Martwe dziewczyny nie kłamią

Macie ochotę spędzić wieczór trzymający w napięciu?

Są takie książki, które przyciągają magnetycznym, mrocznym klimatem od pierwszej strony. Najnowszy thriller Sonii Rosa to prawdziwy emocjonalny rollercoaster. Miałam ogromne szczęście przeczytać go przedpremierowo i uwierzcie mi – ta historia nie pozwala zasnąć, dopóki nie pozna się prawdy! Jeśli szukacie czegoś, co oplecie Was gęstą atmosferą, trafiliście idealnie! ✨

„Martwe dziewczyny nie kłamią” to mroczny thriller psychologiczny w klimacie domestic noir, w którym największe niebezpieczeństwo wkracza bezpośrednio do domowego azylu.
Poznajemy Monikę – młodą, skrajnie zmęczoną obowiązkami matkę, oraz jej męża Ignacego, narcyza i wykładowcę akademickiego, który notorycznie ucieka od odpowiedzialności i wdaje się w romansy. Podczas letniego festynu Monika poznaje 17-letnią Laurę – zbuntowaną dziewczynę o zjawiskowej urodzie, z charakterystycznym tatuażem ćmy na dekolcie. Pod wpływem chwili zmęczona matka postanawia zatrudnić nastolatkę do pomocy w domu. Laura pod maską sympatycznej dziewczyny skrywa naturę genialnej, bezwzględnej manipulatorki. Krok po kroku owija sobie domowników wokół palca, zaczyna uwodzić męża Moniki i wprowadza w ich życie destrukcyjne kłamstwa. Gdy Monika w końcu zaczyna dostrzegać sieć intryg, dochodzi do brutalnego punktu zwrotnego – Laura ginie w tajemniczych okolicznościach, a na jaw zaczynają wychodzić głęboko skrywane, toksyczne sekrety.
To przerażające studium czystego zła, manipulacji (w tym zjawisk takich jak gaslighting) oraz bolesnych konsekwencji wpuszczenia obcej osoby do własnego życia.

Fabuła to majstersztyk budowania napięcia. Autorka zabiera nas w podróż pełną sekretów, kłamstw i niedomówień, gdzie granica między prawdą, a iluzją niemal całkowicie się zaciera. Każdy rozdział podrzuca nowe tropy, a kiedy wydaje się, że już wszystko wiecie... Sonia Rosa bezlitośnie burzy Wasze teorie🧩

Bohaterowie są genialnie wykreowani – skomplikowani, wielowymiarowi i do bólu autentyczni. Ich ból, strach i desperację czuje się całą sobą. Ta historia wywołuje całą paletę skrajnych emocji: od czystej frustracji, przez współczucie, aż po gęstniejący z każdym rozdziałem strach.

Styl pisania autorki jest niezwykle lekki, a zarazem dosadny. Książkę dosłownie się pochłania! Tempo akcji nie zwalnia ani na moment – dynamiczne zwroty akcji przeplatają się z psychologiczną głębią, tworząc mieszankę, od której nie sposób się oderwać choćby na minutę 🔥

Komu polecam?
Każdemu fanowi mocnych thrillerów psychologicznych oraz historii, które trzymają w napięciu do ostatniego zdania. Jeśli lubicie mroczne sekrety i skomplikowane relacje międzyludzkie, koniecznie zapiszcie ten tytuł i wypatrujcie jutrzejszej premiery!

