Nie obiecuj mi jutra

,,Dla Leny była nie tylko babcią, lecz także najlepszą przyjaciółką i mentorką. Czasem zastanawiała się, jak jej babcia to robiła, że mimo upływu lat wciąż zachowała w sobie tyle energii, radości życia i niezależności. Maria zawsze odpowiadała na te pytania krótko: ,,Sekret tkwi w tym, by nigdy nie przestać być sobą".
Dałam wam ten urywek, gdyż uważam, że jest bardzo wartościowy, choć takich dobrych rad jest tutaj cała masa. Życie zwyczajne, rozterki, kłopotki a wśród nich mądre słowa, które najlepiej aby trafiły do każdego człowieka. Z tego co ja zauważyłam, każda osoba, choćby najbardziej ekscentryczna, jeśli w życiu pozwoliła sobie na bycie sobą, zawsze dłużej żyła, była szczęśliwsza i samowystarczalna. O tych cechach będą przypominali nam bohaterzy, którzy choć precyzyjni w pracy, idealni w obsłudze skalpela o niebywałej sprawności w dłoni, potrafili zostać zaskoczeni zwykłymi obawami pacjenta. Do Michała przyjdzie tutaj kobieta, która będzie się czepiała najdrobniejszych szczegółów. Dla niej słowa ,,prawie", nie były żadnym zapewnieniem. Starała się ominąć operację, która mogła uratować ją od nie tylko psychicznego kalectwa. Za pomocą swojej roztropności, otwartości i czepialstwa, otworzyła mu oczy na codzienność. Dała odczuć, że pacjentem też może być człowiek, a nie tylko kolejny zwykły przypadek. Dosłownie jakby pozwoliła mu się przebudzić za pomocą słownych wstrząsów, które w niego wkładała. Prawdopodobnie to za sprawą starszej kobiety wyszedł ze swojego marazmu na tyle, by poznać wyjątkową postać w swoim życiu. Kogoś kto go przebudził jeszcze bardziej, kto pokazała jak wygląda swobodny śmiech, jak to jest czuć zawstydzenie oraz motylki w brzuchu. To nie będzie pojedyncze uczucie, gdyż z drugiej strony w osobnych postaciach pojawi się osoba zdystansowana lubiąca mieć przewagę w życiu, budująca więcej aniżeli tylko swój prestiż. Tutaj będzie więcej żywiołowej energii, ale i uporu, zwłaszcza wtedy, kiedy serce będzie nuciło inną melodię niż rozum.
,,Kocham Cię nad życie i będę nad Tobą czuwać, gdziekolwiek będziesz.
Twoja Babcia."
Nie ukrywam, że nieco gorzej mi jest spuentować tą książkę z dwóch powodów. Po pierwsze polecam ją osobom, które kogoś stracili, gdyż znajdą tutaj wspaniałe pocieszenie. Po drugie, kilka dni temu straciłam swoją babcię, która z opisu i imienia, zachowania, była jak dokładnie ta z książki...

Nie obiecuj mi jutra to poruszająca powieść obyczajowa, w której Gabriela Gargaś sięga po tematy miłości, choroby, samotności i trudnych wyborów, pokazując, jak nieprzewidywalne potrafi być życie.

Fabuła koncentruje się wokół Michała – wybitnego neurochirurga, który w pracy jest niemal bezbłędny, jednak w życiu prywatnym pozostaje zagubiony i emocjonalnie wycofany. Spotkanie z Marią, jego pacjentką, staje się dla niego czymś więcej niż kolejnym przypadkiem medycznym. Maria, mimo choroby, emanuje siłą i wrażliwością, a jej postawa przypomina Michałowi, że za każdą diagnozą stoi człowiek, jego historia i uczucia. Równolegle w jego życiu pojawia się Arleta – kobieta pełna energii, ironii i dystansu, która stopniowo przełamuje jego emocjonalne bariery. Dodatkowo czytelnik poznaje historię Aleksa i Laury, która pokazuje, że miłość rzadko przychodzi w odpowiednim momencie i często wymaga odwagi oraz poświęcenia.

Bohaterowie są wyraziści i wielowymiarowi. Michał to człowiek rozdarty między rozumem a sercem, Maria uosabia kruchość życia i jednocześnie jego piękno, a Arleta wnosi do historii lekkość, choć sama również zmaga się z własnymi doświadczeniami. Postacie drugoplanowe, jak Aleks i Laura, dopełniają obraz powieści, pokazując różne oblicza miłości – tej trudnej, niespełnionej, ale też tej, o którą warto walczyć.

