Obudź się, Anno!

Powiem wam, że chyba najbardziej pokrzywdzona kobieta to ta, która jest bardzo uważna. To ona musiała nauczyć się tego, przetrwać w ekstremalnych warunkach fizycznych i psychicznych, by móc wytworzyć w sobie spostrzegawczość i uważność. Od samego początku, kiedy wchodzimy w treść widać tą nadmierną czujność i przemoc sugerowaną gestami, gdzie tak zwana ofiara wie jak ma postępować aby było tak jak ktoś zaplanował. Może mieć wszystko dla widoczności wszystkich i wielkie nic dla samej siebie. Tak naprawdę czujemy ten strach przez skórę i niemal od razu przed oczami pojawiają nam się osoby, które mogą w naszym otoczeniu spływać luksusami, lecz jeśli się im przyjrzymy dokładniej, widać, że mają zaplanowany każdy ruch i uśmiech. Niektórzy sami wybierają posłuszność ku dobrobycie, lecz większość po pewnym czasie pragnie wrócić do swobody i normalności, tylko nie ma gdzie uciec. Jeśli pozna się gniazdo lwa, nie ma ucieczki. Tutaj lew wprowadził swoją kobietę dodatkowo do wysokiego poziomu okręgu ludzi w którym przebywa. Najważniejsze to tylko uśmiech i błysk w oku oraz posłuszność. Chyba najgorsze dla niej w tym wszystkim było to, że pozwalała sobą pomiatać, ponieważ go kochała.

,,Anna czuła, że wchodzi w paszczę lwa. Atak paniki wisiał w powietrzu. Walczyła, by go opanować."

,,Każde jego zdanie było jak rozkaz, każde słowo przesuwało pionki po szachownicy. Wiedziała, że jej obecność tutaj to część większej strategii. Tyle że nie znała reguły tej gry."

W duszy prosiła siebie aby nauczyła się być silna i oto nadszedł dzień wyzwania. Odkryła prawdę jak malutkim pionkiem była. Zdradzona w każdej strefie swoich myśli musiała w końcu zawalczyć o swoje. Bo los nie daje ci pewności siebie ot tak. Przechodzisz ogromny test, który cię zniszczy, by dopiero zamknąć to co było wymysłem i niczym powstały z popiołów dostaje się szansę na ucieczkę. Najgorsze jednak są te głosy, niby z otchłani, niby z tuneli, zewsząd. Momentami ma się wrażenie, że samemu można oszaleć, bo prawda zlewa się z nimi.
Niepokój jest obecny od pierwszej strony i trzyma do końca. Po lekturze przychodzi czas na przemyślenie tego co się dowiedzieliśmy z próbą zetknięcia tego, co widzimy wokół siebie. Zadajemy sobie pytanie, czy obraz, który książka utworzyła nam w głowie jest mylny, czy nieco prawdziwy i dlatego wywołuje w nas lęk. Bo w końcu to tylko książka, ktoś ją wymyślił, oparł wydarzenia na tym, co podsunęła mu głowa... Tylko czy aby głowa nie podsuwa tego, co już widziała? Gdzie zaciera się prawda a gdzie fantazja?
Według mnie wspaniała historia, która u każdego człowieka może wywołać inne wnioski. Dlatego doceniam ją punktacją:-)