Lepsza strona życia

Autorka podjęła się napisania bardzo ciekawej książki torowanej nieco prawdziwym życiem ludzkim. Po pierwsze postać sołtysa. Kiedyś faktycznie zostawali nimi starsi mieszkańcy wioski, gdyż z przekonania brało się, że ktoś im starszy tym ma większe doświadczenie i wszystko wie. Takie też jest tutaj przekonanie. Po drugie również w momencie, kiedy małżonka sołtysa odeszła do lepszego świata, on sam swój dom zaniedbał. To też prawda. U wielu starszych osób widać stratę tej drugiej połówki przeważnie po tym, że nie ma komu sprzątać, więc się tego zbytnio nie robi. Tutaj jednak nasz sołtys marzył o wielkiej władzy, o pieniądzach, które nawet mu się nie śniły, dlatego ktoś postanowił tą naiwność wykorzystać i przedstawić mu układ idealny. Rozumu tam było mniej ale zyski miały przemawiać same za siebie:-)
Naszego sołtysa odwiedza mieszkanka, która ma sprawę typowo sołecką, gdzie ubolewa nad tym, że nic się u niej nie dzieje. Już na początku opisuje nam swoje obawy odnośnie nagle wyprostowanej sylwetki sołtysa i głębszym oddechu, który proponuje jej dosyć nieklarowną sytuację z obopólną korzyścią. My później widzimy, że kobieta jest rozwiedziona, poszukuje miłości, ale na pewno ma swoją godność i nie zamierza dać się omamić, tym bardziej, że pewien bystry mężczyzna w kowbojskim kapeluszu nie tylko ładnie pachnie, ma drogie auto, ale posiada również inteligencję za którą tęskniła. Zdecydowanie jest nim zainteresowana i to działa również na kowboja, który widzi nie tylko urok osobisty tej damy, ale i wielkie plany związane ze swoją pracą, gdzie może mieć również obopólne korzyści. W tok przypadku ona zapoznaje kowboja ze swoim synem, który marzy tylko o tym, aby nikt go nie widział i nikt na niego nie patrzył. Jest dumny ze swojej mamy, bo wybrała jego zamiast innego faceta, a dodatkowo sam jest lekko oszołomiony, bo dziewczyna, która wpadła mu w oko ma podobny problem co on. Oboje nie mają pełnej rodziny. I tak cała opowieść zaczyna się łączyć i przeplatać z tym, że każdy jest na tyle zapatrzony w sobie, że nie myślą o czyichś uczuciach oraz szkodzie jakie mogą wyrządzić. To naprawdę historia normalnie prawie prawdziwa, zapewniam o tym, bo znam ten światek. Ja jednak zamiast powieści obyczajowej czy też romansu, widziałam ją jako komedię, gdzie bawiły mnie dwuznaczności jakie tutaj padały. Postacie miały tu swoje kompleksy, ale zostały ukazane w zabawny sposób, choć jest możliwość, że kiedy czytelnik będzie miał jeden z nich, może inaczej ją odebrać. Może poczuć wstyd, że ktoś wie co go trapi, jakby poznał jego sekret. W sumie kiedyś może i też poczułabym się nieswojo, ale jak to mówią, im ktoś starszy, tym większego doświadczenia nabywa:-)
Mi naprawdę się podobała, zwłaszcza, że lekko wchodzi do głowy i wszystko można sobie wyobrazić, również chwile zakłopotania i zawstydzenia. Ja po prostu muszą ją polecić, bo tak czuję:-)