Emocje to jeden z najmocniejszych elementów tej książki. Towarzyszy nam smutek, niepewność i napięcie związane z chorobą oraz moralnymi dylematami bohaterów, ale też nadzieja i ciepło płynące z rodzących się relacji. Autorka bardzo sprawnie balansuje między bólem a delikatnością, dzięki czemu historia nie przytłacza, lecz skłania do refleksji.

W powieści wyraźnie zaznaczają się motywy przemijania, etyki zawodowej, siły uczuć oraz drugiej szansy. To także opowieść o tym, że nie wszystko w życiu da się zaplanować i że czasem najważniejsze decyzje podejmujemy w najmniej sprzyjających okolicznościach.

Styl Gabrieli Gargaś jest lekki, ale jednocześnie emocjonalny i obrazowy. Autorka pisze w sposób przystępny, a jednocześnie potrafi trafnie uchwycić subtelności relacji międzyludzkich. Dialogi brzmią naturalnie, a narracja płynie spokojnie, pozwalając czytelnikowi zanurzyć się w historii i przeżywać ją razem z bohaterami.

To książka skierowana przede wszystkim do miłośników literatury obyczajowej z wyraźnym wątkiem romantycznym, ale odnajdą się w niej także czytelnicy szukający historii refleksyjnych i emocjonalnych, poruszających trudne życiowe tematy.

To poruszająca, ciepła i momentami bolesna opowieść o miłości, która przychodzi wtedy, gdy najmniej się jej spodziewamy, i o tym, że warto ją przyjąć, nawet jeśli wiąże się z ryzykiem. Zdecydowanie warto sięgnąć po tę książkę, jeśli szuka się historii, która zostaje w sercu na dłużej.

Poznajemy Michała - wybitnego, perfekcyjnego na sali operacyjnej neurochirurga. Jednak w życiu prywatnym to zagubiony i samotny mężczyzna. Maria, jego pacjentka, zmaga się z chorobą. Potrafi być ostra w słowach, ale w relacjach z innymi okazuje się być wrażliwą kobietą. Dla Michała staje się kimś więcej niż kolejnym przypadkiem medycznym. W jego życiu pojawia się też Arleta - kobieta energiczna, z dystansem do świata i ironią wobec życia. Równolegle śledzimy historię Aleksa i Laury, których losy udowadniają, że serce rzadko wybiera odpowiedni czas na miłość.

Neurochirurg, pacjentka, starsza kobieta, pielęgniarka... z pozoru nic ich nie łączy. Ale każde z nich jest samotne, z problemami i bagażem doświadczeń. Żadne z nich nie wie, w którą stronę pójść, co wybrać i przede wszystkim boi się zrobić ten jeden najważniejszy krok. Bohaterowie zostali obdarzeni życiowymi dylematami, z którymi trudno jest im sobie poradzić. Nie są idealni, noszą w sobie tajemnice, popełniają błędy, podejmują nie zawsze właściwe decyzje i przez to są tak prawdziwi.

Obserwujemy tu historię o miłości, która pojawia się w najmniej oczekiwanym momencie. Wybory, przed którymi staną postaci, zburzą wszystko to, co do tej pory było poukładane, a konsekwencji nie da się cofnąć. Zdarza się, że w trosce o drugą osobę, zapominamy o nas samych. Kosztem może być nasze szczęście. 

Gabriela Gargaś oparła tę historię na psychologicznej głębi. Tytuł książki idealnie koreluje z tym, co na jej kartach. Nie wszystko bowiem w życiu da się zaplanować. Często składamy obietnice dotyczące przyszłości, ale bywa, że okazują się bardzo kruche. Doświadczamy straty, rozczarowania, złamanego serca i tęsknoty.

Interesująco wypadł motyw przeszłości. Ucieczka przed prawdą na dłuższą metę się nie sprawdza. Ma ona realny wpływ na teraźniejszość. W pewnym momencie przychodzi taki czas, kiedy trzeba stanąć z nią oko w oko. 

Nieco wytrącały mnie z rytmu pojawiające się w tekście liczne powtórzenia: Maria miała różowe pasemka i kolczyk w nosie; śmiech odbijał się echem w szpitalnym korytarzu; czy też to, że w maju pachniało bzem. Było tego trochę za dużo. 

"Nie obiecuj mi jutra" to ciepła, życiowa, dojrzała, nieco bolesna, ale dająca nadzieję powieść o różnych odcieniach miłości, odpowiedzialności za słowa oraz mocy i ciężarze obietnic. Czy warto obiecywać komuś jutro, skoro jest tak niepewne? Sprawdźcie!