Sekret

Musimy porozmawiać” – tak właśnie mówią ludzie, którzy chcą się rozstać, ale nie mają wystarczająco dużo odwagi, żeby powiedzieć to wprost.

Tinder jawi mi się jako obcy świat, traktujący ludzi jak produkty albo zwierzęta na wystawie. Oceniający, bezlitosny i pełen uprzedzeń.
Sekrety wśród przyjaciół to broń jednak to co najgorsze wychodzi na jaw prędzej czy później.

Iga , Magda I Kaja cieszą się na wspólny babski wyjazd w Sudety, by świętować trzydzieste urodziny tej ostatniej.
Iga jednak byłaby w zdecydowanie lepszym nastroju gdyby przed wyjazdem jej mąż Dawid , którego mimo upływu lat nadal bardzo kocha nie wypowiedział dwóch słów od zawsze zwiastujących poważne rozmowy i jeszcze poważniejsze zmiany- musimy porozmawiać.
Dziewczyna mimo , iż próbuje się dobrze bawić nie potrafi pozbyć się myśli, że partner chce ją zostawić.
Sytuacji nie poprawia spotkanie na szlaku grupy mężczyzn- braci Kacpra i Wojtka oraz ich przyjaciół Maćka i Sebastiana.
Iga czuje bowiem, że coś przyciąga ją do jedynego z nowych znajomych, lecz stara się to kontrolować.
W miarę rozwoju wydarzeń kobieta dowiaduje się o zaginięciu Amelii Lenart , którą znała jedna z przyjaciółek.
Jakie dramatyczne wydarzenia rozegrają się w ośrodku Spokojna Dolina u stóp Śnieżnika?
I jak ta historia łączy się z Eweliną - czwartą osobą z paczki, która straciła życie przeszło rok wcześniej?
Przyznam szczerze, że aby wkręcić się w tę powieść potrzebowałam nieco czasu ponieważ początkowo było.. dziwnie i aż za spokojnie.
W miarę czytania jednak zaczęłam się zastanawiać dlaczego kolejne odkrycia Igi są bagatelizowane, a Magda prowadzi tajemnicze rozmowy telefoniczne.

. Im dalej w las (dosłownie i w przenośni), tym wyraźniej czuć, że ta historia tylko udaje spokojną. Pod powierzchnią czają się niewypowiedziane żale, poczucie winy i sekrety, które latami czekały na odpowiedni moment, by wybuchnąć.
Autorka bardzo umiejętnie buduje napięcie – nie przez szybkie zwroty akcji, ale przez atmosferę niepokoju, drobne sygnały i narastające poczucie, że coś jest nie tak. Spokojna Dolina okazuje się miejscem, w którym przeszłość nie chce zostać pogrzebana, a śmierć Eweliny i zaginięcie Amelii łączą się w sposób bardziej przerażający, niż można było przypuszczać.
To powieść o przyjaźni wystawionej na najcięższą próbę, o lojalności, która bywa wybiórcza, i o uczuciach, nad którymi nie zawsze da się zapanować. O wyborach, które — nawet jeśli wydają się niewinne — potrafią zniszczyć życie wielu osób.
Finał jest intensywny, emocjonalny i zostawia czytelnika z poczuciem, że nie każdy sekret powinien ujrzeć światło dzienne… ale każdy prędzej czy później to zrobi.
To historia, która rozkręca się powoli, lecz gdy już złapie rytm — nie pozwala się odłożyć.
Polecam 🖤

