Trzy

Wiecie co mnie najbardziej zdziwiło? Że te przeszło siedemset stron lektury zleciało mi nie wiem kiedy:-) Nie wiem czy można tak o książce powiedzieć, ale to bardzo profesjonalny debiut:-) Dopełniony wszystkim, co potrzeba we wspaniałym kryminale z zaznaczeniem, że jest inspirowana prawdziwymi wydarzeniami. Postacie są rewelacyjne, każdy z nich jest inny, posiadają swój własny temperament i cechy charakteru nie do podrobienia. Tu nie wyglądają na postacie, tylko na zwykłych ludzi z krwi i kości, którzy mają prawo być grzeczni, tolerancyjni, ale do pewnego stopnia. Czasami działają pod wpływem impulsu, gdyż dobro ich podopiecznych jest najważniejsze. Zaginęła tu pewna dziewczyna i kobieca postać robi co może by pomóc ją odnaleźć. Wieść niesie, że startowała na policjantkę, ale ze względu na wybuchowy charakter zaczęła działać na swój własny sposób, gdzie żadne reguły i zakazy nie obowiązują. Widać tutaj jej pewną zażyłość z komisarzem, który wypomina jej, że odcięła się od niego kilka lat temu. Wchodzimy tu czasami nieco na ich prywatne sprawy, ale w bardzo małym wydaniu, gdyż gdzie by się nie spotkali ktoś zawsze w czymś im przerywał. Nie ma tutaj przodującego tematu, choćby samo śledztwo odnalezienia zwłok, czy też łączące tropy każdego z osobna na innej stopie stosunkowej, lub też prywatność tych osób, wszędzie była rozłożona w równomiernym stopniu, więc ten rodzaj poprowadzonego kryminału spodoba się każdemu, kto szuka w nich tego czegoś dla siebie. Wspólna przeszłość postaci w pewien sposób powróci w mocno ciepłym wydaniu, jednak opisana zostanie od strony narratora, więc wszystkie szczególiki zostały ukryte za zamkniętymi drzwiami, ale odsłoniętymi firankami:-) Będą tu prowadzone rozmowy na temat zaginięcia nastolatki, a ostatni trop niewiele im pokaże. Te rozmowy niby będą zwyczajne, ale niekiedy będzie się przewijał przez nie pewien cień i ciekawa jestem, czy ktoś go wychwyci:-) A tak na marginesie, jak ktoś kogoś nazywa wariatką, to oznacza tylko, że się jej albo boi, albo ona sama wie dużo więcej niż ktoś by sobie tego życzył'-) Jak dla mnie niesamowita opowieść, mega prawdopodobna, wciągająca i tajemnicza utkana z gęstej atmosfery tajemniczości. Po prostu musicie ją przeczytać!

fałszywa skromność jest gorsza od niewiedzy.
„Tu każdy ma tajemnice. I nikt nie jest bez winy.”
To co widzą inni często dalekie jest od prawdy. Przyjaźń podszyta zazdrością niszczy wszystkie zaangażowane osoby.

W głębi beskidzkich lasów znajduje się ciało młodej dziewczyny, owinięte w folię. Jej pozycja, sposób ułożenia, sugerują, że ktoś chciał coś wyrazić przez ten brutalny akt. Komisarz Robert Ceglarski rozpoczyna śledztwo, które prowadzi do zaginięcia nastolatki oraz społeczności, w której każdy coś ukrywa.

Do sprawy dołącza Aleksandra Wysocka – specjalistka od zaginionych, która nie tylko stara się rozwikłać zagadkę, ale także poznać prawdę o swojej zaginionej siostrze.

Z każdym nowym krokiem w dochodzeniu, w powietrzu coraz mocniej czuć ciężar tajemnic, winy i milczenia. Wkrótce okazuje się, że nie obcy, lecz bliscy są sprawcami największego zła.

W relacji Oli z Ceglarskim tworzy się subtelne napięcie – oparte bardziej na zrozumieniu i wzajemnym zaufaniu niż na klasycznym romansie. W ich dialogach czuć ciężar doświadczenia i zawodowego wypalenia.
Nie sposób pominąć Helenę , Klarę i Mariannę- To trzy kobiety z lokalnej społeczności – każda z nich jest w jakiś sposób uwikłana w przeszłość i w wydarzenia, które doprowadziły do tragedii.

Gabriela Pawlina, debiutując w literaturze, stworzyła książkę, która zaskakuje dojrzałością i głębokością emocji. To dzieło, które można śmiało nazwać wyjątkowym. Autorka posługuje się eleganckim, przemyślanym językiem, a atmosfera powieści jest gęsta, pełna napięcia, jak mgła spowijająca górskie szczyty.
Mimo swojej objętości - historia liczy ponad siedemset stron i tego ,że w moim odczuciu można było skrócić całość bardzo mnie wciągnęła i mogę ją z czystym sumieniem polecić 🌲🌲🌳