Tam gdzie rosną winogrona

Gianna już na samym starcie nie miała lekko. Domy dziecka, rodziny zastępcze i dorosłość, która wcale nie była łatwiejsza. W najgorszym momencie życia na jej drodze los stawia Adriano, dawnego przyjaciela, a zarazem chłopca, z którym wychowywała się w jednej z rodzin zastępczych. Czy między nimi możliwa jest miłość?

Nie sposób nie polubić pary głównych bohaterów. Gianna to dziewczyna bardzo mocno doświadczona przez życie, zagubiona, samotna. Od najmłodszych lat poznała co to odrzucenie, ludzka znieczulica, niesprawiedliwość, ból, tęsknota i walka o siebie. To co oboje przeszli jako dzieci, jest okrutne i bolesne. Postać pana Enzo dosłownie znienawidziłam! Trudno wymazać wspomnienia z pamięci, a tym bardziej się z nimi pogodzić. Widzimy, jak takie przeżycia wpływają na człowieka. To zostaje na całe życie, ale nie przekreśla przyszłości.

Weronika Tomala idealnie wyważyła proporcje fabuły. Tam, gdzie trzeba, czujemy ciężar emocji, a gdzie indziej dostrzegamy nadzieję na nowy początek i szczęście. Autorka świetnie ukazała, jak cienka może być granica między przyjaźnią, miłością i wdzięcznością. Dostrzegamy, jak czasem jeden człowiek potrafi odmienić nasze życie.

Tym razem porwani zostajemy do włoskiego miasteczka Serracapriola. Włoska sceneria z winnicami tworzy tu wyjątkowy klimat. Autorka w malowniczy sposób oprowadza nas po tych wszystkich uliczkach, pokazuje interesujące miejsca, dzieli się ciekawostkami, wtrąca zwroty i powiedzenia w języku włoskim, że aż chciałoby się tam znaleźć.

"Tam, gdzie rosną winogrona" to poruszająca powieść o traumie z dzieciństwa, mierzeniu się z przeszłością, samotności i potrzebie akceptacji, poszukiwaniu własnych korzeni, przebaczeniu, drugiej szansie oraz odwadze, by zawalczyć o lepsze jutro. A wszystko to w malowniczym tle włoskich winnic. Książka w sam raz na letni wakacyjny czas.

Recenzja Patronacka
Na początek zaznaczę,że uwielbiam książki Weroniki Tomali, pochłonęłam wszystkie i niecierpliwie wyczekuję kolejnych. Autorka potrafi doskonale budować emocje, każda jej powieść jest skonstruowana tak,że czytając ma się wrażenie jakby się było częścią tej opowieści.
Mamy tu poruszającą historię o bólu, samotności, tęsknocie i walce o lepsze życie. Już na samym początku poznajemy Giannę ,zagubioną dziewczynę, która każdego dnia próbuje przetrwać w świecie pełnym znieczulicy i niesprawiedliwości. Jalo dziecko,razem z Adriano wychowywała się w rodzinie zastępczej, która zamiast bezpieczeństwa dała im strach, cierpienie i samotność. Wspomnienia z ich dzieciństwa są wprost potworne i pokazują, jak bardzo trudne doświadczenia potrafią naznaczyć człowieka na całe życie.
Po latach Gianna i Adriano spotykają się ponownie w bardzo nieprzyjemne sytuacji. Dziewczyna ledwo wiąże koniec z końcem. Jemu życie się doskonale ułożyło, prowadzi własną winnicę, Gianna na jego zaproszenie (bohater wie,że przyjaciółka z dawnych lat nie przyjęłaby litości)trafia tam do pracy, próbując odnaleźć spokój i swoje miejsce na świecie. Między nimi od początku czuć silną więź, wspomnienia wracają ze zdwojoną siłą, a razem z nimi emocje, których nigdy do końca nie udało się zagłuszyć. To nie jest lekki romans, ale historia ludzi zranionych przez życie, którzy mimo wszystko wciąż pragną bliskości i miłości.
Jak to u autorki bywa, ponownie zachwycił mnie klimat jej kolejnej książki: pięknie opisane włoskie uliczki, winnice, miejsca (Matera,Serracapriola), zwroty i powiedzenia wtrącane w języku włoskim sprawiają, że podczas czytania można choć na chwilę przenieść się do słonecznej Italii.
To opowieść o poszukiwaniu własnych korzeni, potrzebie poznania prawdy o sobie i nadziei, która pojawia się nawet wtedy, gdy życie wielokrotnie łamie człowieka. Weronika Tomala stworzyła niezwykle emocjonalną historię, która wzrusza i zostaje w nas na długo po przeczytaniu ostatniej strony. Każda kolejna książka autorki to ustawiona coraz wyżej poprzeczka w jej twórczości. Z całego serca polecam!!!