Historia jest nieco krótsza z większym drukiem i emocjami pełnymi podejrzliwości. Od początku przewijał się tutaj temat jakiejś śmierci, więc czuć tutaj, że coś się wydarzy, tylko nie wiadomo co:-) Każda postać jest bardzo podejrzana, bo nie znamy jej intencji, a cokolwiek sobą reprezentuje zawsze może być pozytywne i negatywne jednocześnie. Sam wstęp jest mocny, gdyż widzimy, że dziewczyna jest uwięziona i bardzo źle się czuje. Próbuje sobie przypomnieć co się z nią stało, ale ma pustkę w głowie. Ilekroć wejdzie na trop wspomnień, to przeniesiemy się do czasu wstecznego, aby wejść dokładnie w te wydarzenia i ujrzeć to, czego nie potrafi ułożyć. W ten sposób przeczytamy o jej problematycznym mężu, spotkanych mężczyznach oraz zaginionej przed rokiem czasu dziewczynie. Autorka jest sprytna, gdyż zwraca naszą uwagę na sprawy, które mają za zadanie ukryć podpowiedzi, które nam dała. Dopiero pod koniec je widzimy i ganimy siebie, że wcześnie do nich nie doszliśmy. Postać tam, gdzie jest, nie pojechała sama. To miały być niezapomniane urodziny jednej z dwóch przyjaciółek, gdzie każda potrzebowała wypoczynku ale w innej sferze. Następstwa samego dojazdu już są okryte tajemnicą, a później one jedynie się nawarstwiają. Niby każda jest z drugą szczera, ale mówią tylko tyle ile jest konieczne. Bagatelizują różne sprawy i tutaj też dwojako to wyglądało. Nie da się wskazać jakiegokolwiek winnego, gdyż te postacie są jakby gumowe, gdzie prowadzą bezpieczne rozmowy. Wywołują wielkie napięcie, bo w każdej chwili coś się może wydarzyć. W każdym miejscu napotykają na dziwne zbiegi okoliczności. Pamiętajcie, że w tej książce można być postacią główną lub poboczną, ale nie ma wagi, która jest bardziej ważna. Jak to powiedział ktoś mądry ,,każdy z nas jest wyjątkowy, tylko na swój sposób":-)
Jeśli jesteście wielbicielami thrillera psychologicznego, to koniecznie powinniście dodać tą książkę na swoją półkę bez względu na to czy wirtualną, czy tą w domu. Może niekoniecznie polecam czytanie jej wieczorem, no chyba, że lubicie wyzwania:-) Myślę, że warto przeczytać każdą książkę autorki. A dlaczego, to już przekonajcie się sami:-)

Byłaby o wiele wyższa ocena gdyby nie fakt, że od pewnego momentu wszystko było za bardzo odrealnione. Rozumiem fikcja literacka, ale mimo wszystko zbyt naciągnięte to wszystko. Jak mawia klasyk „ze wszystkich rzeczy, ta nie wydarzyła się najbardziej”.

Za dużo zbiegów okoliczności, ich motywy były tak śmieszne, że aż absurdalne. W pewnym momencie było tak wiele wątków, i pomysłów autorki, że zastanawiałam się czy z lodówki nie wyskoczy np. wilkołak i nie zje ich wszystkich i tyle będzie z happy endu.

Z plusów.
Szybko się czyta. Język również przyjemny, byłam zaciekawiona rozwojem sytuacji, na prawdę wciągnęła mnie ta historia, byłam ciekawa zakończenia.

Do tego na plus krótkie rozdziały. No tylko ta fabuła od połowy mocno, ale podkreślę mocno przesadzona i nierealna. Poza tym miło spędziłam przy niej czas. Daje szansę autorce i czekam na kolejną książkę.

*To jest moja prywatna opinia. Zachęcam do przeczytania i wyrobienia sobie własnego zdania.

„Żadnych dram, żadnych facetów, żadnej krwi (…)”.

Iga, Magda i Kaja. Trzy przyjaciółki i „weekend ucieczki i szczęścia” w Sudetach. „Żadnych dram, żadnych facetów, żadnej krwi”. Chwila oddechu od codzienności. Tylko alkohol, ploteczki i dobra zabawa we własnym doborowym towarzystwie. Taki był plan. Tylko, że się trochę posypał..

Jedna z kobiet budzi się w ciemnej, obcej piwnicy. Jest przerażona. A do tego obolała, posiniaczona i zmęczona. No i kompletnie nie wie, co tu robi. Pamięta, że wyjechała z przyjaciółkami i nie jest pewna, czy jest gotowa na konfrontację z rzeczywistością. Jej „spanikowany umysł” próbuje jakoś ogarnąć sytuację, w której się znalazła, choć czuje jakby ktoś perfidnie wymazał jej wspomnienia.. Dramatyzmu dodaje fakt, że mężczyzna, który ją więzi i który wydaje się kobiecie całkiem obcym człowiekiem – wie o niej więcej niż ona sama…

„Sekret” to świetnie napisany, trzymający w napięciu od pierwszej do ostatniej strony thriller psychologiczny. Pełnokrwisty i wyśrubowany w punkt. Autorka rozsypuje przed czytelnikiem puzzle dla dorosłych i sama bawiąc się przy tym świetnie, pomaga mu złożyć w całość mroczną układankę poplamioną krwią, naznaczoną zemstą, kipiącą emocjami.

To było moje pierwsze spotkanie z piórem Sary Antczak i z przyjemnością nadrobię zaległości, bo tu bawiłam się świetnie.

Polecam.