Wieczory na werandzie

,,Z czasem przestałam uciekać i zaczęłam pielęgnować uważność. Nie liczyłam kroków na spacerze, nie słuchałam podcastów, żeby czas upływał mi prędzej. Pozwalałam sobie na wszystkie uczucia, nie starając się koniecznie im zaradzić. Uczyłam się pielęgnować każdą chwilę i w pełni doświadczać tego, co przynosi życie."
W tym cytacie dostaliście wyraźną odpowiedź na to, czy czas zaczął płynąć szybciej. Niektórzy zganiają to na matrixa i kombinacje tych na górze, ale nie wiedzą, że natury nie da się przyspieszyć. Ona nadal ma ten sam czas wzrostu, tylko my zajęci oglądaniem telewizji, czy siedzeniu na komputerze lub przeglądaniu czegokolwiek w telefonie nie widzimy tego, że obserwując coś, czas wciąż ucieka. Krótkie rolki po kilkanaście sekund i przewijane chyba z trzydzieści razy, albo i dłużej, bo nie widzimy długości poszukiwania tego, co chcemy obejrzeć, tylko skupiamy się na natrafionym filmiku, który nas interesuje i poszukiwaniu takich więcej, ponieważ treść nas zainteresowała i tego upływającego czasu nie widzimy. A później zdziwienie, gdzie ten czas uciekł?
Podałam tutaj wyjaśnienie tego, czego nasza postać w książce przestała używać. W poradniku o uważności macie zatrzymanie się i odczuwanie każdej emocji w ciele i wchłonięciu całego piękna z otoczenia, aby wszystko co nam szkodzi, choćby właśnie szum z mediów społecznościowych odszedł. Tutaj Berenika postanowiła powrócić do miejsca z jej dawnych lat. Opisuje nam co było kiedyś- czyli starodawna polska wieść z plotkami i kobietami stojącymi przed domem, do tej obecnej teraz, czyli pochowanych ludziach w domach z obawy przed tym co ludzie o kim powiedzą. Opisała jak naprawdę zmienił się świat i jak można odmienić swoje życie porzucając natłok myśli o niczym i skupiając się na tym, co nas otacza. Jest już kobietą po trzydziestce i mocno wystarała się aby odkupić swój rodzinny dom. Swoje wrażenia opisuje dwójce przyjaciół, którzy postanowili się do siebie zbliżyć, co poskutkowało im zamianą charakteru. Z początku jest sama, jednak im bardziej otwiera się na słuchanie natury i głosu swojego ciała, tym sama spostrzega, że zostaje przez nie kierowana. Choć broni się przed swoim startym życiem, ono jednak materializuje się przed nią w postaci Janka, chłopaka z którym związana była w przeszłości. To z nim przychodzą momenty porównania tego, co jej obecny eks chłopak w niej nie lubił. Pamięta co tamtego w niej drażniło, co teraz widzi, że najwyraźniej od samego początku nie był dla niej.
,,Nie mogłam dłużej zaprzeczać, że relacja z Jankiem była dla mnie wyłącznie pracą. Był tu najbliższą osobą, którą mogłabym nazwać przyjacielem. Czy naprawdę potrzebowałam wiedzieć, co się kiedyś wydarzyło?"
Powiem wam tylko, że plotki potrafią zniszczyć życie wielu osobom. Ludzie uwielbiają mówić, nie ważne czy prawdę, czy swoje domysły. Nie myślą, że potrafią zrujnować czyjeś życie, a zamiast pytać się u źródła, wolą dodawać swoje słowa. I każdy kto o tym przeczyta się z tym zgodzi, ale czy przestanie to robić? Może pora ujrzeć to w treści tej książki?
Świetna historia, która ma wiele mądrości, lecz to od czytelnika zależy czego od lektury oczekuje. Uważam, że czytanie jej z uwagą da nam dużo dobrego w życiu, dlatego zachęcam do lektury:-)

„Czasem wystarczy zwykły wieczór na werandzie, żeby poczuć, że życie jest piękne.”

„Nie liczą się wielkie wydarzenia, ale te drobne chwile, które zostają w sercu.”

"W głowie miałam mętlik. Wydawało mi się, że mam nad wszystkim kontrolę. Tymczasem powróciły uczucia, którym dawno już nie doświadczyłam. Objawiły się nagle i sprawiły, że czułam się niekomfortowo."

Zaczął się właśnie wrzesień. Kiedy to zleciało nie mam pojęcia, bo dopiero marzyłam o koncercie ukochanej kapeli w czerwcu.
Ale teraz.. trafiłam na książkę, a właściwie serię powieści idealnych na nadchodzącą jesień.
Ponownie zanurzamy się w świecie młodej bardzo kreatywnej i towarzyskiej graficzki Bereniki , która po wielu perypetiach wreszcie osiadła w dawnym domu swoich dziadków w malowniczej wiosce Stare Lipy.
Wciąż jednak pojawiają się w życiu młodej kobiety większe i mniejsze kłopoty.
Zwróciłam uwagę na dwa aspekty - mężczyzn w życiu dziewczyny- Janek i Patryk zadbają o sercowe zawirowania.
A poza tym rodzina i przyjaciele- ci z Wrocławia i nowe nietuzinkowe osobowości.
Czy panna Bryksy odnajdzie szczęście?
Odpowiedź znajdziecie w książce.

Ta dylogia to doskonała mieszanka ciepła, humoru i emocji – idealna na długie jesienne wieczory z kubkiem herbaty w dłoni. Autorka znakomicie buduje relacje między postaciami, a Berenika, ze swoją energią i wrażliwością, z łatwością zdobywa sympatię czytelnika. Jeśli lubicie powieści, które poruszają serce, a jednocześnie bawią i wciągają od pierwszej strony, ta książka będzie strzałem w dziesiątkę.

„Wieczory na werandzie” to ciepła, a jednocześnie głęboko poruszająca opowieść, która pachnie zapachem starych jabłoni, świeżo skoszonej trawy i herbaty pitej o zmierzchu. Aga Sotor z niezwykłą wrażliwością maluje obraz wsi Stare Lipy – miejsca, które staje się dla bohaterki zarówno schronieniem, jak i wyzwaniem.
Berenika, po latach miejskiego zgiełku, powraca do domu dziadków, by odbudować swoje życie. Autorka prowadzi nas przez jej wewnętrzną przemianę, pokazując, że powrót do korzeni bywa równie trudny, co ekscytujący. Nostalgia za minionymi czasami miesza się tu z poczuciem obcości wśród ludzi, którzy – choć znajomi – patrzą na nią jak na kogoś z zewnątrz.
Sotor pięknie oddaje atmosferę małej społeczności. Z czasem Berenika odkrywa, że więzi można budować od nowa, a drugie szanse nie są zarezerwowane tylko dla młodych. Pojawiają się tu subtelne wątki miłosne, niepozorne przyjaźnie i momenty, w których codzienność nabiera wyjątkowego blasku.
To powieść o tym, że czasem, aby się odnaleźć, trzeba najpierw zgubić.
„Wieczory na werandzie” to idealna lektura dla miłośników literatury obyczajowej i dla wszystkich, którzy tęsknią za powolnym rytmem życia.