Moja ocena: 9/10 🌟

BRUNETTE BOOKS

Kawusię możecie sobie zrobić. Kocyk też przygotować. Tylko nie miejcie później do mnie pretensji, że zamiast błogiego relaksu dostaniecie ochotę na przeprowadzenie dokładniejszej selekcji znajomych. 😂🖤 Dzisiejsza recenzja dotyczy książki pt. „Martwe dziewczyny nie kłamią” Soni Rosy, wydane przez wydawnictwo Filia. To niepozorna objętościowo książka, która zdecydowanie nie służy do poprawiania sobie humoru. Nieco ponad trzysta stron, a człowiek szybko przestaje patrzeć na jej grubość i zaczyna zastanawiać się, kogo właściwie można bezpiecznie wpuścić do własnego życia. Historia wciąga, ale uprzedzam, to nie jest lektura przy kawusi z kocykiem na nogach w rozumieniu „odpocznę sobie, wyciszę głowę i będzie przyjemnie”. Kawusia może zostać. Z wyciszeniem głowy radzę się pożegnać. To już kolejne spotkanie z autorką i ogromnie ciesze się, że z każdą kolejną książką cenię autorkę bardziej, a co będzie, jak poznam wszystkie jej pozycje? Już zacieram ręce.
Wracając do naszej dzisiejszej bohaterki, w centrum tej historii stoi Monika, młoda matka zmęczona codziennymi obowiązkami. Dom, dziecko, kolejne sprawy do załatwienia i odpowiedzialność, której nie da się odłożyć na półkę z dopiskiem „wrócę, kiedy odpocznę”. Jakże znany mi temat. :D Podczas letniego festynu poznaje siedemnastoletnią Laurę. Dziewczyna przyciąga uwagę urodą, mocnym makijażem i charakterystycznym tatuażem ćmy na dekolcie. Wygląda na zbuntowaną nastolatkę, ale potrafi sprawiać sympatyczne, niewinne wrażenie. Szczególnie wtedy, kiedy czegoś chce. Monika, pod wpływem chwili, dopuszcza ją do swojego świata, nie wiedząc, jak tragiczne skutki będzie miała ta decyzja. Zajęta codziennością, zbyt długo nie dostrzega tego, co dzieje się blisko niej. Kiedy poznaje prawdę, pewnych granic nie można już przywrócić. Nie będę kłamać, że teraz będę miała obawy co do osób z takim tatuażem. :p hihi.
Już sam ten punkt wyjścia jest nieprzyjemnie bliski zwykłemu życiu. Przecież nowe znajomości nie zaczynają się od wręczenia dokumentacji z wyszczególnionymi intencjami. Szkoda, swoją drogą. Człowiek przejrzałby załączniki, postawił odpowiedni krzyżyk i oszczędził sobie kilku katastrof. Tutaj niebezpieczeństwo ma twarz osoby, którą można spotkać podczas letniej imprezy. Rozmawia z nami, robi określone wrażenie, stopniowo przestaje być obca. No bo sami powiedzcie, w takim układzie przeraża chyba nie tylko mnie, to jak niewiele potrzeba, żeby ktoś uzyskał dostęp do naszej codzienności. Nie tylko do mieszkania, lecz także do słabości, zmęczenia i miejsc, w których najłatwiej nas zranić. brr… To takie dzisiejsze prawda?
Laura budzi niepokój właśnie przez rozdźwięk między tym, jak potrafi się zaprezentować, a tym, co naprawdę nią kieruje. Jej młody wiek może skłaniać do pobłażliwości, do szukania usprawiedliwień, do uznania pewnych zachowań za zwykły bunt. Tymczasem opis książki od początku uprzedza, że mamy do czynienia z kimś, kto świadomie przybiera potrzebną mu rolę. Dla mnie to bardzo niepokojący pomysł na bohaterkę. Uśmiech nie daje przecież żadnej gwarancji dobrych zamiarów, a sympatyczna rozmowa nie zastępuje poznania człowieka. Pomyślmy, jak często sami oceniamy kogoś po pierwszym wrażeniu? Z kolei przy Monice warto na chwilę powstrzymać odruch wydawania wyroków. Z pozycji czytelnika, który już po opisie wie, że nadciąga katastrofa, łatwo powiedzieć: „Kobieto, przecież to podejrzane!”. Tyle że ona nie przeczytała tylnej okładki własnego życia. Nie dostała ostrzeżenia od wydawnictwa ani podpowiedzi, przy którym spotkaniu powinna zatrzasnąć drzwi. Ma za to obowiązki i zmęczenie. Można zastanawiać się nad jej decyzjami, można się z nimi nie zgadzać, ale jej sytuacja przypomina, jak bardzo przeciążenie wpływa na naszą uważność. Kiedy codziennie trzeba dopilnować wszystkiego, coś w końcu umyka. To nie oznacza, że zasługujemy na krzywdę ze strony osoby, która potrafi to wykorzystać.
W tej historii szczególnie podziałało na mnie zagrożenie związane z domem. Miejscem, w którym my wszyscy chcielibyśmy wreszcie przestać być czujnym. Zdjąć buty, odetchnąć i nie analizować każdej rozmowy, być sobą w miejscu, które ma nas chronić i dawać poczucie bezpieczeństwa. Perspektywa, że właśnie tam pojawia się ktoś zdolny wykorzystać nasze zaufanie, odbiera poczucie wygody skuteczniej niż niejeden mroczny zaułek, bo zaułek możemy ominąć, lecz trudniej przyjąć do wiadomości, że niepokój dotyczy osoby, którą sami dopuściliśmy blisko. Dla mnie to przede wszystkim opowieść, przy której warto zastanowić się nad granicami. Nad tym, czy potrafimy powiedzieć „nie”, gdy coś zaczyna nam przeszkadzać i czy dajemy sobie prawo do zmiany zdania o drugim człowieku. Pierwsze dobre wrażenie nie jest przecież umową podpisaną do końca życia. Nie musimy uparcie bronić czyjegoś zachowania tylko dlatego, że wcześniej obdarzyliśmy tę osobę sympatią. Nie chodzi o podejrzewanie wszystkich wokół, ale o traktowanie własnego dyskomfortu poważnie.
Polecam „Martwe dziewczyny nie kłamią”, które szukają w thrillerach trudnych relacji, manipulacji i niebezpieczeństwa ukrytego za pozorami normalności. Tutaj już sam układ między bohaterkami daje powód, żeby z zainteresowaniem i obawą śledzić dalszy rozwój wydarzeń. Chce się wiedzieć więcej, chociaż trudno oczekiwać, że ta wiedza przyniesie ulgę. Mnie ta historia wciągnęła, a jej objętość okazała się zupełnie niepozorna wobec tego, jak niewygodne pytania potrafi uruchomić. Na widok takiego tatuażu jestem pewna, że autorkę będę miała przed oczami. 😂🖤, Jeżeli więc zamierzacie sięgnąć po tę książkę dla spokojnego odpoczynku, uprzedzam uczciwie, możecie mieć z autorką drobną różnicę interesów. Wy chcecie się zrelaksować, a ona wpuszcza Laurę do domu Moniki. Powodzenia z tą kawusią. 😈📖

