Jeszcze nie dzisiaj

Trudno się czyta historie w których młoda dziewczyna czuje, że przegrała swoje życie. Nasza bohaterka nie miała szczęścia poczuć czym jest miłość, gdyż matka nauczyła się z niej szydzić, a ojciec udawał, że niczego nie słyszał. Kiedy w wieku trzynastu lat na świecie pojawiło się jej bliźniacze rodzeństwo, wiedziała, że na matkę nie ma co liczyć. To aż przykro się czytało, kiedy czuła się jak wyrzutek i jako młoda osoba nauczyła się zarabiać na cały dom ciałem. W ogóle postać matki jest okropna, niby wie w jaki sposób ona zdobywa zakupy (puste usługi zbliżenie za pieniądze), a pomimo tego, kiedy ona chciałaby przestać to robić, ponieważ spodobał jej się chłopak z klasy, matka potępia nią bardziej, ponieważ nie widzi pełnej lodówki. To rodzice powinni utrzymywać dom, a nie miewać uzależnienia, tracić na nie ostatnie pieniądze i jeszcze zganiać na dzieci obowiązki żywicieli. Naprawdę żal mi się zrobiło tej postaci, gdyż tak przejmująco i sucho ona opisuje o swoich wyjściach na miasto, aż ta krzywda wydziera się z niej w formie obojętności. Podobno to właśnie ona jest ostatnim etapem przed depresją, bo póki jest nienawiść, to jeszcze robimy coś emocjonalnie. W momencie jej zobojętnienia na to kim się stała i jak jest traktowana, aż skóra cierpnie na plecach.

,,Nikt mnie nie kocha i nikomu na mnie nie zależy. Jestem wybrakowanym egzemplarzem człowieka, odrzuconym nawet przez matkę. Nie znam innego życia i nigdy nie poznam. Możecie ze mną zrobić, co chcecie, bo ja nie mam serca ani uczuć. Wszystko, co mówię, to kłamstwa, którymi chcę was zmanipulować. Nigdy nie miałam rodziców i nigdy nie byłam dzieckiem, dlatego zawsze będę sama."
Tak naprawdę dopiera ta książka pokazała mi osoby, które mają powód aby udawać, że ich rodzina nie istnieje. Zawsze wydawało mi się to zbyt okrutne względem nich, ale czy oni nie bywają bezwzględnie okrutni względem nas? Czy lepiej jest udawać przed samym sobą, że nas to nie obchodzi, czy pozwolić im odejść?

Cóż, książka jest ogromnie wciągająca, przepada się po kilku linijkach, ale boli niemal równie mocno co postać, która udaje, że niczego nie czuje. Daje do myślenia, że nikogo nie należy oceniać po pozorach, bo nie znamy wielkości bólu, który sprawił, że postąpili tak jak potrafili w tamtym czasie. Koniec historii jest zapowiedzią możliwej kontynuacji, lecz tylko możliwej. Ja nie ukrywam, że chciałabym poznać część dalszą.