Ogień w gardle

Matka kilkuletniej Blanki pewnego dnia znika. Wydarzenie to pozostawia w dziewczynce pustkę, masę pytań i osobliwe poczucie ognia jątrzącego się w jej małym ciele. Parę lat później, w raczkującym wówczas świecie internetu, poznaje dziewczyny o podobnych zainteresowaniach, także w jakiś sposób zagubione we własnej rzeczywistości. Swego rodzaju otwarciem historii okazuje się jednak moment spotkania we czwórkę w prawdziwym życiu.

Niesamowicie trudno zachwycać się tą książką bez dokładnego omówienia fabuły i bez spoilowania najważniejszych elementów. Beatriz Serrano nie szuka zbędnego patosu, lecz opowiada o rzeczach niezwykłych w bardzo prozaiczny sposób.

Ogień w gardle to wielowarstwowa powieść poruszająca całą masę ważnych problemów, tak ponadczasowych, jak się tylko da. Opowieść o dzieciństwie i nastoletniości Blanki stoi przede wszystkim pod znakiem charakterystycznego dla tego wieku poczucia niedopasowania i zagubienia. Równocześnie dziewczyna odczuwa niepokój spowodowany nietypowym uczuciem we własnym wnętrzu, gdy tylko się zdenerwuje — ponadto prowadzi ono do serii trudnych do wyjaśnienia zdarzeń.

Druga część — to Wam zdradzę (choć naprawdę boję się, by nie wyjawić za dużo) — napisana jest z perspektywy pamiętnika matki Blanki. Opowiada ona o wydarzeniach sprzed ucieczki ze swojej perspektywy. Tutaj najbardziej doceniłem warstwę emocjonalną i rewelacyjną kreację bohaterki: kobiety inteligentnej, a jednocześnie buntowniczej i odstającej od reszty.

W trzeciej mamy do czynienia z prawdziwą jazdą bez trzymanki. W żadnym momencie nie miałem pojęcia, do czego doprowadzi mnie autorka. Bałem się, że zakończenie będzie przyspieszone, jednak pomimo niewielkiej liczby słów Serrano zawarła w nim wszystko, co było niezbędne.

Polecam Wam Ogień w gardle z całego serca jako niezapomniane doświadczenie, z którym łatwo się utożsamić. Musicie jednak przygotować się na nutkę realizmu magicznego, charakterystycznego dla prozy hiszpańskojęzycznej.

Współpraca z Wydawnictwem Znak

Normalna rodzina, a jednak pewnego dnia matka nie daje rady i znika bez śladu. Jej mała córeczka od urodzenia miewa dziwne napady gorączki, które później przerodzą się w coś więcej. Blanca wychowuje się bez matki i no cóż... Nie jest to łatwe, dziewczyna się gubi, szuka swojej tożsamości, rówieśnicy w szkole traktują ją jak dziwadło. Ale na szczęście dorasta w erze Internetu, który dopiero się pojawił, zakłada blog, który szybko zyskuje popularność. Powiem wam, że bardzo przyjemnie się tę książkę czytało, nie nudziłam się, podobały mi się mroczne momenty przeplatane lekkimi, życiowymi sytuacjami. Ogólnie warto.

Idealna książka do czytania na hamaczku w ogródku. Wjechała jak złoto. Tego nam trzeba kochani, więcej powieści które sie czyta lekko i z przyjemnością, o czasach, które pamiętamy i za nimi tęsknimy, o bohaterkach, które przypominają nam siebie samych w tym wieku. Mocna ósemka ;)