Stalker

Początek książki sugeruje wielkie niebezpieczeństwo do którego doszło, jednak te opisy są sprzeczne ze sobą. Z jednej strony czuć fascynację, tęsknotę i przyciąganie, a z drugiej strony strach i obawę o własne życie. Gdy ten wstęp innym drukiem pisany się kończy, wchodzimy w czas wcześniejszy, gdzie poznajemy sławną pisarkę. Widzimy jednak, że to nie opowieść sielankowa, gdyż opowiada nam w jaki sposób straciła osobę, którą kochała nad życie. Mając trzydzieści trzy lata wymarzyła sobie stać się żoną i mamą, a nie osobą samotną. Później nieco pomijamy ten fakt, gdyż opowiada nam jak wyglądają jej spotkania autorskie, ilu ma wrogów i sprzymierzeńców. Co jakiś czas pojawia się osoba, która jest miłą w momencie, kiedy czegoś od niej chce, a później gdy odchodzi, czytamy jak bardzo kobieta przeżywa, że zyskała kolejnego wroga. Niby tłumaczy nam jak jej świat działa, lecz sama powiedziałabym, że nie ma zbytniej pewności siebie. Wyrzuca sobie, że gdyby wszystko potoczyło się inaczej, tryskałaby energią i entuzjazmem. W momencie, kiedy obserwujemy jej spotkanie autorskie jeden z oglądających ją zaczyna zwracać na siebie uwagę. Daje jej sygnały świadczące o jego zainteresowaniu, a następnie znika. Ona sama spragniona bliskości snuje o nim domysły aż do czasu w którym to ponownie się spotykają. To rodzi system dziwnych okoliczności, które zaczynają się u niej pojawiać. Im ich więcej, tym bardziej czuje się zaniepokojona i bardziej chce aby ktoś był u jej boku. Na całe ,,szczęście" pojawia się on, mężczyzna, który wcześniej ofiarował jej zainteresowanie, a teraz chciałby je kontynuować. Dosłowne klapki na jej oczach przysłoniły to przed czym powinna się była obronić. Z nadmiaru zaufania na własne życzenie stała się więźniem w miłosnej klatce. I to był dopiero początek jej koszmaru...
Uważam, że to mądra lektura, która od początku ukazuje bardzo niepokojące wydarzenia. Daje nam sygnały, że nie myślimy logicznie w momencie, kiedy niemal na siłę potrzebujemy czyjejś bliskości. Mamy tutaj typowy system, najlepsze wrażenie, zniknięcie, nastraszenie i nagłe pojawienie się wybawiciela. Można ten schemat znać, jednak w momencie uczestnictwa w nim wierzymy, że nam się to nie przytrafi. Nadmierna ufność potrafi namieszkać w naszym wzroku, gdyż wtedy świadomie zafascynowani wyłączamy u siebie tryb logicznego myślenia.
Mam nadzieję, że grono osób zajrzy do tej książki, zauważy ten schemat i nie pozwoli się skrzywdzić. Taki zamysł miała autorka i ja też się pod nim podpisuję:-)

Czasem jedno spotkanie może okazać się początkiem koszmaru o którym czyta się wyłącznie w książkach albo słyszy w wiadomościach.
Patrycja Prus właściwie powinna wiedzieć o tym najlepiej- od kilku lat tworzy bowiem naprawdę poczytne i świetnie się sprzedające kryminały.
Tworzy postaci ludzi dziwnych często zaburzonych i obsesyjnych przy czym jak sama mówi bawi się przy tym naprawdę wyśmienicie.
Dla osób postronnych Pati sprawia wrażenie kobiety sukcesu- piękna, majętna i nieco tajemnicza co tylko podstca ciekawość otoczenia.
Nikt jednak nie zna jej tak naprawdę , w tych momentach, gdy pozbywa się maski pani idealnej
Skrywa ona wiele traum - wyniesionych z różnych okresów życia, zarówno z dzieciństwa jak I z dorosłości.
Ta największa niezabliźniona rana wiąże się z tragicznie zmarłym narzeczonym pisarki- Dawidem.
Mimo uplywu czasu ukochany wciąż do niej wraca i to w wielu chwilach.
Promykiem nadziei wydaje się dla autorki pewne spotkanie w Szklarskiej Porębie i czytelnik o imieniu Borys..
To jednak co miało zadatki na promienny romans.. no właśnie..

