Pogłos

Książka jest świetnie napisana, bo potrafi zainteresować od pierwszej strony z tym, że jeśli ktoś nie przepada za muzycznymi opowieściami, to mniej ona przyciągnie jego uwagę. Muzykę się tutaj czuje w rytmie ciała, ale i wyobraźni, gdyż zakrawa na zakres rywalizacji. Pokazuje ludzi, którzy potrzebują być od kogoś lepsi, mieć więcej na podwórku i cieszy ich, kiedy górują nad innymi. Nasza młoda męska postać jest inna. On wie, że nie ma idealnego talentu muzycznego, ale i tak gra. To siedzi wewnątrz niego, zajmuje jego myśli i przestrzeń w sercu. Spotyka jednak na swojej drodze ludzi, którzy szukają sensu w tym, co robi. Nie rozumieją, że skoro nie idzie mu najlepiej, to powinien się poddać. Byli takimi nawet naszymi obserwatorami życia, którzy nie przyjmują do wiadomości tego co dla nas samych ma wartość. Oczekiwali od jego poklasku, a on zwyczajnie chciał robić to, co jemu sprawiało przyjemność. W dalszej osłonie treści przedstawia nam swoją rodzinę od strony ich zainteresowań i priorytetów. Dorzuca od siebie mądre słowa odnośnie koronowirusa, że docierał on tam, gdzie psychicznie mu ludzie pozwalali. Pokazał nam jak ludzie działają w ściśle określonej tradycji i swoich przekonaniach, które rzutują na młodych rocznikach, gdyż zamiast pozwalać im samemu decydować, wpajają im to, co im wpojono. To takie czasy, gdzie rodzic miał władzę nie tylko słowną ale i psychiczną, wręcz rozkazującą. Nawet jeśli pojawiały się inne takie swoje myśli, to i tak postępowano według tradycji starszych, gdyż według tamtych było to odpowiednie. Takie totalne zapętlenie. Sama do dzisiaj zastanawiam się skąd się to wzięło i kto zapoczątkował schemat postępowania ludzi niższej klasy.

,,Andreas zawsze wykazuje objawy wszystkich chorób, których się boi, a ja już się nauczyłem, że nie ma sensu sugerować mu, że tylko je sobie wmawia. Nie wmawia ich sobie zresztą, wiem, że potrafi siłą woli wywołać gorączkę i wysypkę, w pewnym sensie wydaje się nawet, że konkretne fizyczne objawy choroby uspokajają jego strach, zamiast go wzmagać."

W dalszych wydarzeniach widzimy jak zamknięci ludzie przed wirusem zaczynają odczuwać to, co normalnie tak szybko by do nich nie przyszło. Wkracza tu nauczycielka, która obdarza uczuciem pełnoletniego ucznia. To będzie ładnie rozwinięte i podkreślone, że posiadając swoje wewnętrzne traumy, trudno jest się przełamać w normalnym życiu. Obsesja pragnięcia wszystkiego zaczyna robić się niebezpieczna...
Historia jest naprawdę ciekawa, ma przeróżne wartości, tylko nie każdy będzie je widział. Niby spokojne życie, ale przepełnione traumami, naciskiem rodziny, dawnych przekonań i nieprzepracowanych problemów. Niby coś dla każdego, ale jednak nie. Bo prosta, to nie zawsze znaczy łatwa w psychologicznym kontekście. Mi się podobała:-)