Wihor

Witam, dziś mam dla Was recenzję książki „Wihor” ❤️ autorstwa Agnieszki Skowron-Wilusz ❤️

Czytając opis książki, wiedziałam, że będzie ona dla mnie bardzo ważna. Czułam, że dotknie moich najczulszych punktów w sercu. I właśnie tak się stało 😍.

„Wihor” to książka, która przedstawia młodą nauczycielkę opowiadającą o swoim życiu. Uczy ona dzieci z różnych środowisk – Polaków, Ukraińców, ale także Żydów. Bardzo podobało mi się jej podejście, które pokazywało dzieciom, że każdy z nas jest inny, ma własne poglądy i swoje doświadczenia. Pokazuje, że mimo tych różnic powinniśmy się wzajemnie szanować, a wojna nie należy do zwykłych ludzi, lecz do tych, którzy ją rozpętali.

Bardzo podobało mi się również to, że uczyła dzieci odpowiednich zachowań i tego, jak reagować w różnych sytuacjach. Pokazywała im, że szacunek do drugiego człowieka powinien być zawsze na pierwszym miejscu, a nienawiść nie prowadzi do niczego dobrego. Starała się chronić dziecięcą niewinność i kierować ich uwagę na wartości ważniejsze niż to, co działo się wokół nich.

Książka pokazuje również, z czym musiała zmagać się główna bohaterka. Jej życie nie było usłane różami. Mimo że mogła zdobyć wykształcenie i zostać nauczycielką, nie miała łatwego losu. Nie mogła sama decydować o swojej przyszłości ani o miłości – męża wybrali jej rodzice, z czego nie była zadowolona. Jej życie było pełne ucieczek, podporządkowania zasadom i codziennej walki z mężem, który nie okazywał jej szacunku. Przemoc była na porządku dziennym, nie mogła mieć własnego zdania, a każde nieposłuszeństwo musiała później odpokutować.

Bardzo było mi żal naszej bohaterki, ponieważ mimo wojny toczyła także własną, prywatną walkę o godność i lepsze życie.

Wihor to tak naprawdę rzeka, która widziała więcej niż niejeden człowiek i słyszała więcej niż wielu świadków tamtych wydarzeń. Bywała cicha i spokojna, ale potrafiła też pokazać swoją niszczycielską siłę – tak samo jak życie bohaterów tej historii.

Jeśli lubicie książki ukazujące życie w wojennych czasach, pełne emocji, bólu, ale także nadziei i człowieczeństwa, to ta pozycja z pewnością jest dla Was ❤️. To historia, która skłania do refleksji i na długo pozostaje w pamięci czytelnika.

„Wihor” autorstwa Agnieszka Skowron-Wilusz to niezwykle poruszająca i jednocześnie bardzo poetycka powieść osadzona na Kresach w przededniu oraz podczas II wojny światowej. To książka, której nie czyta się wyłącznie dla samej fabuły – to przede wszystkim historia przeżywana emocjonalnie, pełna symboliki, bólu i pamięci o świecie, który bezpowrotnie przeminął. Autorka stworzyła opowieść wymykającą się prostym gatunkowym schematom. „Wihor” można określić jako powieść historyczną z elementami realizmu magicznego i poematu prozą, ponieważ historia została tu opowiedziana niezwykle lirycznym, obrazowym językiem.

Styl Agnieszki Skowron-Wilusz jest bez wątpienia jednym z największych atutów tej książki. Autorka pisze pięknie, subtelnie i bardzo plastycznie, budując atmosferę pełną melancholii oraz niepokoju. W jej narracji ogromną rolę odgrywają emocje, wspomnienia i symbole, a każde zdanie wydaje się przemyślane i znaczące. To nie jest dynamiczna, sensacyjna opowieść o wojnie, lecz raczej intymna historia o człowieku wrzuconym w sam środek historycznego dramatu. Język momentami przypomina poezję – delikatny, refleksyjny, a jednocześnie przepełniony cierpieniem i tęsknotą.

Główną bohaterką powieści jest Joanna – młoda Ukrainka ucząca dzieci polskie, ukraińskie i żydowskie. Już sam ten fakt pokazuje, jak różnorodny był świat dawnych Kresów, zanim wojna i narastające konflikty narodowościowe zaczęły niszczyć relacje między ludźmi. Joanna ginie, jednak jej historia trwa dalej, ponieważ jako duch wraca do najważniejszych momentów swojego życia. Dzięki temu zabiegowi powieść nabiera niezwykłego, niemal metafizycznego charakteru. Bohaterka obserwuje własną przeszłość – rodzinne strony, niespełnioną miłość, aranżowane małżeństwo, wojenną przemoc i coraz większą nienawiść między Polakami a Ukraińcami. Jej wspomnienia są bolesne, ale jednocześnie pełne tęsknoty za utraconym światem dzieciństwa i dawną codziennością.

W książce bardzo mocno wybrzmiewają motywy pamięci, traumy, utraty niewinności oraz próby ocalenia człowieczeństwa w czasach wojny. Ważnym symbolem staje się tytułowy Wihor – rzeka płynąca niezmiennie mimo historycznej zawieruchy i ludzkiego okrucieństwa. To właśnie ona staje się dla Joanny punktem odniesienia, symbolem trwałości pamięci i życia silniejszego niż przemoc. Autorka pokazuje także, jak wojna niszczy nie tylko ludzi, ale również sąsiedzkie relacje, wspólnotę i poczucie bezpieczeństwa. W tle pojawiają się dramatyczne wydarzenia związane z konfliktem polsko-ukraińskim, jednak książka nie skupia się wyłącznie na historii – przede wszystkim opowiada o emocjach i doświadczeniach zwykłych ludzi.

„Wihor” wywołuje w czytelniku ogrom emocji. To powieść pełna smutku, żalu i nostalgii, ale jednocześnie niezwykle piękna literacko. Czytając ją, można odczuwać ciężar wojennej tragedii, samotność bohaterki i rozpacz wynikającą z utraty dawnego świata. Jednocześnie w tej historii obecna jest delikatność, wrażliwość i potrzeba ocalenia pamięci o tych, którzy zginęli lub zostali zapomniani. To książka, która zmusza do refleksji nad historią, ludzką naturą i tym, jak łatwo rodząca się nienawiść potrafi zniszczyć wieloletnie więzi.

Powieść Agnieszki Skowron-Wilusz szczególnie przypadnie do gustu czytelnikom literatury historycznej, ambitniejszych powieści obyczajowych oraz książek pisanych pięknym, poetyckim językiem. To lektura dla osób, które cenią refleksyjne historie o pamięci, tożsamości i wojennych traumach. Spodoba się również tym, którzy szukają w literaturze nie tylko fabuły, ale także emocji, symboli i głębszego znaczenia ukrytego między słowami.

„Wihor” to wyjątkowa, przejmująca opowieść o świecie rozdartej wojną wielokulturowej społeczności, o bólu utraty i o pamięci, której nie można spalić ani wymazać. Agnieszka Skowron-Wilusz stworzyła książkę niezwykle klimatyczną, pełną melancholii i literackiego piękna, która pozostaje w myślach jeszcze długo po zakończeniu lektury. To wymagająca emocjonalnie, ale bardzo wartościowa powieść, którą zdecydowanie warto przeczytać.