Klejnoty szwagra

Wszelkie kawały o szwagrach są tak bardzo znane i lubiane na świecie, że zwyczajnie nie da się przejść obojętnie obok tej serii:-) Gdybym miała zliczyć iloraz inteligencji szwagra zapytałabym się, gdzie w takim razie jest szwagier? Jedynie szczęście ma jak mało kto, bo żona mądra, bliźnięta do niej podobne, więc wszelkie ryzyko zaniku myślenia na szczęście im nie grozi:-) Podobało mi się to, że z gustami się nie dyskutuje. Chodziło o imiona dzieci. Nie ważne w jaki sposób doszli do porozumienia nadania im imion, nie ważne jak one brzmiały (Maja i Gucio), ważne, że brzmiały tak, ponieważ zostały nadane z miłości i w całym swoim krótkim jeszcze życiu, dzieci szwagra tą miłość dostawały:-)

,,-Co ma pan na myśli? Że zapytałem go, czy nie znalazł w pluszaku broszki Elizabeth Taylor, którą chce odzyskać pewien drań, grożąc śmiercią jego rodzinie?"

Dodałam ten cytat nie tylko dlatego, żebyście ujrzeli jakie przygody ponownie spotykają rodzinę szwagra, ale żeby ten, kto jeszcze serii nie zna, ujrzał w jak dwuznacznym języku jest napisana. Każdy róg tutaj ma dwa końce, jeden słowo klucz o które chodzi, a drugi słowa klucz, które szwagier rozumuje, dlatego końce są dwa:-) Ma on jednak nosa do rozkładania przeciwnika na łopatki i niekiedy nie wiedziałam, czy tak serio pomniejszał swoją wartość żeby coś ugrać, czy był na tyle mądry, by do swoich sukcesów nigdy się nie przyznawać. W szwagrowskim języku były to jednak dwie opcje:-) Dobrze jednak, że jest sporo opisów co do zachowań osoby, która się wypowiada, bo inaczej nikt nie spostrzegłby grona sarkazmów, których szwagier nie dostrzegał. Cel był w sumie prosty, spotkać się tuż przed Bożym Narodzeniem, tylko jak zwykle nasza pechowa postać postanowiła pójść na skróty, więc dlatego treści mamy tak sporo:-)
Tak w sumie to niby już koniec serii o szwagrze, ale ja ciągle gdzieś tam tlę się nadzieją, że kiedyś może wyjdzie książka szwagra w roli dziadka i jego dobrych rad odnośnie swoich wnucząt. Miło by było, aby historia zatoczyła swoje koło i jeden z wnuków, albo raczej wnuczka odziedziczyła po nim wszelką nieokiełznaną inteligencję:-) Tak więc autorze, rzucam ci wyzwanie:-)

Marek Stelar w „Klejnotach szwagra” po raz kolejny udowadnia, że komediowa odsłona jego twórczości to strzał w dziesiątkę. Tym razem autor zabiera czytelnika w świąteczną, pełną chaosu i nieprzewidywalnych zdarzeń podróż, w której nic — absolutnie nic — nie idzie zgodnie z planem. A wszystko zaczyna się niewinnie: w rodzinach Pałaszów i Wilkońskich pojawiają się bliźniaki, Maja i Gucio. Te dwa urocze maluchy szybko okazują się źródłem nie tylko wzruszeń, ale przede wszystkim nadciągającej lawiny zamieszania. Gdy zbliża się Boże Narodzenie, teść Szwagra wylatuje do Japonii, a jego żona i córka mają mu towarzyszyć. Słomiani wdowcy — Misiek, Szwagier i Młody Wilkoński — wyruszają tymczasem pociągiem „Polar Expressz” z Berlina do Budapesztu, gdzie wszyscy mają spotkać się w Wigilię. Towarzyszą im bliźniaki oraz niania zatrudniona przez teścia, wobec której Misiek ma coraz większe podejrzenia. Sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej, gdy na horyzoncie pojawia się napad na berlińską wystawę jubilerską. Czy te wydarzenia mogą być ze sobą powiązane? W świecie Szwagra to pytanie retoryczne.

Stelar jak zwykle tworzy bohaterów pełnych życia i charakteru. Szwagier pozostaje królem chaosu, którego działania potrafią wywrócić perfekcyjnie przygotowany plan w ułamku sekundy. Misiek, próbujący zachować zdrowy rozsądek, i reszta rodziny tworzą niezwykle zgrane, barwne towarzystwo, którego nie sposób nie polubić. Dialogi są żywe, naturalne i pełne humoru, a relacje między postaciami to jedna z najmocniejszych stron książki. Emocjonalnie powieść balansuje między śmiechem, napięciem a ciepłem rodzinnych więzi — bo choć to przede wszystkim komedia, Stelar nie zapomina o uczuciach, troskach i odpowiedzialności, które towarzyszą bohaterom.

Humor jest tu podany w najlepszej formie: lekki, błyskotliwy, inteligentny. Autor świetnie bawi się komedią sytuacyjną, ironią i absurdem, a jednocześnie prowadzi akcję dynamicznie, tak jakby opowiadał historię kamerą filmową. Jego styl pozostaje charakterystyczny — dialogowy, szybki, pełen energii i nasycony obserwacjami, które dodają książce wdzięku.

„Klejnoty szwagra” polecam wszystkim, którzy lubią inteligentną literaturę rozrywkową, czytelnikom szukającym historii na poprawę nastroju oraz fanom świątecznych, komediowo-sensacyjnych przygód. To także świetna propozycja dla tych, którzy znają wcześniejsze tomy o Szwagrze i chcą ponownie zanurzyć się w świat pełen humoru, rodzinnego ciepła i absolutnie niekontrolowanego zamieszania.