Miasto jutra. Czas wyboru

Ostatnie dni spędziłam czytelniczo z niezłym „grubaskiem”, którym jest książka „Miasto jutra czas wyboru” autorstwa Moniki Przybyły. Ponieważ jest ona zaszeregowana, jako ta z kategorii science fiction, miałam lekkie obawy, czy mi się spodoba, bo ostatnio dawno nie sięgałam po ten gatunek. Ale ja dopatrzyłam się tu niezłego miksu gatunkowego, odnalazłam ważny dla mnie wątek obyczajowy, sensacyjny a nawet romantyczny. I od razu Wam powiem, że wszelkie obawy były zupełnie bezzasadne. Książka wciągnęła mnie swoją fabułą, niemal od pierwszych stron. A już czytając drugą połowę, w ogóle z żalem się z nią rozstawałam.
Akcja książki toczy się 70 lat po Ostatniej Wojnie Światowej. Autorka stopniowo wprowadza nas w realia życia w mieście, w którym wszystko podporządkowane jest Humanoidą. Są to syntentyczne twory, z samorozwijającą się sztuczną inteligencją. Na ich czele stoi „Matka”, który kieruje wszystkim. Skąd się owe twory wzięły na świecie? Stworzył je człowiek, a one tak pokierowały światem, by ów człowiek przystosował się do ich rządów. Większość się przystosowała. Jedni ze ślepej wiary, w to co zostało im powiedziane, inni ze strachu. I wydawałoby się, że „Miasto” funkcjonuje, jak dobrze naoliwiony mechanizm. Humanoidy planują wszystko, a ludzkość się do tego stosuje. Od wielu lat trwa projekt, tworzenia najlepszych oddziałów, pracujących na rzecz humanoidów, tzw „dwunastek”. Składają się one głównie z osób, zwerbowanych z sierocińca, która od najmłodszych lat przechodziły intensywne szkolenia. Jedną z „dwunastek” jest Wiśnia. Dziewczyna jest wdzięczna humanoidą za to co dla niej zrobiły. Z dumą i oddaniem wykonuje powierzane jej, coraz trudniejsze zadania na mieście. Jest twarda fizycznie i psychicznie, potrafi odnaleźć się w każdych warunkach. Dla powodzenia akcji, robi różne rzeczy, od tańca w nocnym klubie, po szybkie metamorfozy, pościgi i schwytanie „groźnych” w oczach swoich przełożonych przestępców. I tu powiem o tej drugiej stronie. Nie wszyscy chcieli się przystosować, tak funkcjonującemu światu. Zostali buntownicy, którzy nie mogli się pogodzić, z panującymi w miastach zasadami. Chcieli bardzo by na świecie powrócił dawny ład. Dlatego byli przez Humanoidów niszczeni.
Wiśnie polubiłam od początku, ponieważ autorka tak wykreowała bohaterkę, że nie dało jej się nie polubić. Dzięki narracji w pierwszej osobie, czytelnik ma okazję dowiedzieć się więcej o niej samej. Podczas lektury da się zaobserwować ogromną przemianę. Dziwnym zbiegiem okoliczności, podczas trudnych akcji na rzecz Humanoidów, jej drogi przecinają się z Mino. To jeden z buntowników, którego osoba nie daje Wiśni spokoju. Jednocześnie powinna przygotowywać się do ślubu z Dylanem, kolegą z dwunastki. Relacja ta oczywiście została zaplanowana przez rządzące miastem istoty. Mimo, że Wiśnia nie pała jakimś wielkim uczuciem do Dylana, rozumie, że tak ma wyglądać porządek jej świata. Kiedy przypadkiem ranna trafia do grona buntowników jej światopogląd zaczyna nieco się zmieniać. Jednak czeka ją jeszcze długa droga. Kiedy dziewczyna żyła w świecie ułudy, w symbiozie z maszynami, faktycznie jej świat wydawał się poukładany i na swój sposób spokojny. I o to właśnie chodziło w stworzonym systemie. Nie zazdroszczę jej jednak momentu, kiedy nie potrafi ufać nikomu, kiedy wątpliwości rodzą się z każdej strony, a podjęcie racjonalnych działań i decyzji wydaje się niemożliwe.
Nie chcę zbyt wiele zdradzać z dalszej fabuły, ale powiem Wam, że w tej historii naprawdę dużo się dzieje. Akcja jest bardzo dynamiczna, szybko następują zwroty. Z ciekawością przewraca się kolejne strony, zastanawiając się, jakie będą dalsze losy miasta, ludzkości. Czy człowiek zwycięży z technologią, którą sam stworzył. Jak daleko można się posunąć, w poprawianiu rzeczywistości? Świata? I czy to nie obróci się przeciwko ludzkości? Takie oraz masa innych pytań kłębi się w głowie po przeczytaniu tej lektury.
Mimo, że akcja toczy się w dalekiej przyszłości i obraz jest czymś, co autorka wymyśliła dla potrzeb tej powieści, to pozostawiła ludziom wiele ich cech. Bo człowiek się nie zmienia, zmieniają się czasy, okoliczności i technologia. I patrząc na stworzony system, a także ludzkość podzieloną poglądowo, mam wrażenie, że obraz tej historii ludzkości, może być swoistą metaforą i pasować również do innych czasów, nawet tych bardzo współczesnych. Ja po skończeniu tej książki mam nadal w myślach, wyrazistych bohaterów, których stworzyła autorka. I co najważniejsze. Ta historia się nie kończy. Autorka zostawiła nas z pytaniami, na które nie ukrywam, chciałabym jak najszybciej poznać. Mam w związku z tym wielką nadzieję, że na kolejny tom, nie przyjdzie nam długo czekać.