Przepraszam

Słowo tytułowe ''Przepraszam" wypowiada, się nie często od osób, które zraniły, gdyż łatwiej jest, popełnić czyn krzywdy zamierzonej niż wykonany ten będący najczęściej bez zastanowienia nie uwzględniając analizy tego, czy pozostanie, ślad w psychice do końca życia temu, kto został niewinnie skrzywdzony kosztem za popełnione czyny rodziny, sąsiadów z przeszłości.

Twórczości Pana Marcela Mossa nie miałam okazji dotychczas poznać. Zdecydowałam, że ze względu na opisaną wnikliwie treść książki, osadzoną w niej toczącą się nieprzewidywalnie akcje, co z niej wynika, czym się ona zakończy, czy to, co się będzie, w niej dziać ma sens, czy jednak nie, a może będzie w niej coś wyjątkowego, na co zwrócę szczególną uwagę i z czego to wynika, a przede wszystkim chęć zobaczenia, jak zachowują się głowni bohaterowie w sytuacji, kiedy nie ma czasu na powolne myślenie, lecz szybkie działanie rozpocznę wraz na czele z nim w książce należącej do gatunku literackiego kryminał pt.'' Przepraszam''.

Nie umknął mojej uwadze na samym początku prolog i czy można jego podstawie wyciągnąć, jakiekolwiek wnioski bądź one nie stanowią punktu wyjścia z sytuacji, która jest dopiero przed bohaterami.

Nie jestem w stanie wyobrazić tego, co czują na obecną chwilę Tess i jej małżonek Mariusz, kiedy następują niespodziewane u nich zmiany. Ich pięcioletnia córka Basia traci w brutalny sposób życie. Przeżywają ciężkie momenty. Jest potrzebne wsparcie od osób bliskich. Oni muszą wspierać się nawzajem, aby ich miłość niewygasła pomimo tego, co ich spotkało.

Jesteśmy świadkami, kiedy to miłość, przyjaźń królują, ale czy one są prawdziwe, czy jednak jest w nich coś ukryte, o czym nikt nic nie wie, a nawet się nie domyśla, czy jest nie tak, nie przypuszcza nawet, że coś nie gra, a być może wie o tym, jedynie, ktoś, komu się bezgranicznie ufa.

Książki tej nie czyta się szybko.

Autor uświadamia, że należy być czujnym na problemy, z którymi młodzi ludzie nie radzą sobie i potrzebują, kogoś z kim mogą bez stresu o nich porozmawiać.

Czy jedno słowo ''Przepraszam" będzie stanowiło główny klucz do rozwiązania zagadki, kto odpowiada za porwanie i mord pięcioletniej Basi, a może posłuży do tego, aby dowiedzieć się prawdy o osobie, którą znamy przez całe życie, a w ostateczności odkryć, kim ona jest naprawdę o tym warto się przekonać czytając ten kryminał.

Marcel Moss po raz kolejny udowadnia, że potrafi budować napięcie i wciągnąć czytelnika w mroczne zakamarki ludzkiej psychiki. W książce „Przepraszam” autor łączy thriller psychologiczny z dramatem rodzinnym, tworząc emocjonalnie intensywną opowieść o bólu, zdradzie i poszukiwaniu prawdy.
Historia rozpoczyna się dramatycznie – porwaniem i zamordowaniem pięcioletniej córki Tessy i Mariusza. Tragedia ta staje się początkiem serii wydarzeń, które stopniowo rozbijają życie nie tylko rodziców dziewczynki, ale i ich najbliższych przyjaciół – Julity i Bena. Gdy z pozoru idealny świat Julity zaczyna się rozpadać po tajemniczym zniknięciu męża, kobieta zostaje zmuszona do skonfrontowania się z przeszłością, której istnienia nawet nie podejrzewała.
Moss umiejętnie prowadzi narrację, budując klimat niepewności i paranoi. Każdy rozdział odkrywa kolejne warstwy tajemnic, prowadząc do szokującego powiązania obecnych wydarzeń z brutalnym morderstwem sprzed 22 lat.
„Przepraszam” to książka, która zadaje trudne pytania: Jak dobrze znamy tych, których kochamy? Jakie sekrety mogą kryć się pod fasadą codzienności? I jak daleko jesteśmy w stanie się posunąć, by odkryć prawdę?
Autor serwuje czytelnikowi historię pełną zwrotów akcji, w której emocje grają pierwsze skrzypce. To opowieść, która trzyma w napięciu do ostatnich stron i zmusza do refleksji długo po zakończeniu lektury.

