Pies miauczy, kot szczeka

Początkowo myślałam, że to historia właśnie o psotach, żartach młodego człowieka i lekkim, pełnym uśmiechu dzieciństwie. Humoru w narracji nie brakuje, a ja całkiem przyjemnie czas spędziłam na czytaniu powieści i absolutnie mnie nie obchodziło, ludzie wokoło mnie dziwnie mi się przyglądali. Jednak różnice kulturowe, które odkrywałam poniekąd za każdą stroną, uderzyły mnie najbardziej, właśnie po wspomnianym w opisie, zabiegu chłopca. Wtedy to ojciec narzuca synowi, tak naprawdę jeszcze dziecku zasady, które są dla niego ciężkie do przyswojenia z minuty na minutę.

Autor pokazał jak surowe, twarde i trudne jest wejście do dojrzałości, którego wymaga się zbyt wcześnie, szczególnie w indonezyjskiej kulturze. Z dnia na dzień granie w piłę i harce z przyjaciółmi muszą ustąpić miejsca modlitwie i regułom, które dla małoletniego są niezrozumiałe i dziwne. Pogrzebałam po internecie i okazuje się, że głównym nurtem tamtego rejonu jest islam, na którego temat nie wiele mam pojęcia. I tutaj jest też warto wspomnieć, że książka podaje nam tamte zasady religijne prosto z mostu. To nie tylko modlitwa o mało na zawołanie; zasada prawej ręki czy obowiązek okazywania kultury, uległości i bezgranicznego posłuszeństwa wobec starszyzny i autorytetów.

Sato jednak nie chce być posłuszny. Rozwija się w nim nienawiść do ojca, który naciska z całych sił, by religia w jego życiu grała pierwsze skrzypce. Trochę łamało mi się serce jak za wszelką cenę chłopiec chciał ratować siebie i swoje poglądy. Podczas towarzyszenia Reangowi chciałam stać przy nim murem. Chciałam podać dłoń i powiedzieć „bądź sobą!”, bo właśnie na to był w tamtym momencie czas.

Jestem oczarowana tym tytułem, w jak lekki i bardzo przystępny sposób mogłam złapać tyle różnych ciekawostek. Historia ma ledwo ponad 130 stron, a jest nasycona takim konkretem, że zostaje on z nami jeszcze długo w głowie. Walka o własne ja, własne jestestwo; bunt przeciwko religii i imperatywom; o byciu dzieckiem kiedy jest na to odpowiedni czas, a nie wrzucanie na głęboką wodę dorosłości. Przyznaję, że nie tego się spodziewałam, a dostałam o wiele więcej niż mogłam kiedykolwiek pomyśleć, że otrzymam.