„Czasem „prawda” nie zawsze jest krystaliczna, a rzeczy, które wydają się klarowne, miewają drugie dno”.

Podobała mi się ta książka, czuję niedosyt.

Książka pisana z perspektyw dwóch bohaterów, oczywiście, że nie polubiłam tego gościa, bo mężczyzną ewidentnie nie można go nazwać. Nie dało się go lubić, więc przypuszczam, że taki był cel autorki. Jeśli chodzi o Monikę to bardzo przykro się to wszystko czytało…co wyprawiał jej pożal się boże mąż i jak była przez niego traktowana.

„Nie mam jeszcze pojęcia, że intuicja, którą zawsze się kierowałam, tym razem mocno mnie zawiedzie i właśnie podjęłam najgorszą decyzję mojego życia…”

Pomysł na fabułę ciekawy, mogłabym się tylko przyczepić do zakończenia, jak dla mnie trochę odrealnione, ale ogółem książkę czyta się błyskawicznie, i tak jak wspomniałam, czuję niedosyt, książka mogłaby liczyć spokojnie dwa razy więcej stron, albo chociaż cd :)

Nie jest to thriller po którym będziecie miały problem z zaśnięciem, ale jeśli lubicie takie spokojniejsze, nastawione bardziej na poznanie bohaterów i wgłębienie się w relacje i ich mroczne tajemnice to będziecie zadowolone.