Dla­cze­go życie jest tak okrut­ne? W jed­nej chwi­li wy­da­je ci się, że masz wszyst­ko, a w dru­giej pa­trzysz, jak twoje plany i ma­rze­nia od­la­tu­ją na wie­trze ni­czym na­sio­na mle­cza.
Życie Julity Szwed wydaje się bajkowe. Jej mąż Beniamin prowadzi świetnie prosperującą firmę cateringową.
Para doczekała się synka, Rafałka, który sprawił, że świat rodziców nabrał kolorów. Niestety nie wszystkie rodziny miały tyle szczęścia.
Przyjaciele państwa Szwedów, Mariusz i Tessa przeżywają ogromną tragedię związaną z zaginięciem ich pięcioletniej córeczki, Basi, a wkrótce potem policja odnajduje zwłoki dziewczynki.
Jakby tego było mało pewnego dnia po powrocie do domu Julita nie zastaje ukochanego w domu, a gdy próbuje się z nim skontaktować okazuje się, że mężczyzna ma wyłączony telefon i nie daje znaku życia.
Zrozpaczona żona nie potrafiąc zrozumieć sytuacji desperacko szuka odpowiedzi , a gdy wreszcie jeden z kolegów zaginionego zaczyna mówić jej świat całkowicie się zawala.
Jednocześnie Mariusz wyjawia przyjaciółce, że miał romans i prosi ją o pomoc w wymierzeniu sprawiedliwości za śmierć córki.
Julita zgadza się choć robi to niechętnie. Pokusa odkrycia prawdy o mężczyźnie którego pokochała okazuje się silniejsza.
Tkwiąca w przeszłości prawda okaże się jednak szokująca.

Nigdy nie sądziłam ,że jakakolwiek książka tak mnie zaskoczy ,lecz Marcel udowodnił, że potrafi zaskakiwać jak nikt inny, a bohaterowie ukrywają w rękawie niejednego asa.
Zemsta , lęk i miłość budzą pierwotne instynkty, a przeszłość nigdy nie daje o siebie zapomnieć.
Wciąga bez reszty , a zakończenie wbija w fotel. 💔

Pewnego dnia zostaje porwana pięcioletnia córka Tessy i Mariusza, która zostaje brutalnie z@mordowana... W tym trudnym czasie wspiera ich Julita i Ben, para, która jak do tej pory myślała kobieta ma wszystko- dziecko, upragnionego synka, dobrą pracę. Do momentu, aż pewnego dnia w domu zastaje tylko kartkę z jednym słowem… „przepraszam”. Julita w tajemnicy przed policją postanawia rozpocząć poszukiwania na własną rękę. Właśnie wtedy na jaw wychodzą niewygodne fakty. Kim jesteś, skoro nie tym za kogo się podajesz…?

Przepiękna okładka, intrygujący opis, czy może być lepiej?

Całość pisana lekkim piórem, szybko się czyta, a krótkie rozdziały sprawiają, że nie da się skończyć na jednym, nim się obejrzycie będziecie już w połowie. Akcja rozkręca się powoli, powoli nabiera tempa, gdzieś pod koniec lekko zwolniła, ale za to końcówka to istna bomba.

Ja należę do grupy tych osób, które “tęsknią” za historiami takimi jak te pierwsze wydane przez autora. Było tam mnóstwo tajemnic, krwi, intryg i moooooooorze brutalności. Sięgając po jego książkę wiedziałaś z góry, że to będzie rollercoaster, i ta książka cię po prostu zniszczy. Czym dalej tym mam wrażenie jest łagodniej.

Plus za końcówkę. Nie spodziewałam się zupełnie takiego obrotu spraw, miłe zaskoczenie. Całość fajna, ale zabrakło mi większego dreszczyku emocji. Miło spędziłam z nią czas.

*To jest moja prywatna opinia. Zachęcam do przeczytania i wyrobienia sobie własnego zdania.