wszystkie książki autorki zawsze dają nam przesłanie, pytanie tylko czy chcemy je zauważyć. Ja jestem zdania, że to mądra pozycja z przesłaniami, która daje do myślenia tym, którzy chcą czegoś więcej niż tylko codziennej powtarzalności dnia. Z ręką na sercu wam ją polecam:-)

Przed laty Lilianna, jak każda młoda dziewczyna miała marzenia i plany. Jednak jak pokazało życie, nie wszystko jest takie, jakie byśmy chcieli. Zawarła pewien układ, który miał jej dać bezpieczeństwo. Teraz dojrzała Lilianna ponosi konsekwencje dawnej decyzji. Posłuszna córka, oddana żona i kochająca matka... teraz samotna kobieta, która za sprawą jednego przypadkowego spotkania postanawia dać sobie szansę.

Magdalena Kordel doskonale zbudowała głębię psychologiczną głównej bohaterki. Stawia tu pytanie o to, ile jesteśmy w stanie poświęcić w imię świętego spokoju? Gdzie leży granica między byciem oddanym a uległym? Czy rezygnacja z własnych marzeń dla dobra innych to poświęcenie, a może ucieczka?

Autorka dzięki licznym retrospekcjom z życia Lilianny pozwala nam lepiej ją poznać, odkryć jej sekrety młodości oraz zrozumieć motywacje, jakimi się kierowała. Choć wcale nie jest to takie proste, jak mogłoby się wydawać. Często budzi to w nas frustrację, ale ostatecznie współczucie.

Jednym z ważniejszych tematów jest tu samotność. I to nie tylko ta w wymiarze fizycznym, gdzie brakuje nam drugiego człowieka, ale przede wszystkim samotność w tłumie i poczucie, że jesteśmy niewidzialne dla najbliższych. Życie Lilianny toczy się od świąt do świąt. Kobieta wyczekuje przyjazdu córki, jakiegokolwiek zainteresowania, jednak Irka nie liczy się z matką. Jak mnie ta dziewucha wkurzała! Czy zatem warto podporządkowywać wszystko dziecku, dodajmy już dorosłemu? A co z naszymi potrzebami i marzeniami? Nie możemy bać się powiedzieć stop i zmian, bo życie mamy tylko jedno. Drugiego nie będzie.

Fabuła książki zawiera wątki bolesne i melancholijne. Pojawia się tu również charakterystyczny dla twórczości autorki motyw nadziei. Z motywem tym doskonale koreluje metafora lata jako nowy początek i ciepło, które potrafi stopić nawet najbardziej zamrożone serce.

Błędy, jakie popełniamy w młodości, decydują o naszej przyszłości. Zamiast słuchać tego, co dyktuje nam serce, wybieramy bezpieczeństwo. Cena, jaką za to płacimy, jest wysoka. To historia z rodzaju tych, które dają nadzieję, że nigdy nie jest za późno, by zawalczyć o siebie samego, własne szczęście i miłość.

"Jeszcze jedno lato" to dojrzała, poruszająca powieść o powracającej przeszłości i próbie rozliczenia się z nią, stracie, samotności, zatraconym własnym "ja", toksycznych relacjach, oczekiwaniach społecznych i odwadze, by zacząć wszystko od nowa. Czy zawarty przed laty układ - kompromis będzie dalej obowiązywał? A co z nowym układem? I kogo będzie dotyczył?