Przyznam szczerze, że pomimo wielu skrajnie różnych opinii książki Pani Soni Rosy do tej pory w większości mi się podobały - lubiłam Mroczną obsesję , Terapię czy To, co nie nasze.
I do tej pory serdecznie polecam te tytuły bez mrugnięcia okiem.
Tu również liczyłam na dreszcze na plecach, gęsią skórkę i atmosferę pełną psychologicznego napięcia.
I zapowiadało się naprawdę dobrze, początek powieści naprawdę mnie zaciekawił czytałam szybko i czekałam na nieoczekiwane wejście Borysa.
Tajemnicze incydenty, ślady na śniegu, pocztówka i telefon od kogoś podającego się za Dawida były serio mówiąc naprawdę wiarygodne i zajmujące.
Im jednak dalej zagłębiałam się w fabułę tym większa była moja irytacja - głównie skupiająca się na głównej bohaterki.
Kobieta przede wszystkim powinna zadbać o swoje zdrowie psychiczne po tym co przeżyła. Zamiast tego albo mizdrzy się do kolejnych mężczyzn, układa w głowie scenariusze albo w innym wypadku bierze ich za niezrównoważonych delikatnie mówiąc.
Nie polubiłam jej , czasem miałam ochotę rzucić książką, albo zakląć.
Rozumiem, że stalking się zdarza i jest to naprawdę poważny problem, ale.. w tej historii czegoś mi zabrakło, coś zwyczajne nie zagrało
Chcę też podkreślić, że jest to wyłącznie moja opinia, nie krytyka całego dorobku Pani Rosy i że ktoś może ją odebrać inaczej.
Mnie po prostu się nie spodobała, ale chętnie sięgnę po nowe powieści autorki i spędzę z nimi czas.

W ostatnim czasie Sonia Rosa jest bardzo niesłusznie krytykowana za mnogość pseudonimów. Czytelnikom nie podoba się kilka odsłon literackich pisarki, a to ogromny nietakt, sposób na szukanie dziury w całym. Jako Katarzyna Misiołek (prawdziwe personalia) dała nam ogrom powieści obyczajowych, wcielając się w Olgę Haber zahaczyła nieco o fantastykę i dowiodła, że nie wszystko da się racjonalnie wytłumaczyć. Z kolei jako Daria Orlicz i Sonia Rosa zapędza odbiorców w brutalny, nasączony zbrodnią świat, a my możemy delektować się jedną z najbardziej modnych i ciekawych mieszanek gatunkowych, jaką jest sensacja/kryminał/thriller. Widzicie tu, Drodzy Czytelnicy, jakiś bałagan? Pamiętajcie też o tym, że często zmiana danych osobowych może być zamysłem wydawniczym, a nie fanaberią pisarza- w końcu to rodzaj pracy, a nie hobby, ale o tym potem.

Sonia Rosa wyznała mi niegdyś, że jej powieści wyciskam jak cytrynę, a zatem teraz postąpię tak samo. Jest o czym pisać, ponieważ autorka „Stalkera”, na przestrzeni 33 rozdziałów, stworzyła coś na wzór arcyważnego apelu społecznego. Wszystkie elementy fabuły dowodzą, że stalking, czyli uporczywe nękanie, śledzenie, podglądanie lub podszywanie się pod inną osobę to światowy problem, od którego coraz trudniej się uwolnić. Cóż, wpadliśmy poniekąd we własne sidła, gdyż obecnie dostęp do wybranej osoby, a raczej ofiary, jest niezwykle prosty. Wystarczy wgląd w prężnie działające social media, a wszelkie potrzebne stalkerowi dane zostaną mu podane niemal na złotej tacy. Sonia Rosa zmusza więc nas do refleksji nad wzmożoną kontrolą swojej prywatności- nawet, jeśli jesteśmy zwykłymi śmiertelnikami, a nie postaciami z pierwszych stron gazet. Czy cały świat musi wiedzieć, że akurat wyjechaliśmy? Czy wszyscy muszą oglądać wnętrza naszego domu? Chyba nie…

