Na imię mi zemsta (barwione brzegi)

Tak naprawdę nie da się jednoznacznie określić całej książki, ponieważ sam początek jest bardzo ciężki emocjonalnie do przeczytania. Ja wiem, że aby pokazać kogoś przemianę i by zrozumiał skąd postać ma w sobie tyle siły i samozaparcia, to do zrozumienia potrzebny jest jego upadek, jednak ten jest bolesny. Ciężko się o nim czyta, gdyż autorka postanowiła zniszczyć wszelkie cechy człowieczeństwa poprzez postać w białej szacie na białym koniu. To on bowiem wydawał rozkazy, by zamordować każdego mieszkańca z wioski, spalić każdą chatę i najbardziej rozkazał skupiać się na dzieciach, o których sposobu przygotowania dla nich śmierci i samego uczynku, czytaliśmy. To było upodlenie człowieczeństwa i źle się o tym czytało. Jednak podejrzewam, że zamysłem autorki było właśnie zobrazowanie tak silnych uczuć w czytelniku, by pojął, że to dzięki nim jedyna ranna, choć przetrwała i za pomocą nienawiści do tych, którzy ją zniszczyli, stała się tak silna, że gotowa była na całkowity odwet. Miała tutaj osobę, która pomogła jej wyzdrowieć, a później, gdy wyruszyła na zemstę, zespoliła się z kimś, kogo również wściekłość ściskała za serce. To takie dwie postacie, gdzie ona nie obwieszcza się ze swoją inteligencją, ale ją posiada, a on ogłasza jak bardzo i kim pomiata, jednak mądrości za grosz tam nie było. Razem stworzyli takie dopełnienie, które będzie się przewijało względem bitew i chytrych przewinień poprzeplatanych z mądrością płynącą z wierzeń słowiańskich.
Bywa tutaj bardzo drastycznie, ale każda postać ma swoje myślenie i przeżycia, które w stronę , którą pokazują ją ukształtowało.
Jeśli ktoś jest osobą głęboko wierzącą, to od razu zaznaczam, aby po tą książkę nie sięgał. Nie chodzi o same bitwy i walki, tylko też o ,,zasady", których wyznają oraz słownictwo, którym postacie się posługują. Myślę, że ,,plugawe" będzie dobrym zobrazowaniem.
Samo utworzenie tej książki jest doskonałe, gdyż zawiera szereg emocji, opisów oraz postawy postaci, które są proporcjonalne do rzeczy, które bohaterzy wykonują. Jednak z uwagi na ich zachowania nawet przez usta mi nie przechodzi by ją polecić, gdyż to była totalna kłótnia z moimi przekonaniami i moimi zasadami moralnymi. Każdy, kto lubi ostrość i każdy inny przymiotnik przypisany przeciwieństwom pozytywności pojmie ją i określi jako doskonałą. Dlatego szczególnie te osoby powinny po nią sięgnąć.
Muszę też dodać, że wydanie tej książki jest przepiękne i kosztowne, zupełnie jak postacie, które władały na początku. I na tym zakończę swoje zdanie.