Operacja na złamanym sercu

Agacie Przybyłek chyba nigdy nie skończą się pomysły na książkowe serie, cykle lub jednotomowe historie. Tym razem mocną inspiracją była siostra pisarki- lekarka, a zatem typowy i niezbędny research musiał być dużo bardziej uproszczony i urozmaicony. Rodzoną siostrę można przecież zapytać o wszystko, prawda?
Niemal od razu spodobało mi się, że Agata Przybyłek użyła jednego z moich ulubionych trików literackich. Mam na myśli zatytułowane rozdziały, które, na potrzeby fabuły „Operacji na złamanym sercu” mają podwójne znaczenie. Po pierwsze, odnoszą się do codziennej pracy lekarzy, która na pewno nie należy do prostej, łatwej i banalnej. Konkretny lekarz odpowiada przecież za czyjeś życie. Pod płaszczykiem nietrudnych medycznych zwrotów mamy sens symboliczny, który z całą pewnością zarezerwowany jest dla gatunku obyczaju. Dla przykładu: PIERWSZE UDERZENIE SERCA można odnieść do naturalnego stanu biologicznego, ale też do raczkujących w człowieku uczuć. O kogo dokładnie chodzi? Tego zdradzić nie mogę i też nie chcę. Warto zostawić czytelnikom jak najwięcej swobody i możliwości poznawania poszczególnych wątków, postaci. Autorka napisała dokładnie 11 rozdziałów, a powieść czyta się szybko i, co ważne, z lekkością, przyjemnością. Ktoś może powiedzieć, że książka ta jest zbyt słodka- opinie są przecież różne. Myślę jednak, że czasem warto sięgnąć po coś, co nas nie zmęczy, a i tak pomoże nam wspaniale spędzić wolny dzień.

Pierwsze słowa to niemal policzek dla zakochanych kobiet, które sądzą, że dobrze znają swoją drugą połówkę. Okazuje się, że Julita, atrakcyjna bohaterka książki, myślała dokładnie tak samo. Nieudany związek Julity z Pawłem może zachęcić czytelników do głębokiej refleksji nad własnym stanem uczuciowym. Czy aby na pewno wiemy, z kim mieszkamy i czy czujemy się pewnie w związku- formalnym lub nie? Jest to temat do indywidualnych rozważań, których warto się podjąć. Należy bezwzględnie podkreślić, że miłość to nie tylko droga usłana różami, na której końcu czeka książę na białym koniu. Tak było tylko w bajkach, a w życiu uczucie to ma wiele odcieni- od radości po gorzką czerń. Czy zatem warto iść tropem Julity i być romantyczką? Moim zdaniem już nie, bo standardowe sparzenie się boli jeszcze bardziej.
Pomysł wydawcy, by pisać w narracji pierwszoosobowej, nie był zły. Wręcz przeciwnie- do miejsca akcji, czyli szpitala, bardzo to pasuje. Czujemy się niemal jak lekarze, którzy natychmiast podejmują masę konkretnych działań. To jednak są też tylko ludzie, a nie magicy lub bogowie.

Do książki mocno wkradło się też pojęcie seksizmu, dzięki czemu widzimy, że w XXI wieku wciąż traktuje się kobietę jako osobę słabszą, mniej inteligentną, niezdolną do wykonania trudnych zadań, w przypadku szpitala-operacji. Cieszy mnie jednak, że autorka nie skorzystała z dzisiejszej mody na feminatywy i nie nazwała Julity chirurżką. To byłoby chyba nie na moje nerwy… Jaką jednak lekarką okazała się fikcyjna Julita? Warto się o tym przekonać.

Agata Przybyłek nie byłaby sobą, gdyby nawet w szpitalnych mirach nie znalazła miejsca na typowe, romantyczne opisy. Nie opiszę, kogo na swojej drodze spotka Julita, ale rozdziały stworzone przez pisarkę potwierdzają pewną tezę. Nie można kogoś kochać na siłę, a czy istnieje przyjaźń damsko-męska? Zastanówcie się nad tym, Drodzy Czytelnicy.

Autorka nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa, pozostawiła odbiorców w bardzo newralgicznym momencie, ale zapewne był to zabieg celowy. Co dalej wydarzy się w życiu wszystkich bohaterów? Tego dowiedzieć się można tylko poprzez lekturę drugiego tomu cyklu.