Stacja Jagodno. Życie jak malowane (barwione brzegi)

Los czasami bardzo nas doświadcza. Są chwile, kiedy wydaje nam się, że nie damy rady. Ale człowiek ma w sobie o wiele więcej sił niż myśli. A najwięcej tej siły ma matka.
„Troski niszczą nasze ciała bardziej niż czas. Wydrapują zmarszczki, wysuszają skórę i zabierają iskierki z oczu. Na to nie pomogą żadne kosmetyki. Jedynym lekarstwem jest spokój i bezpieczeństwo u boku innego człowieka. Tyle że o to niełatwo.”

Powrót do Borowej i jej mieszkańców wywołał uśmiech na mojej twarzy, choć serię czytam z przerwami.
Po raz kolejny czytanie okazało się naprawdę pięknym i pełnym ciepła doświadczeniem.
Co się wydarzyło? Przede wszystkim każda ze znanych z powieści miała swoje pięć minut.
Tamara mimo nawału obowiązków i kłopotów z remontem dworku- głównie z racji braku środków na kontynuowanie prac stara się odnaleźć w codzienności i wzmocnić swoją relację z Łukaszem, co nie zawsze jest łatwe.
Również jej mama, Ewa poczuła motylki w brzuchu i przekonała się, że nie wszystko w życiu da się zaplanować.
Marzena i Janek mogłiby służyć za przykład relacji, którą media społecznościowe określają jako to skomplikowane.
Kasia po raz kolejny bierze sprawy we własne ręce rozpoczynając sądową batalię z Jarkiem. Ale nie jest z tym sama.
Rodzina Jadzi nareszcie może odetchnąć z ulgą, choć do głosu dochodzi młodsze pokolenie.
Najbardziej jednak poruszyła mnie przedstawiona przez Panią Karolinę historia Rafała i jego żony Elizy.


To opowieść, która chwyta za serce swoją prawdziwością. O lęku, bezsilności, rodzicielskiej miłości i nadziei, która nie gaśnie nawet wtedy, gdy wszystko zdaje się sprzeciwiać szczęśliwemu zakończeniu. Czytając ich losy, wielokrotnie czułam ścisk w gardle. To właśnie takie historie zostają z czytelnikiem na długo po zamknięciu książki.
Uwielbiam w twórczości Karoliny Wilczyńskiej to, że nie potrzebuje spektakularnych zwrotów akcji. Siłą jej powieści są emocje, zwykli ludzie i problemy, które mogą spotkać każdego z nas. Dzięki temu bohaterowie są prawdziwi, a ich radości i cierpienie przeżywa się razem z nimi.
„Życie jak malowane” to piękna, wzruszająca opowieść o rodzinie, miłości, przyjaźni i odnajdywaniu nadziei tam, gdzie początkowo widać tylko mrok. Przypomina, że nawet najbardziej poranione serce może jeszcze odzyskać spokój, jeśli obok znajdzie się ktoś, kto poda pomocną dłoń.
To kolejna wizyta w Borowej, którą kończyłam z uśmiechem, wzruszeniem i przekonaniem, że do tych bohaterów zawsze warto wracać.