Od razu, bo już na pierwszych stronach książki, Sonia Rosa ukazuje, jak mroczne, niebezpieczne i podszyte osobistym szaleństwem stało się życie Patrycji Prus (Prusakowskiej)- znanej i cenionej pisarki kryminałów. To, co autorka poczytnych książek grozy potrafi wymyślić w fikcyjnej opowieści, wcale nie wyzbyło w niej samej uczucia strachu. Zastanówmy się też, czy popularność i ciągłe bycie na topie bestsellerów ma tylko zalety? Okazuje się, że jest to kwestia sporna. Doceniany człowiek pióra żyje trochę jak piosenkarz, bo jego kalendarz wypełniony jest spotkaniami/wieczorami autorskimi, targami książki czy wywiadami. Za tym wszystkim wpisuje się niezdrowa dieta, brak snu czy potworne bóle migrenowe. Wszystkim odbiorcom się jednak nie dogodzi, ale czy to zazdrość o sławę? A może brak umiejętności czekania na kolejny tom? Oto jest pytanie, którego odpowiedź znajdziemy na kartach „Stalkera”.

Niemniej jednak, pomimo sławy autorskiej, fikcyjnej czy też prawdziwej, praca pisarza to NIE wakacje! Sonia Rosa nie mówi tylko o cenie bycia kimś popularnym. Zawód człowieka pióra jest do dziś wyśmiewany, uważany za mało męczący. Czas, by nareszcie zaprzeczyć tym oszczerstwom. Drogi Czytelniku- usiądź więc i pisz, przez kilka godzin dziennie, nieustannie i w maksymalnym skupieniu. Zrezygnuj też ze spotkań z przyjaciółmi, ponieważ wena raz jest, a raz jej nie ma. A co najważniejsze- jedna jaskółka wiosny nie czyni, po pierwszym udanym (bądź mocno krytykowanym) tekście napisz drugi, trzeci, dwudziesty…

Kluczowe okazuje się spotkanie Patrycji Prus z przystojnym blondynem, Borysem. Fikcyjna pisarka zauważa go niemal natychmiast, a on sam uważa się za jej ogromnego fana. Pamiętajmy jednak, że słowo fan może mieć różne oblicza. Nie chcę zdradzać żadnych szczegółów, bo, jak podkreśliła sama Sonia Rosa, romantyczna znajomość przeradza się w brutalną walkę o życie- a koszmar dopiero się zaczyna. W słowach tych nie ma żadnej przesady.

Istotna staje się też młodość Patrycji, która, jak się okazuje, nie była usłana różami. Zauważmy w końcu, że sławni ludzie także mogli mieć wcześniej mnóstwo kłopotów, mogli oni płakać i tęsknić za tym, czego już nie odzyskają. Autorka „Stalkera” świetnie udowodniła też, że nie tylko mężczyźni niszczą związki- niektóre kobiety także potrafią popaść w skrajny narcyzm, a za ważne uznają tylko swoje sprawy, emocje i życie. O kogo chodzi? Zapraszam do lektury.

Pisarka bardzo umiejętnie opisała też miłość do zwierząt, która dla mnie jest szalenie ważna i mocno działa na mą podświadomość. Psy czy koty także czują i należy im się szacunek i empatia. To one niejednokrotnie okazują się najlepszymi przyjaciółmi dla samotnego człowieka. Kto się o tym przekonał, na pewno to potwierdzi. Sonia Rosa uważa, że zwierzęta umierają, a nie zdychają- jest to stuprocentowa racja!

To, co autorka serwuje nam w kolejnych rozdziałach, jest coraz bardziej ciekawe, a zakończenie- oryginalne i odważne. Ale taka właśnie jest Sonia Rosa- nieważne, pod jakim pseudonimem pisze. Nigdy nie pozwala sobie na banał czy tak zwanego odgrzewanego kotleta. Tak trzymać! A Ty, Drogi Czytelniku, w sposób wyważony traktuj słowo: zaufanie. Jak widać na kartach książki, otwieranie się przed kimś powinno mieć charakter etapowy, a nie być formą maratonu.