Kotlina

Nie ma to jak kryminał z dobrym wątkiem psychologicznym:-) Od początku książek Pani Agaty poznawałam jej styl poznawczy, który cechowała przedłużająca się atmosfera zgęstnienia. Tutaj nie mamy niczego podanego na tacy. Napięcie utrzymywane jest na wysokim poziomie, gdzie już prawie widzimy gdzie ktoś zmierza, ale po drodze opisy lub osoba lub sytuacja sprawiają, że niewiele się wyjaśnia, tylko zaognione zostają kolejne momenty, by później odpowiedzieć nam na jedno pytanie i ponownie zaognienie kolejnych i znowu odpowiedź zamiast na trzy to na kolejne jedno pytanie. Nie każdego to zadowoli, ale mnie zachwyca:-) To nie tylko zwykły kryminał ze sprawami do rozwiązania, ale i większe przekazy, poszukiwanie znaków oraz symboliki, zwłaszcza posąg anioła z jednym skrzydłem będzie tutaj dosyć ciekawy. Najpierw znawca się nim zainteresował podpowiadając, że to może być coś większego. Następnie ten znawca ginie ułożony w postać anioła, którego odnaleźli, a później osoba bezdomnego, który krzyczy coś o przeklętym. Wcześniej wypadek w którym jeden z pracowników był przysypany gruzami. Co dalsze czytanie, tym wszystko układa się w więcej niewiadomych i nie wiemy, czy będzie chodziło o jakieś wierzenia, czy ktoś postanowił zabawić się w stwórcę, który odbiera życie, czy to tylko przypadkowa osoba, która ma swój cel, czy ktoś, kto planował cały ,,cyrk" od dawna. Aby odpowiedzieć sobie na jakiekolwiek z tych pytań, policja będzie musiała przyjrzeć się przeszłości i ludziom, którzy zamieszkiwali zgruzowany obecnie budynek. Wychodzi bowiem na to, że ta sprawa będzie miała drugie dno:-)
Ja jestem po prostu zachwycona całą książką, gdyż w kryminałach liczy się trop i szybkie rozwiązanie, a ja dostałam tutaj też napięcie, mrok i dawne krzywdy ludzi, którzy mieli pozostać zapomniani. W ten sposób autorka ułożyła mieszankę kryminału z thrillerem. Postacie nam się nie mylą, gdyż obserwujemy też ich życie prywatne, zachowania i słownictwo, gdzie mają takie swoiste cechy wymowy po których ich rozróżniamy. Dialogów jest średnia ilość, gdyż to opisy wywołują skojarzenia i nakreślają napięcie. Dużo dzieje się w ich głowach, co konkretnie przytoczone wpada od razu do wyobraźni, która kreuje obraz tego, co zastają wtedy, kiedy nie mówią.
Mi naprawdę się podobała, szybko ją przeczytałam dzieląc na trzy dni, choć gdybym mogła, pochłonęłabym ją na raz:-)

Powiem ci, moja droga, że po kilkunastu latach pracy w policji mogę stwierdzić, że czasami te filmy i książki są wręcz za grzeczne.

Nieszczęście kiedyś na nas tym sprowadzisz... Wyrzuć już to i zapomnij. Bo użytku z tego nie będzie, a śmierć jeszcze po nas może zastukać.

Anioł był jak ten głupi świat po głupiej wojnie. Z jednym skrzydłem nie mógł już latać, ale nadal mógł żyć.
W niewielkiej miejscowości Kłodzko każdy każdego zna ,przynajmniej z widzenia.
I to właśnie w tym mieście doszło do wypadku w jednej z kamienic.
A wraz z nim pojawiły się tajemnice i echa przeszłości, która wydawała się być pogrzebana na zawsze.
Na miejscu pojawiają się policjanci z komisarzem Mironem Zalewskim na czele oraz oczywiście prokurator- Szymon Gawwron.
Figura anioła z jednym skrzydłem oraz ludzka kość piszczelowa, a może udowa każą przypuszczać,że budynek był świadkiem zbrodni.
Miron decyduje, że anioła trzeba pokazać osobie związanej ze sztuką i filantropią.
Wybór pada na Alberta Sznajdera.
Niestety zainteresowanie znaleziskiem kończy się dla mężczyzny tragicznie.
Kto i dlaczego odebrał mu życie?
Tego mają się dowiedzieć Zaleski wraz z partnerką Laurą Rysą.
Co odkryją?
I jak ta sprawa łączy się z pięcioletnim chłopcem mieszkającym w domu dziecka?
Bardzo lubię czytać książki nowych autorów i odkrywać literackie perełki.
Co najfajniejsze właśnie taką osobą okazała się dla mnie pani Agata Kunderman.
Stworzyła historię w której Kłodzko odgrywa niebagatelną rolę na przestrzeni lat.
Prócz współczesnych wydarzeń autorka snuje historię starszej kobiety , pani Henryki Baziak , która dla policjantów jest niczym najlepsza babcia na świecie.
Zbrodnia , chciwość i oczywiście rodzące się uczucia splatają się ze sobą w niesamowicie ciekawą i angażującą lekturę.
Autorka świetnie buduje napięcie nie tylko poprzez samą zbrodnię, ale przede wszystkim przez ludzi – ich wybory, lęki i sekrety. To nie jest historia czarno-biała. Każdy bohater nosi w sobie coś, co może stać się początkiem tragedii. I właśnie ta ludzka warstwa sprawia, że „Kotlina” zostaje w głowie na długo po zamknięciu książki.
Miron zdecydowanie zasilił listę moich ulubieńców, a fabuła zaskakiwała na każdym kroku i to zdecydowanie jest najlepsze.
Ten tytuł to nie tylko kryminalna zagadka, ale też opowieść o winach, które nie chcą zostać zapomniane, i o przeszłości, która zawsze znajdzie sposób, by upomnieć się o swoje. Mroczny klimat małego miasta, w którym każdy coś wie, ale nie każdy chce mówić, sprawia, że napięcie czuć niemal od pierwszych stron.
To historia, która pokazuje, że z jednym skrzydłem może nie da się już latać — ale wciąż można walczyć o prawdę.
Mam nadzieję, że doczekam się kontynuacji tej historii.
Serdecznie polecam 🖤