*To jest moja prywatna opinia. Zachęcam do przeczytania i wyrobienia sobie własnego zdania.

Sonia Rosa, w swej cudownej odsłonie pisarskiej, jeszcze nigdy mnie nie rozczarowała. Wypada mi podkreślić, że moja osobista miłość właśnie do jej historii trwa już bardzo długo i jestem pewna, że nigdy się nie skończy. Trzeba po prostu ufać wyselekcjonowanym przez siebie ludziom pióra- to złota zasada, jeśli chodzi o fascynację słowem pisanym.

Jeśli jeszcze ktoś nie zetknął się ze stylem Sonii Rosy i nie wie, na jakich opowieściach bazuje pisarka, to musi na początku dowiedzieć się o tak zwanej wielogatunkowości- ekstremalnie mocnej cesze zawodowej. Często to podkreślam, ponieważ możliwość odnalezienia się pisarza w różnych odsłonach literackich jest najlepszym dowodem świetnie obranej drogi zawodowej. Gorąco zachęcam więc wszystkich i do tego, by poznać każde alter ego Sonii Rosy. Zwróćmy więc jeszcze uwagę na powieści wykreowane przez Katarzynę Misiołek (prawdziwe personalia), Darię Orlicz i często zapomnianą Olgę Haber. Czytanie tych książek, czyli obyczaju, horroru, thrillera z mocnym akcentem erotyki czy mieszanki thrillera, sensacji i kryminału nie będzie straconym czasem, sama dawno się o tym przekonałam. Ot, każdy z nas znajdzie coś dla siebie.

Sonia Rosa od zawsze stroni od serwowania nam przesłodzonych bajeczek- i dobrze. Wszyscy doskonale wiemy, że życie nie jest idealne i nie mam tu na myśli tylko niższej klasy społecznej. Można mieć bowiem wszystko- dobrą pracę, uznanie, renomę, wspaniałą rodzinę, lecz popełniane przez człowieka błędy potrafią zburzyć idealny obrazek w jednej chwili. Czy i tym razem autorka postawiła na coś mocnego, szokującego i wbijającego w fotel? Oczywiście, że tak! Najnowsze dzieło pisarki, czyli „Martwe dziewczyny nie kłamią” to historia bardzo przykra, ale, choć w książce zastosowano fikcję, wszystkie wymyślone wątki można by tak naprawdę przypisać statystycznemu Kowalskiemu. Nie wierzycie? Sprawdźcie to koniecznie. Mnie samej wystarczyła jedna noc, by wszystko stało się jasne. Wiedzcie jednak, że po przeczytaniu ostatniego zdania nie można tak po prostu odłożyć tej książki na półkę i błogo zasnąć, oj nie! Autorka zadbała o to, byśmy bardzo mocno przemyśleli swoje dotychczasowe życie i potrafili doceniać to, co do tej pory udało nam się uzyskać.

„Martwe dziewczyny nie kłamią” to najnowsza książka Sonii Rosy i w tym przypadku mroczny, ale jednocześnie doskonały, jest nie tylko tytuł, ale i projekt okładki. Współczesne wychowanie pozwala poważnie nagiąć granice stylu, a przechodzień zastanawia się, co przemawia za taką, a nie inną stylizacją. Niegdyś malunki na skórze były oznaką przynależności do społeczności więziennej, a teraz? Bywa, że jest to nieprzemyślany kaprys albo bardziej forma niewerbalnego wyrażania samego siebie. Dlaczego zatem zaledwie siedemnastoletnia Laura zaczyna swą postawą i wyglądem ciekawić czytelnika niemal od pierwszej do ostatniej strony? Czy rzeczywiście jest uosobieniem zła, jak głosi skrót fabuły umieszczony na odwrocie książki? Cóż, szczegóły warto odkryć samemu, ale intensywnie podkreślę, że to, co aktualnie napisała Sonia Rosa, można uznać za apel społeczny XXI wieku- bo czy warto ufać obcej, dobrze kamuflującej się osobie? Czy nieznane, a jednocześnie niestandardowo wyglądające postaci powinny przekraczać próg naszego domu? Bardzo proszę, a nawet błagam każdego czytelnika z osobna, by mocno wziął sobie do serca treść szokujących rozdziałów. Sama wiem, że długo ich nie zapomnę.

Na pozytywny odbiór zasługuje też podział fabularny. Na przestrzeni 323 stron każdy rozdział podpisany jest imiennie, co sprawia, że nic nie jest tu chaotyczne czy niezrozumiałe. Możemy też skupić się bardziej na konkretnej osobie, a też wcale nie jest tak, że poznajemy wyłącznie tajemniczą Laurę, ale też Monikę- kobietę, której życie nie jest usłane różami. Mało tego, w książce nie ma typowych rozdziałów podpisanych jako Laura, gdyż autorka skupiła się na czymś zupełnie innym. Pokazała nam dobitnie, że małżeństwo Moniki i Ignacego, głównych bohaterów, wisi na włosku, a przysięga małżeńska nie dla każdego małżonka ma sens. Ba, bardzo denerwujący Ignacy uważa nawet, że świeża krew to jest to, co mężczyźni uwielbiają najbardziej. Czy jest to mądre stwierdzenie i pasuje ono do wykładowcy socjologii, nauki badającej społeczeństwo, relacje między ludźmi? Polemizowałabym, choć bywa, że i szewc bez butów chodzi. A czy Ignacy będzie denerwować i innych odbiorców, nie tylko mnie? Tu już żadnej polemiki nie przewiduję.

Intuicja kobieca bywa w tej powieści bardzo, ale to bardzo zwodnicza. Czy piosenka Budki Suflera pt. „Nie wierz nigdy kobiecie” ma swoje odzwierciedlenie także i w tej lekturze? Warto to sprawdzić, bo akcja jest naprawdę elektryzująca i nie można się od niej oderwać choćby na chwilę. W końcu piętrzące się tu kłopoty przyciągają się niczym ćma do światła, a porównanie to nie jest przypadkowe. Wystarczy zapamiętać wygląd Laury, by to zrozumieć i samemu wysnuć takie wnioski. Ile tych kłopotów opisała Sonia Rosa? Tego zdradzić nie mogę, ale widać, że jej wyobraźnia pracowała na najwyższych obrotach. Tak było, jest i będzie.

Poza bardzo burzliwym związkiem Moniki i Ignacego Sonia Rosa wyposażyła książkę także w szereg nowoczesnych haseł- bo czy wiemy, czym jest SYNDROM REBEKI albo GASLIGHTER? A może ktoś od razu zrozumiał, na czym polega PROMISKUITYZM? Jeśli nie- fabuła pozwoli poszerzyć dotychczasową wiedzę odbiorców.

Reasumując, osobiście nie znajduję żadnych wad w wykreowanej fabule. Sonia Rosa niemal natychmiast przywróciła mi kadry z fenomenalnego filmu pt. „Niewierna”, w którym w rolach głównych występują Diane Lane, Richard Gere oraz Olivier Martinez. Kto oglądał tę magiczną i jednocześnie szokującą opowieść- ten od razu doszuka się analogiczności. Kto jest w tyle- dziś wszystko jest do nadrobienia. Dla samej pisarki to kolejny komplement, jeśli jej nowe dzieło zestawić można z aktorami z najwyższej półki.

Polecam i czekam na więcej!